IV SA/Wa 1588/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Dopierała po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę W dniu 29 czerwca 2009 r. W. M. wniósł skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pod takim samym rygorem skarżący został wezwany – zgodnie z zarządzeniem z dnia 30 września 2009 r. – do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni. Powyższe zarządzenia zostały doręczone skarżącemu w dniu 5 października 2009 r. W odpowiedzi – pismem z dnia 12 października 2009 r. – skarżący oświadczył, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Powyższe oznacza, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania, nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, a tym samym nie uzupełnił braku fiskalnego skargi, nie usunął również braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Skarżący otrzymał wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego i braku formalnego skargi w dniu 5 października 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru: karta 20 akt sądowych). Termin do uzupełnienia powyższych braków upłynął zatem w dniu 12 października 2009 r. W odniesieniu do wniosku dotyczącego cofnięcia skargi Sąd wyjaśnia, że stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wagą nieważności. Należy jednak podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę, która została skutecznie wniesiona, czyli taką, która nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przypadku, gdy skarga zawiera braki sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 roku, SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga nie mogła zostać skutecznie przez stronę skarżącą cofnięta. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 §1 pkt 3 w zw. z art. 58 §3 powoływanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.