IV SA/Wa 1586/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta miasta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań A.Z. i T. Z., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą na wniosek P. K., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wjazdami w miejscu przewidzianego do rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr [...] i części działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej także jako: p.z.p.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako: rozporządzenie). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium wyjaśniło co następuje: 1. Decyzja organu I instancji jak i zawiadomienia o podejmowanych czynnościach w sprawie były prawidłowo doręczone T. Z. na adres ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Strona nie informowała w toku postępowania o zmianie adresu, a jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru pism, korespondencja była odbierana. Dodatkowo organ uznał, iż nie można czynić mu zarzutu naruszenia w tym zakresie przepisów kpa, albowiem T. Z. wniósł w terminie odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r.; 2. W przedmiotowym postępowaniu nie zostało także pominięte Stowarzyszenie S. (obecnie Stowarzyszenie O.) o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji. Nadto Stowarzyszenie również wniosło odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., które zostało rozpoznane odrębną decyzją; 3. Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 3. Mając na uwadze art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o p.z.p. organ uznał, iż brak jest podstaw prawnych aby w decyzji o warunkach zabudowy znajdowała się "informacja na temat planowanego obrysu części podziemnej" budynku. Kwestia ta jest rozstrzygana dopiero na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Również zarzut dotyczący naruszenia stosunków wodnych na skutek wybudowania planowanej inwestycji organ uznał za przedwczesny na tym etapie postępowania, a decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. w pkt 2c zawiera wymóg stosowania rozwiązań chroniących interesy osób trzecich; 4. Wbrew temu co twierdzą odwołujący się, decyzja organu I instancji nie określa wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 25%. Zapis jednoznacznie wskazuje, iż zalecany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej to 40%, nie mniej jednak niż 25%. Minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej wynika z § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 sierpnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.); 5. Granice obszaru analizowanego wyznacza § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazując na jego minimalny obszar (trzykrotna szerokość frontu działki). Dopuszcza się zatem wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej aniżeli minimalna. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Gdyby granice zostały wyznaczone ściśle w trzykrotnej odległości frontu działki to wypadałyby w połowie nieruchomości, co mogłoby budzić uzasadnione wątpliwości czy winny one być ujęte w analizie. Z tego względu powiększenie granic obszaru analizowanego było, zdaniem Kolegium, uzasadnione; 6. W ocenie organu odwoławczego nieprawdziwa jest teza odwołania, iż przy ustalaniu wskaźnika zabudowy organ I instancji pominął działki nr ew. [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. W obszarze analizowanym nie znajduje się działka nr [...], są natomiast działki nr [...] i [...] położone przy ul. [...] i [...] - działki te są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej przy czym w budynku położonym na działce nr [...] znajdują się również usługi. Z kolei działki [...],[...],[...],[...], [...][...] stanowią jedną nieruchomość z działkami nr [...],[...],[...],[...], [...][...]. Na działkach nr [...], [...],[...],[...], [...],[...] pobudowane są Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 budynki natomiast działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowią działki wewnętrzne, na których znajdują się części rekreacyjne. Wskaźnik przyjęty w analizie był brany dla obydwu działek (a zatem dla całej nieruchomości). Jedyne działki, które są niezabudowane w obszarze analizowanym i których współczynnik zabudowy nie był obliczany wespół z inną działką to działki nr [...] i [...],[...]