IV SA/Wa 1590/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 23 czerwca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej "Minister"), na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej "k.p.a."), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez M. M. (dalej "Skarżącego"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...], odwołania od decyzji Dyrektora Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin Uprawnych (dalej "COBORU") z dnia [...] września 2018 r., sygn. [...] 2041, w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru odmiany [...]. II. W uzasadnieniu zaskarżonego obecnie postanowienia Minister wskazał w szczególności, co następuje: 1. Pismem z dnia 13 lipca 2018 r. Dyrektor COBORU zawiadomił Skarżącego (M. M., [...], [...]) o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru. Jako podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru wskazano art. 25 ust. 1 pkt 5b ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2017 r., poz. 633). Przywołane przepisy zobowiązują Dyrektora COBORU do pozbawienia hodowcy wyłącznego prawa do odmiany jeżeli zalega on co najmniej od 6 miesięcy z uiszczaniem opłaty za utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze. 2. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Dyrektor COBORU orzekł o skreśleniu odmiany z krajowego rejestru w związku brakiem uiszczenia przez Skarżącego opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie opłat związanych z badaniem odmian i prowadzeniem rejestru odmian (Dz. U. z 2015 r. poz. 2169). Pełnomocnik Skarżącego do prowadzenia spraw przed COBORU – A. K. odebrał powyższą decyzję w dniu 3 października 2018 r. (w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru). 3. Pismem datowanym na 18 października 2018 r. Skarżący wniósł do Ministra odwołanie od decyzji Dyrektora COBORU. Faks w tej sprawie został nadany do COBORU w dniu 18 października 2018 r. Odwołanie przekazane przez Dyrektora COBORU wpłynęło do Ministra w dniu 25 października 2018 r. 4. Stwierdzić należy, iż odwołanie Skarżącego zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, albowiem: (-) pełnomocnik Skarżącego – A. K. otrzymał decyzję organu I instancji w dniu 3 października 2018 r., (-) w decyzji prawidłowo pouczono Skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia do Ministra, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, odwołania od tego aktu, (-) odwołanie zostało wniesione przez Skarżącego do COBORU za pośrednictwem faksu w dniu 18 października 2018 r., (-) decyzja organu I instancji została zatem doręczona Skarżącemu w dniu 3 października 2018 r., a odwołanie zostało nadane faksem w piętnastym dniu licząc od dnia następującego po dniu doręczenia. W tej sytuacji, wobec niewniesienia przez Skarżącego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w trybie art.58 k.p.a., należało stwierdzić, na podstawie art.134 k.p.a., wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. III. Pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Ministra z dnia 6 marca 2019 r., zarzucając mu naruszenie prawa, poprzez stwierdzenie, jakoby doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania i wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że postanowienie należało doręczyć pełnomocnikowi zgodnie z art. 40 k.p.a., który jednakże nigdy nie odebrał formalnie decyzji COROBU, a jeśli realnie je odebrał, to dopiero ok. 6-7 października 2019 r. W dniu 3 października 2019 roku decyzje COBORU zostały przekazane przez listonosza osobie nieuprawnionej. Tym samym doszło do naruszenia art. 134 kpa. Na potwierdzeniu odbioru nie ma imienia i nazwiska pełnomocnika, nie ma w ogóle jego podpisu, co potwierdza oświadczenie pełnomocnika załączone do skargi. Ponadto skarżący wniósł o powołanie biegłego, celem ustalenia czy na przesyłce znajduje się podpis pełnomocnika, czy innej osoby. IV. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. V. W piśmie datowanym na 20 marca 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wskazał i zarzucił, że w sprawie nigdy nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji o wykreśleniu odmiany i do wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, a w konsekwencji nie doszło do uchybienia terminu. W uzasadnieniu wskazano, że ani COBORU, ani Minister nie posiadali pełnomocnictwa od Skarżącego dla A. K. w sprawie skreślenia, wykreślenia odmian z rejestrów i ksiąg prowadzonych przez COBORU, gdyż pełnomocnictwo dla A. K. było udzielone we wszystkich sprawach związanych z przyznaniem wyłącznego prawa, czy też związanych z wpisem odmiany do Krajowego Rejestru (KR). Zasadniczo może ono obejmować np. kwestie prowadzenia urzędowych badań odmian roślin, które są związane z wpisem. Nie było to zatem pełnomocnictwo ogólne przed COBORU. Pełnomocnictwa, które nie jest pełnomocnictwem ogólnym nie można interpretować rozszerzająco. Nie można domniemywać jego zakresu poza obszar ściśle wskazany. Nie można także domniemywać, że pełnomocnictwo dotyczące wpisu dotyczy także skreślenia, bowiem żadna z powoływanych przez COBORU, ani Ministra ustaw nie zawiera zapisu o treści podobnej jak ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, gdzie zgodnie z art. 20 ust. 4 – wpisem