IV SA/Wa 158/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku do obsługi bazy paliw na terenie działki nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w m. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że przed wydaniem przez Burmistrza Miasta [...] decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku do obsługi bazy paliw na terenie działki nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] (ul. [...]) w m. [...], Burmistrz Miasta [...] wystąpił, w trybie art. 106 k.p.a., do zarządu tej drogi z wnioskiem z dnia [...] września 2016 r., o uzgodnienie projektu decyzji dla tej inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Po rozpatrzeniu wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji. Postanowienie to zaskarżył pełnomocnik strony postępowania, który w trybie art. 127 § 3 k.p.a. złożył wniosek z dnia [...] września 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu tego wniosku, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, gdyż uznał je za zasadne. Organ podał, że podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440). Włączenie do drogi ruchu drogowego, zapewnia zjazd. Zgodnie z § 55 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zjazd publiczny - określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym.  Organ wskazał, że w analizowanym projekcie decyzji w punkcie 2 lit. e - ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji - określono, iż dostęp do drogi publicznej ma odbywać się poprzez istniejący zjazd z ul. [...] (drogi krajowej nr [...]). Tę lokalizację zjazdu usytuowanego w km 290 + 892 (strona prawa) o kategorii zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] potwierdza ewidencja zjazdów zawarta w Banku Danych Drogowych, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jak również załączona do akt sprawy kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000 i dokumentacja fotograficzna. Organ wskazał, że parametry techniczne omawianego zjazdu nie są dostosowane do obecnych przepisów prawa, stąd też nie mogą zapewnić prawidłowego dojazdu do planowanej inwestycji. Wskazując na przepis § 78 ust. 1 cyt. rozporządzenia organ podał, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7. Natomiast w myśl § 78 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia zjazd publiczny powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h. Na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] miarodajne natężenie ruchu, wyliczone w sposób określony w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 39 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie obliczania miarodajnego ruchu godzinowego na drogach krajowych, wynosi 485 P/h (9 % średniego dobowego ruchu, który według generalnego pomiaru ruchu w roku 2015 na rozpatrywanym odcinku ww. drogi krajowej o gospodarczym charakterze ruchu wynosił 5392 poj./dobę). Wobec tego nie ulega wątpliwości, zdaniem GDDKiA, że przedmiotowy zjazd publiczny musiałby ulec przebudowie i być wyposażony w dodatkowy pas ruchu, w szczególności w lewoskręt dla pojazdów skręcających z tej drogi m.in. do przedmiotowej działki, służący poprawie płynności i przepustowości ruchu tym bardziej, że naprzeciw omawianego zjazdu znajduje się wlot drogi podporządkowanej (Al. [...]). Z tego powodu GDDKiA uznał, że Organ prawidłowo wskazał na konieczność przebudowy zjazdu publicznego. Obecnie istniejący zjazd usytuowany jest bowiem w "ciężkich warunkach ruchowych" i nie spełnia wymaganego poziomu bezpieczeństwa w zakresie włączenia ruchu drogowego do drogi krajowej, obarczonej dużym natężeniem. Ponadto na przedmiotowej nieruchomości oprócz stacji paliw usytuowane są także inne obiekty usługowe (m.in. hurtownia mięsa i wędlin, sklep meblowy), co przemawia za kompleksowym rozwiązaniem komunikacyjnym, korzystających pojazdów, niewpływający jednocześnie na swobodny ruch pojazdów na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaznaczył, że bezpieczeństwo w ruchu drogowym jest sprawą priorytetową, dlatego nie jest możliwe uzgodnienie przez zarządcę drogi przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która nie posiada właściwego dostępu do drogi publicznej. Zatem wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, inwestor przed realizacją tej inwestycji powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem skierowanym do zarządcy drogi krajowej nr [...], o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu publicznego i dostosowanie go do obecnie obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że przedstawione stanowisko co do braku możliwości bezpiecznego włączenia do przedmiotowej drogi krajowej ruchu generowanego przez planowaną na terenie przedmiotowej działki inwestycję, mieści się w ramach art. 35 ust. 3 cyt. ustawy o drogach publicznych i tym samym stanowi podstawę i uprawnia ten organ do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczących braku zwiększonego natężenia ruchu na analizowanym zjeździe, Organ wskazał, że działka nr [...] wraz z sąsiednią działką nr [...] tworzą zwarty kompleks obiektów usługowo-handlowych, które obecnie w sposób znaczący oddziałują na płynność ruchu drogowego, dlatego bezsprzecznie należy przebudować istniejący zjazd i dostosować go do wymagań bezpieczeństwa i ruchu drogowego. Fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z drogi klasy G (droga główna - jak w analizowanym przypadku), są znane Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, jako organowi specjalistycznemu, z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka [...] sp. j. [...] z siedzibą w [...], zarzucając: - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 7,  art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez wadliwe ich zastosowanie i uznanie że zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r, nr [...] o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji winno zostać utrzymane w mocy. Podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż postanowienie winno zostać uchylone z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja ma służyć jedynie dla celów prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej i usprawnienia funkcjonowania bazy paliw, a w związku z tym nie będzie miała wpływu na ruch pojazdów, bo nie spowoduje dodatkowe jego obciążenia. Nie ma zatem konieczności przebudowy istniejącego układu komunikacyjnego, - naruszenie art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie w szczególności poprzez: a) niewłaściwe i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w części uzasadnienia faktycznego, polegające na nie ustosunkowaniu się w pełni do twierdzeń skarżącej, podniesionych w piśmie z dnia [...] września 2016 r. oraz b) brak wystarczającego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, 3. naruszenie art. 11 K.p.a., art. 7 K.p.a. i 77 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez Organ odwoławczy w sposób wszechstronny materiału dowodowego sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, gdzie Organ nie odniósł się w pełni do twierdzeń przedstawionych przez Skarżącą, a przedstawiając przesłanki, na jakich oparł swoje postanowienie dokonał błędnej wykładni powołanych przez siebie przepisów, 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia i uznanie, że postanowienie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r. jest prawidłowe, podczas gdy obarczone było szeregiem wad wskazanych w piśmie Skarżącej z dnia [...] września 2016 r.. Postanowienie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2016 r. nie odniosło się zaś merytorycznie do zagadnień prawnych i faktycznych, jakie legły u podstaw wydanego postanowienia, mimo że w piśmie z dnia [...] września 2016 r. wskazano przesłanki sugerujące zmianę postanowienia z dnia [...] września 2016 r. Ponadto zarzucono organowi poczynienie błędnych ustaleń materialno-faktycznych stanowiących podstawę postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r. polegających na bezzasadnym uznaniu, iż postanowienie z dnia [...] września 2016 r. odmawiające uzgodnienia przedłożonego projektu zostało wydane zasadnie, gdy tymczasem brak było podstaw do wydania takiego postanowienia. W uzasadnieniu Skarżący podał, że skarżone postanowienie zostało wydane z uchybieniem art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przejawiające się w utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] września 2016 r., odmawiającego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji - w sytuacji, gdy w piśmie Skarżącej z dnia [...] września 2016 r. wskazano, iż nie zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy przedmiotowego postanowienia, z uwagi na fakt, iż planowana przez Skarżącą inwestycja nie będzie miała wpływu na zwiększenie natężenia ruchu na przedmiotowym odcinku, a ma służyć jedynie pomocniczo w prowadzonej przez Spółkę działalności. Sam fakt zmiany przepisów w zakresie infrastruktury zjazdów do budynków usługowym w tym wypadku nie powinien mieć w ogóle wpływu w tym wypadku z uwagi na brak konieczności ingerencji w istniejącą infrastrukturę. W ocenie Skarżącej przedmiotowe uzasadnienie organu, ma jedynie służyć za podstawę do zmotywowania skarżącej do wystąpienia z wnioskiem o przebudowę zjazdu publicznego do całej nieruchomości, na której usytuowany jest kompleks budynków usługowych Skarżącej. Skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu postanowienia, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku do obsługi bazy paliw na terenie działki o nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w [...], wymagało uzgodnienia z zarządcą drogi projektu decyzji dla tej inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Skarżącej okoliczność, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na istniejącą już infrastrukturę, powoduje, że uzgodnienia były zbędne. Tym bardziej, iż ma ona służyć do celów prowadzonej działalności oraz zapewnienia sprawnego funkcjonowania, a całkowicie nie będzie miała wpływu na zwiększenie natężenia ruchu pojazdów. Skarżąca Spółka podniosła również, że w zaskarżonym postanowieniu Organ odwoławczy nie odniósł się do wskazanych przez Skarżącą twierdzeń, ani nie wyjaśnił należycie nieprawidłowości zaproponowanych przez Skarżącą rozwiązań w kontekście podstaw faktycznych. Organ ograniczył się jedynie do podtrzymania argumentacji wskazanej w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. i pomimo posiadanego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i wykazania przez Skarżącą przesłanek do zmiany przedmiotowego postanowienia, nadal w jego ocenie zachodziła podstawa do utrzymania w mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia stanowiło powtórzenie uzasadnienia postanowienia z dnia [...] września 2016 r., bez merytorycznego odniesienia się do twierdzeń zawartych we wniosku Skarżącej o zmianę treści tego zapisu w/w postanowienia oraz konfrontacji z twierdzeniami Strony. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że planowana do realizacji inwestycja położona jest przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], a projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada obsługę komunikacyjną inwestycji poprzez istniejące zjazdy, koniecznym było uzgodnienie tego projektu z zarządcą drogi. Zgodnie z art. 64 ust.1 w związku z art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się bowiem po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W sytuacji, w której teren planowanej inwestycji bezspornie przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], przedmiotowy projekt decyzji podlegał obligatoryjnemu uzgodnieniu z GDDKiA, działającym jako zarządca drogi publicznej (art.18 ust.2 pkt 6 ustawy o drogach publicznych). Orzekając w sprawie, GDDKiA dwukrotnie stwierdził brak możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji w tym przedmiocie, ponieważ inwestor przed realizacją inwestycji powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem skierowanym do zarządcy drogi krajowej nr [...] o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu publicznego i dostosowanie go do obecnie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Sądu stanowisko to jest trafne Bezspornym w sprawie jest, że teren planowanej inwestycji przylega do pasa drogowego – drogi krajowej nr [...]. Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna. Okoliczność ta nie jest również kwestionowana przez Skarżącego. Zgodnie z art. 35 ust.3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wobec tego w postępowaniu o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji, zarządca drogi jest zobowiązany do oceny, czy istnieje możliwość włączenia do drogi publicznej ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu – polegająca na budowie budynku do obsługi bazy paliw na przedmiotowej działce. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako Organ wyspecjalizowany, posiada specjalistyczną wiedzę w tym zakresie i doświadczenie tyczące komunikacyjnego bezpieczeństwa ruchu drogowego, zarządzania ruchem oraz innych z tym związanych kwestii technicznych. Skoro włączenie zabudowy do ruchu drogowego zapewnia zjazd, to GDDKiA, jako organ wyspecjalizowany, może samodzielnie dokonać oceny, czy parametry techniczne istniejącego zjazdu będą wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, pod względem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że planowana inwestycja polegać będzie jedynie na budowie budynku do obsługi stacji paliw. Jest to bowiem nowa inwestycja względem już istniejącej na tej nieruchomości, wymagająca przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie sposobu zagospodarowania tego terenu. W tym postępowaniu, zakończonym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, zostaną określone warunki, pod jakimi inwestycja ta będzie mogła zostać zrealizowana. Identyczna procedura byłaby wymagana w przypadku planów realizacji każdej innej inwestycji na tym terenie, związanej z włączeniem ruchu drogowego na drogę krajową, która wymagałaby uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego GDDKiA, przez pryzmat posiadanej wiedzy, oceniał jedynie, czy istniejący zjazd umożliwia włączenia do tej drogi ruchu drogowego wywołanego zamierzoną zmianą zagospodarowania terenu. Organ wskazał, że parametry techniczne omawianego zjazdu nie są dostosowane do obecnych przepisów prawa. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez Skarżącą spółkę. Trafnie organ wskazał, że stosowanie do § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 124) zjazd publiczny powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności, gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h. Na wskazanym odcinku drogi krajowej nr [...] zostało obliczone miarodajne natężenie ruchu, (w sposób określony w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 39 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie obliczania miarodajnego ruchu godzinowego na drogach krajowych) i wynosi ono 485 P/h (w roku 2015). Wobec tego podany wskaźnik 400P/h, został przekroczony już w 2015 r. Zasadnie zatem przyjął Organ uzgadniający, że istniejący zjazd musiałby zostać przebudowany i wyposażony w dodatkowy pas ruchu, w szczególności w lewoskręt dla pojazdów skręcających z tej drogi. Organ przywołał również okoliczność, że istniejący zjazd usytuowany jest w "ciężkich warunkach ruchowych" i nie spełnia wymaganego poziomu bezpieczeństwa w zakresie włączenia ruchu drogowego do drogi krajowej obarczonej dużym natężeniem. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym spraw szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego, przyjmuje się nadrzędność zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. m.in. wyrok NSA z 13 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1243/09, z 21 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 319/10). Wobec tego Organ uzgadniający był uprawniony do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie, kierując się m.in. zasadą bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że nie prowadzą one do uchylenia zaskarżonych postanowień. Co prawda uzasadnienie postanowienia Organu I. instancji jest lakoniczne, to jednak w postępowaniu zażaleniowym Organ szczegółowo wskazał, dlaczego projekt decyzji nie może zostać uzgodniony. Uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie uznaniowej, ma bowiem szczególny charakter i pozwala stronom na poznanie argumentacji, która przesądziła o braku uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu, zarządca drogi dokonał wnikliwego wyważenia zarówno interesu publicznego jak i interesu strony przyznając priorytet ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Odniósł się przy tym do argumentacji wskazywanej przez Skarżącego oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Zauważyć przy tym należy, że Organ przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oparł się również na wiedzy i dokumentach znanych mu z urzędu – jako zarządcy drogi i podmiotowi dbającemu o poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zebrany materiał dowodowy, w ocenie Sądu, dawał podstawę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 718 ze zm.) skargę oddalił. Jednocześnie należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawny, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 powołanej ustawy skarga może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, z tego względu ten tryb mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.