. Wskaźnik zabudowy bowiem winien być ustalany w oparciu o znajdujące się na tym terenie obiekty już istniejące; 7. Zarzuty co do potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich oraz wyrządzenia na nich nieodwracalnych szkód organ uznał - na tym etapie postępowania - za przedwczesne i hipotetyczne. Z rozstrzygnięciem Kolegium nie zgodził się T. Z. i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 61 ust, 1 ustawy o p.z.p. i § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe wyliczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy uwzględniającego pas uliczny tj. część działki nr [...], art. 61 ust. 1 powołanej ustawy i 7, 12 § 1 kpa poprzez nieprecyzyjne określenie powierzchni biologicznie czynnej na terenie działki, na której planowana jest inwestycja, § 9 ust. 4 rozporządzenia, albowiem załącznik graficzny przedstawia obszar "ze ściętym rogiem na linii g-h" podczas, gdy w części opisowej działki brane pod uwagę do wyliczenia wskaźnika powierzchni zabudowy wychodzą poza obszar objęty projektem graficznym, W konsekwencji działki o nr [...],[...],[...] i [...] w części opisowej są zaliczane do obszaru analizowanego, a w załączniku graficznym w obszarze analizowanym znajdują się tylko ich części, § 3 ust. 2 rozporządzenia oraz 7, 12 § 1 kpa poprzez wadliwe określenie obszaru analizowanego tj. niewłaściwe jego powiększenie względem minimalnego określonego w rozporządzeniu, a w konsekwencji dokonanie wadliwej analizy tego terenu, § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez pominięcie przy wyliczaniu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dziatek [...],[...] i [...] tj. dziatek niezabudowanych, co obniżyło średnią powierzchnię zabudowy analizowanego terenu, Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 - § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez określenie wysokości planowanego budynku do 3 kondygnacji (sąsiednie domy mają 2 kondygnacje) co jest złamaniem ładu przestrzennego oraz brak określenia wysokości gzymsu, - art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p, poprzez wyrażenie zgody na wybudowanie dwukondygnacyjnego garażu podziemnego i dwóch wjazdów, co w połączeniu z parametrami określonymi w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. (minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, wskaźnik zabudowy) narusza ład przestrzenny na tym terenie oraz stanowi zagrożenie dla rosnących tam drzew. Ustalona w decyzji liczba miejsc parkingowych oraz wjazdów przekracza zapotrzebowania planowanej inwestycji. Niezależnie od powyższych zarzutów T. Z. wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza także przepisy prawa procesowego tj. art. 7, 10 § 1 i 12 § 1 kpa poprzez niewłaściwe wysyłanie korespondencji do skarżącego (adresowanie A. i T Z., a nie wysyłanie oddzielnie do każdego z małżonków, przy czym skarżący wskazuje inny swój adres do korespondencji aniżeli ten, na który korespondencja była wysyłana), a także pominięcie w postępowaniu osób władających nieruchomością sąsiednią do działki, na której planowana jest inwestycja. Skarżący T. Z. wskazał nadto, iż zaskarżona decyzja zawiera liczne omyłki pisarskie wymagające sprostowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2010 r. skarżący poinformował, iż osoby władające nieruchomościami sąsiednimi do działki, na której planowana jest inwestycja tj. Z. K. i "A." sp. z.o.o, wniosły do organu o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Inwestor P.K. w piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2010 r. wniósł o oddalenie skargi wskazując na bezzasadność zarzutów skarżącego. Podniósł, iż ustalony wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznacza się dla terenu działki budowlanej, nie obejmującego drogi publicznej, a "zalecenie" zachowania powierzchni biologicznie czynnej w przedziale 25%-40% nie stanowi niezbędnego elementu decyzji o warunkach zabudowy a zatem nawet wadliwe jego określenie nie Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 może stanowić o wadliwości samej decyzji. Inwestor podzielił stanowisko organu co do określenia granic obszaru analizowanego i dokonanej jego analizy (wysokość budynku, nieuwzględnienie działek niezabudowanych). Wskazał także, iż decyzja o warunkach zabudowy ustala tylko jeden wjazd na działkę nr [...] i nie ustala ilości miejsc postojowych lecz wskaźnik tych miejsc w stosunku do powierzchni użytkowej zabudowy. Inwestor podzielił stanowisko organu odnoście zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnosząc, iż mogłyby one stanowić o wadliwości decyzji tylko wtedy, gdyby miały istotny wpływ na wynik sprawy. Złożenie przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. powoduje, w ocenie inwestora, iż brak jest przesłanek z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie, wobec braku na terenie inwestycji, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o p.z.p. zamierzona inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy, określającym pozytywne przesłanki jej wydania. Z treści tego przepisu wynika, że warunki Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka, na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu, a także teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 15 ze zm.). Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej - art. 56 ustawy o p.z.p. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do błędnego określenia przez organ granic obszaru analizowanego oraz dokonania nieprawidłowej analizy tego terenu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Z treści przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca określił jedynie minimalny rozmiar obszaru analizowanego (ust. 2) co oznacza, iż organ może Sygrt. akt IV SA/Wa 1586/09 wyznaczyć taki obszar w granicach większych aniżeli minimalne określone w powołanym rozporządzeniu, co więcej odległość granic nie musi być wyznaczona z każdej strony w sposób równomierny (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r. II OSK 1533/07). Organ ustalając granice obszaru analizowanego powinien mieć na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Dlatego też pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie. Przy wyznaczaniu granic tego obszaru ponad minimalne rozmiary, organ orzekający zobowiązany jest również kierować się koniecznością dokonywania analizy dopuszczalności lokalizacji wnioskowanej inwestycji przez pryzmat zachowania ustawowej definicji ładu przestrzennego, rozumianej jako harmonijna całość urbanistyczno - architektoniczna, u podstaw której leży zawartość obszaru urbanistycznego o danych walorach funkcjonalnych, kulturowych i kompozycyjne - estetycznych. Wyznaczając obszar analizowany w rozmiarze większym niż minimalny organ winien zatem wykazać, iż jest to niezbędne i pożądane w konkretnym przypadku. W niniejszej sprawie nie został naruszony § 3 ust. 1 rozporządzenia, choć zauważyć należy, iż stanowisko Kolegium odnośnie określenia obszaru analizowanego w tej sprawie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Organ odwoławczy wskazuje bowiem, jako przyczynę wyznaczenia obszaru analizowanego na terenie większym niż minimalny, okoliczność, iż gdyby granice zostały wyznaczone ściśle w trzykrotnej odległości frontu działki to wypadałyby w połowie nieruchomości, co mogłoby budzić uzasadnione wątpliwości czy winny one być ujęte w analizie. Jednocześnie rozszerzając obszar analizowany organ wyznaczył linię jego granicy w ten sposób, że w obszarze analizowanym znajdują się jedynie części nieruchomości. Sąd stoi na stanowisku, iż jest to dopuszczalne, jednakże pamiętać należy, iż w takiej sytuacji do analizy należy przyjąć proporcjonalnie powierzchnię działki, w tym, ustalony proporcjonalnie wskaźnik jej zabudowy. Z treści decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. nie wynika czy dane odnośnie działki nr [...] przyjętej do analizy dotyczą całej jej powierzchni, a zatem także tej części poza obszarem analizowanym, czy też wskaźnik powierzchni jej zabudowy został ustalony proporcjonalnie do powierzchni działki znajdującej się w granicach Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 obszaru analizowanego. Nie wiadomo również dlaczego działki nr [...],[...] i [...] nie zostały w analizie w ogóle ujęte. Dalej wskazać należy, iż wniosek inwestora P. K. dotyczył inwestycji na działce nr [...]. Wniosek ten został rozszerzony pismem z dnia 18 października 2007 r. m. in. o rozszerzenie terytorialne zakresu inwestycji o część działki nr [...] stanowiącej ul. [...], w związku z wnioskowanymi wjazdami na działkę nr [...] od ul. [...]. Dla tak wyznaczonego terenu inwestycji został określony wskaźnik powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji do 30%. Wskaźnik ten został wyliczony na podstawie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz wskaźnika zabudowy dla budynków o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej i usługowej na obszarze objętym analizą. Organ dokonując stosownych obliczeń wybiórczo potraktował jednak obszar analizowany pomijając w swoich wyliczeniach część działek niezabudowanych (nr [...] i [...]) z jednej strony, a także działki nr [...],[...] i [...] znajdujące się w południowo-zachodniej część obszaru analizowanego. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż te wszystkie okoliczności mogły mieć wpływ na wyliczenia wskaźnika zabudowy dla planowanej inwestycji, a tym samym naruszony został art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p. w związku z § 5 ust. 1 i 9 ust, 1 rozporządzenia, co skutkować musi wyeliminowaniem decyzji obu instancji, z obrotu prawnego. Argument organu, iż analiza wskaźnika zabudowy nie może obejmować działek niezabudowanych, nie może zostać uwzględniony. Analiza wyliczeń matematycznych znajdujących się w załączniku nr 2 do decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. jednoznacznie wskazuje, iż wytknięte uchybienia miały wpływ na ostateczny wynik w obliczaniu wskaźnika zabudowy dla terenu objętego inwestycją. Wyjaśnić jednak należy - wobec zarzutów skargi — iż wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w kwestionowanej decyzji ustalany był dla terenu planowanej inwestycji tj. dla działki nr [...] i części działki nr [...]. Określenie wskaźnika zabudowy dla "terenu inwestycji" a nie dla konkretnej działki, nie narusza, w ocenie Sądu, żadnych przepisów prawa skoro w decyzji o warunkach zabudowy ściśle określono linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo ustaliły wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, gdyż kwestionowana decyzja akceptuje 25% powierzchni biologicznie czynnej, zgodnie z § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 zgodnie z którym na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania, co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż decyzja określa wysokość budynku na 3 kondygnacje jednakże wskazuje również na maksymalną wysokość najwyższej części budynku na 12 m oraz zawiera zapisy o geometrii dachu. Dodatkowo w decyzji wskazano, iż trzecia kondygnacja ma być wycofana względem lica budynku od strony ul. [...], w celu optycznego obniżenia wysokości ostatniej kondygnacji. Wysokość planowanego budynku została, w ocenie Sądu, dostosowana do wysokości istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Pojęcia "ładu przestrzennego" nie można bowiem rozumieć w taki sposób, że na danym terenie możliwa będzie jedynie zabudowa taka sama (identyczna) jak już istniejąca. W art. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. wyraźnie wskazano, iż przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Trudno również uznać za naruszenie ładu przestrzennego planowaną budowę garażów poziemnych. Skoro znaczna część inwestycji znajdzie się pod ziemią to nie można tylko z faktu jej powierzchni wywodzić, iż naruszy został ład przestrzenny, który przecież należy zachować na powierzchni ziemi. Dla zachowania ładu przestrzennego istotne są zatem warunki zabudowy określone dla zewnętrznej (naziemnej) części inwestycji. Co do możliwości i warunków technicznych budowy garaży podziemnych wypowie się w innym postępowaniu właściwy organ budowlany. Odnośnie naruszenia art. 10 § 1 kpa przez organy obu instancji, stwierdzić należy, iż w istocie naruszenie takie miało miejsce. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może to jednak skutkować uznaniem, że zaszły przesłanki zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy P.p.s.a. Skarżący T. Z. złożył w terminie odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., a następnie skargę do Sądu na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Nie można zatem stwierdzić, iż naruszenie art. 10 § 1 kpa miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Skarżący skorzystał Sygn. akt IV SA/Wa 1586/09 bowiem z przysługujących mu środków odwoławczych, co więcej uczynił to w ustawowych terminach. Odnośnie zaś uczestników postępowania Z. K. i "A." Sp. z.o.o. podnieść należy, iż z akt sprawy wynika, że strony te złożyły do organu wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2009 r. Niezależnie od tego wyjaśnić należy, iż na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy P.p.s.a. powoływać się może jedynie osoba, której dotyczy wymieniona podstawa prawna uchylenia tj. osoba, której interes prawny został naruszony poprzez pozbawienie jej - bez jej winy -udziału w postępowaniu. A zatem zarzut podniesiony przez skarżącego T.Z., iż w postępowaniu administracyjnym nie brały udziału inne osoby -w tym przypadku Z. K. i "A." Sp. z.o.o. - nie mógłby skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy P.p.s.a. Rację ma ponadto skarżący wskazując na omyłki pisarskie zaskarżonej decyzji jednakże wobec uchylenia niniejszym wyrokiem decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2009 r. okoliczności te pozostają bez znaczenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wskazania płynące z rozważań zawartych w niniejszym wyroku, a w szczególności dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.