IV SA/Wa 159/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury [...] w W. A. N. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz E. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] Prezydent W. po rozpoznaniu wniosku P. Spółka z o.o. ustalił szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego z garażami podziemnymi i miejscami postojowymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, wewnętrznym układem drogowym i wjazdami na teren osiedla na działkach o nr ew. [...],[...], [...], [...], [...], [...] ([...], [...]), [...] z obrębu [...] i [...] położonych przy ul [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. W odwołaniu od powyższej decyzji E. i K. B., E. M., H. M., oraz I. i A. D. podnieśli zarzuty naruszenia art. 61 ust. 5 w związku z ust. 1 pkt 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.- zwaną dalej u.p.z.p.), art. 54 pkt 2 lit, d) u.p.z.p. oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589- zwanego dalej rozporządzeniem), art. 53 ust. 5 w zw. z ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w związku z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez E. M., H. M., I. i A. D. uznawszy, że nie są oni stroną postępowania i nie mogą skutecznie wnieść odwołania od decyzji Prezydenta W. Po rozpoznaniu odwołania E. i K. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jak też przesłanki z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Zdaniem organu planowana inwestycja spełnia zarówno wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p,, jak i rozporządzenia, co w sposób jednoznaczny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykonanej analizy, w tym w szczególności w zakresie: kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja organu I instancji nie narusza leżących u jej podstaw przepisów, ani przepisów, powołanych na uzasadnienie zarzutów skargi. W skardze na powyższą decyzję E. i K. B. zarzucili naruszenie art. 61 ust. 5 w związku z ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowo uzasadniając swoje zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r. oddalił skargę. Na uzasadnienie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 61 ust. 5 w związku z ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jest jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p, oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia. Bezzasadny - w ocenie Sądu - jest również zarzut pozbawienia skarżących dostępu do drogi publicznej na skutek realizacji inwestycji. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę można stwierdzić, czy inwestycja pozbawia osobę trzecią dostępu do drogi publicznej, gdyż dopiero wówczas znane jest usytuowanie budynku na działce oraz jego położenie w stosunku do działek sąsiednich, W ocenie Sądu nie zostały naruszone art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Materiał dowodowy został przez organy administracji zgromadzony w sposób prawidłowy i prawidłowo oceniony. Analiza zagospodarowania obszaru wykonana została prawidłowo. W ocenie Sądu bezzasadny jest także zarzut, iż planowana inwestycja nie może być zrealizowana, z uwagi na bliskość linii wysokiego napięcia, gdyż będzie to przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Również twierdzenie, iż mapa stanowiąca załącznik graficzny do wydanej decyzji jest zafałszowana, nie może być, zdaniem Sądu I instancji, podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tego rodzaju mapa znajduje się w zasobach geodezyjnych i organ administracji tego rodzaju mapę wykorzystał. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. i K. B. oraz Stowarzyszenie pn. "M.", reprezentowani przez radcę prawnego M. L. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku przepisu art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych polegające na niedokonaniu kontroli legalności działania organu administracji, tj. Prezydenta W. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które to organy przy wydaniu decyzji naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie nie uwzględnienia zarzutu skarżących co do naruszenia przez organy administracji art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1 oraz w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez jego zastosowanie pomimo, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie dawał podstaw do zastosowania w./w. normy prawnej, art. 1 w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i dokonanie oceny działania organu administracji jedynie w aspekcie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w związku z ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że brak umowy pomiędzy inwestorem a jednostką organizacyjną w przedmiocie wykonania uzbrojenia terenu nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r., art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. oraz § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164 poz. 1589), przez błędną jego wykładnię i uznanie, iż warunkiem wystarczającym do uznania, iż decyzja o warunkach zabudowy zawiera szczegółowe wymogi w zakresie ochrony osób trzecich jest powtórzenie w treści decyzji in extenso przepisów § 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia, bez uszczegółowienia warunków takiej ochrony. