IV SA/Wa 1585/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2007 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie warunki zabudowy - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia (...) kwietnia 2007 r. ustającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na nieruchomości usytuowanej w P. działce nr ew. (...) obręb (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia organu I instancji. Wyjaśnił, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne ( art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ). Przywołując art. 61 w/w ustawy dodał, iż wydanie pozytywnej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek w nim wymienionych przy równoczesnym stwierdzeniu braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji. Inwestor przedłożył wymagane art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy dokumenty a decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 nie rodzi praw do terenu ani też nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G., zwana dalej skarżącą, podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło jej zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy a naruszających jej interes jako właścicielki w oparciu o ustawę Prawo budowlane. Nie uwzględniono także sugestii aby wstrzymać wszelkie decyzje dotyczące przedmiotowej działki do czasu prawomocnego wyroku w sprawie zawłaszczenia jej przez Gminę P. Pismem datowanym na dzień 15 października 2007 r. skarżąca uzupełniła swoją skargę przedstawiając koleje losu działki. Dodała, iż brak jest miejsc parkingowych a istniejący wjazd musi zapewnić możliwość dojazdu dla służb specjalnych a także chodnik dla pieszych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 52. ust. 1. w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. przy czym ust 2 określa treść wniosku. O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 cyt ustawy zgodnie z którym decyzja określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Tak więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Warunkiem koniecznym ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. Jeśli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu ( art. 54 pkt 2 ), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje trzy wymagania określone w punktach od 1 do 3, które ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi w ust. 1 "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi- "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów". Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami. W ocenie Sądu przeprowadzona analiza jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwoliła stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów prawa. . Podstawowy zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, iż wydanie decyzji narusza interes osób trzecich, tj. skarżącej, nie mógł się ostać. Otóż wyraźnie w pkt 2 decyzji organu I instancji stwierdzono, m.in., iż inwestycja nie może pogarszać warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich a ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności także dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi. Sąd uznał za chybione również zarzuty skarżącej podniesione w uzupełnieniu skargi albowiem szczegółowe ustalenia wykraczają poza stadium koncepcji wyjściowej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i odnoszą się do fazy projektu budowlanego opracowanego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Tak więc organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania podniesionych zarzutów, albowiem kwestie te, jak już wskazano powyżej, będą brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Natomiast co do zarzutu skarżącej, iż organy administracji nie wstrzymały wydania decyzji do czasu zakończenia postępowania w sprawie zawłaszczenia działki przez Gminę P. należy podkreślić, iż toczące się przez sądem powszechnym postępowanie pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie postępowania kończącego się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a zarzuty podnoszone przez skarżącą nie dotyczą kwestii mieszczących się w zakresie prowadzonego postępowania. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.