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną K. B. oraz Stowarzyszenia pn. "M.". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie ze skargi E. B. sygn. II OSK 1780/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona przez E. B. w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty kasacyjne są usprawiedliwione. Za uzasadniony NSA uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tych przepisów postępowania, zdaniem NSA, pozostaje w bezpośrednim związku z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zadaniem Sądu administracyjnego jest m.in. ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Tylko właściwie ustalony stan faktyczny umożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest danych w tym zakresie. Nie jest bowiem wystarczające wypowiedzenie jedynie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska w określonej kwestii, ale konieczne jest także jego uzasadnienie, a więc wyjaśnienie przyczyn zajęcia takiego stanowiska, tj. motywów, które doprowadziły Sąd do takiej konkluzji. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż Sąd pierwszej instancji nie rozważył kwestii dotyczących mapy, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Do takiego wniosku prowadzi brak jakichkolwiek danych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie mapy i brak rozważań w nawiązaniu do przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W szczególności, zdaniem NSA, stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż inwestor wcześniej starał się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i mógł wykorzystać mapę, którą uzyskał w toku innego postępowania, nie stanowi oceny, czy mapa stanowiąca załącznik do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. czyni zadość wymogom, o jakich mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie z mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W sprawie nie ustalono też, czy jest to mapa aktualna - porównując datę jej wydania przez organ geodezji i kartografii oraz datę złożenia do akt administracyjnych niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podobnie Sąd postąpił uznając za bezpodstawny zarzut skarżących, że przy przeprowadzaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organy administracji wzięły pod uwagę zbyt duży obszar. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny powołał art. 53 ust. 3 u.p.z.p., który w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów - § 3 ust. 2 rozporządzenia. W związku z tym NSA uznał za oczywiste, iż w celu oceny, czy obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, konieczne jest posiadanie informacji o szerokości frontu działki. Z części tekstowej i graficznej analizy powinno jednoznacznie wynikać, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Część tekstowa i część graficzna analizy winny pozwalać na jednoznaczne stwierdzenie - bez konieczności dodatkowych porównań z innymi dokumentami - że obszar analizowany stanowi minimum trzykrotną szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a jeśli jest większy niż wskazane minimum, to winien pozwalać na jednoznaczne ustalenie przyjętej przez organ wielokrotności tego minimum. Zarzuty stron postępowania mogą dotyczyć wyznaczenia do analizy zarówno zbyt małego jak i zbyt dużego obszaru, a Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności decyzji o warunkach zabudowy, winien dysponować danymi umożliwiającymi kontrolę zaskarżonej decyzji także w tym aspekcie i odniesienie się do zarzutów strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie rozważył w dostateczny sposób, czy sporządzona w niniejszej sprawie Analiza zagospodarowania obszaru jest konkretna i czy wynikają z niej w sposób wyraźny dane, które dały podstawę do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - dotyczy to także wielkości analizowanego obszaru - czy też jest zbyt ogólnikowa i nie zawiera koniecznych danych. Tymczasem nie sposób nie zauważyć, że część tekstowa opinii - podobnie jak decyzje organów obu instancji -nie zawiera danych dotyczących szerokości frontu działki i wielkości obszaru wyznaczonego do analizy. Brak jest również takich danych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena postępowania administracyjnego jest niekompletna i nosi znamiona dowolności, co stanowi o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wskazując jako podstawę prawną wyroku przepis art. 151 p.p.s.a. nie wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyn podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego sprawy. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie można pomijać aspektu ładu przestrzennego. Za chybione natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ust. 5 w związku z ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Trafnie bowiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przyjął, że art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie od zagwarantowania, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Stanowisko Sądu I instancji znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 61 u. 1 pkt 3 i u.5 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił też zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. i § 2 pkt 7 rozporządzenia. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku planu, w granicach określonych przepisami szczególnymi, mającymi zastosowanie w tym postępowaniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie powołał się na przepisy art. 54 pkt 2 lit, d) u.p.z.p. i § 2 pkt 7 rozporządzenia, lecz jednocześnie przedwcześnie wypowiedział się co do zagadnień (hałas, dostęp do drogi publicznej itd.) objętych dalszym etapem tj. postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną, i zgodnie z art. 185 p.p.s.a., uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał analizy przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, i wyraził stanowisko, iż inwestor, który wcześniej starał się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie mógł wykorzystać mapy, uzyskanej w toku innego postępowania. W sprawie nie dokonano rozważań, czy jest to mapa aktualna - porównując datę jej wydania przez organ geodezji i kartografii oraz datę złożenia do akt administracyjnych niniejszej sprawy, W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego aby ocenić, czy obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, konieczne jest posiadanie informacji o szerokości frontu działki. Takich danych w sprawie nie ma. Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności decyzji o warunkach zabudowy, winien dysponować danymi umożliwiającymi kontrolę zaskarżonej decyzji także w tym aspekcie i odniesienie się do zarzutów strony, Z części tekstowej i graficznej analizy powinno jednoznacznie wynikać, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Część tekstowa i część graficzna analizy winny pozwalać na jednoznaczne stwierdzenie - bez konieczności dodatkowych porównań z innymi dokumentami - że obszar analizowany stanowi minimum trzykrotną szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a jeśli jest większy niż wskazane minimum, to winny pozwalać na jednoznaczne ustalenie przyjętej przez organ wielokrotności tego minimum. Dane dotyczące szerokości frontu działki objętej wnioskiem są niezbędne, aby sprawdzić wielkość wyznaczonego obszaru analizy i sposób wyznaczenia tego obszaru. Po skontrolowaniu sprawy we wskazanym przez NSA zakresie, ponownie rozpoznający sprawę Sąd uznał, że sporządzona w niniejszej sprawie Analiza zagospodarowania obszaru nie jest konkretna i nie wynikają z niej dane, które dałyby podstawę do prawidłowego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczy to także wielkości analizowanego obszaru. Część tekstowa analizy - podobnie jak decyzje organów obu instancji - nie zawiera danych, dotyczących szerokości frontu działki i wielkości obszaru wyznaczonego do analizy. Powyższe stanowi naruszenie art, 53 ust. 3 u.p.z.p., który w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie do § 3 ust, 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów - § 3 ust. 2 rozporządzenia. W sprawie niniejszej granic takich nie wyznaczono, zatem dokonana analiza nosi znamiona dowolności i zmusza Sąd do uchylenia wydanych na jej podstawie decyzji. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie można pomijać aspektu ładu przestrzennego. Celem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy jako uzupełnienia już istniejących układów urbanistycznych, przy czym NSA opowiedział się za nadaniem szerokiego znaczenia pojęciu sąsiedztwa, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jak zaznaczył NSA w uzasadnieniu swojego wyroku, wyznaczanie obszaru analizowanego przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy winno uwzględniać zasadę "dobrego sąsiedztwa" w aspekcie naczelnej zasady zachowania "ładu przestrzennego". "Ład przestrzenny", rozumiany być powinien jako ukształtowanie przestrzeni, tworzące harmonijną całość oraz uwzględniające w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne - estetyczne - stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia. Stanowisko NSA musi być wzięte pod uwagę przez organy podczas ponownego rozpoznawania sprawy. Stwierdzone przez NSA uchybienia, pociągają za sobą konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z uwagi na to, iż organy administracji nie dokonały ustalenia zaistnienia przesłanek wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, określonych w ww. przepisach. Jak bowiem podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest m.in, ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Tylko właściwie ustalony stan faktyczny umożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Ponieważ orzekające w sprawie organy nie zebrały pełnego materiału dowodowego, nie mogły prawidłowo zastosować przepisów prawa materialnego. Podczas ponownego orzekania w sprawie organy zobowiązane będą wziąć pod uwagę wytyczne NSA i Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej i usunąć stwierdzone uchybienia podczas prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, również w zakresie stosowania obowiązujących w sprawie przepisów. Mając powyższe na względzie, należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Prezydenta W. Mając powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. oraz art. 200 i 205 p.p.s.a.