w Rejestrze jest również wykreślenie. Stąd też, zdaniem Skarżącego, nie można domniemywać, że pełnomocnictwo w sprawie wpisu dotyczyło także wykreślenia. Gdyby ustawodawca przyjmował, że wpisem w rejestrach, księgach jest również wykreślenie, to jako racjonalny ustawodawca zapewne zawarłby taki zapis, czy to w ustawie o ochronie prawnej roślin, czy też w ustawie o nasiennictwie. Ponadto Skarżący zwrócił uwagę, że sama ustawa o ochronie prawnej odmian roślin określa kwestię ustanawiania pełnomocnika. Traktuje ona o czynnościach związanych z przyznaniem wyłącznego prawa – art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 3 pkt 1. Ustawa o nasiennictwie z kolei nie traktuje o kwestii pełnomocnictwa. Żaden przepis, żadne sformułowanie w upoważnieniu udzielonym przez Skarżącego nie zawierają upoważnienia do odbierania decyzji o pozbawieniu wyłącznego prawa, czy wykreśleniu odmiany. Ponownie zaznaczono, że pełnomocnictwa nie można domniemywać i musi ono wyraźnie określać jego zakres. Jako przykład podano pełnomocnictwo do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Fakt, że udzielono pełnomocnictwa do reprezentacji w postępowaniu przed Ministrem, nie pozwala domniemywać, iż zakresem upoważnienia jest także występowanie przed WSA, jak to zresztą miało miejsce w tej sprawie, a kwestie zakresu pełnomocnictwa i jego niedomniemywania są zasadniczo bardzo ściśle rozpatrywane także przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rezultacie, nigdy w sprawie pozbawienia hodowcy praw i wykreślenia wpisów w księgach dotyczących odmian roślin nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji COBORU, bowiem udzielone pełnomocnictwo nie było pełnomocnictwem ogólnym. Tym samym nie doszło do sytuacji niedochowania terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w przedstawionych wyżej granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna. W skardze został sformułowany wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego. Wskazać należy, że z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwe jest jedynie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tym samym nie ma możliwości przeprowadzenia innych dowodów, np. z opinii biegłego. Poza tym okoliczność, która miałaby być udowodniona w niniejszej sprawie nie wymaga dowodzenia, bowiem nikt, w szczególności organ – nie kwestionuje faktu, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji z dnia [...] września 2018 r. nie ma podpisu pełnomocnika tj. A. K., a jest tam podpis jego żony. Z art. 40 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W związku z tym, adresatem przesyłki zawierającej decyzję z [...] września 2018 r. był A. K., jako pełnomocnik Skarżącego. Art. 43 k.p.a. mówi zaś, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, m.in. dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi, przy czym z faktu podjęcia pisma przez dorosłego domownika i złożenia przez niego podpisu na potwierdzeniu odbioru wynika domniemanie podjęcia się przez tę osobę oddania pisma adresatowi (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, LEX nr 321253). Przesyłka z przedmiotową decyzją została fizycznie doręczona żonie adresata w dniu 3 października 2018 r., co zostało przez nią potwierdzone własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Natomiast ewentualny fakt, że dorosły domownik (osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem), nie oddał tego pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia, a tym samym na bieg terminu do wniesienia odwołania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 1997 r., I SA/Łd 163/96, LEX nr 29034). Dlatego też dla oceny okoliczności sprawy nie ma znaczenia podnoszenie przez Skarżącego, że jego pełnomocnik realnie odebrał decyzję ok. 6-7 października 2018 r., zwłaszcza że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy bezsprzecznie odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do dokonania tej czynności. Niezasadne są również zarzuty zaprezentowane przez pełnomocnika Skarżącego w piśmie procesowym z dnia 20.03.2020 r. Zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2019 r. poz. 568 ze zm.) do wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru dołącza się upoważnienie do reprezentowania hodowcy lub zachowującego odmianę we wszystkich sprawach związanych z wpisem odmiany do krajowego rejestru, jeżeli wniosku nie składa hodowca lub zachowujący odmianę. Z kolei z art. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2019 r. poz. 568 ze zm.), wynika że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Podobnie zresztą traktuje art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432 ze zm.) stanowiąc, że do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że wpis odmiany [...] do krajowego rejestru został dokonany 9 stycznia 2007 r. Natomiast pismem, które wpłynęło do COBORU dnia 19 października 2011 r. Skarżący, jako hodowca dokonał zmiany swego pełnomocnika "dla wszystkich odmian hodowli [...] wpisanych do księgi ochrony wyłącznego prawa, oraz dla wszystkich odmian uczestniczących w urzędowych badaniach". Tym samym nowym pełnomocnikiem hodowcy ustanowiony został A. K., który ponadto przyjął takie obowiązki wskazując, że wynikają one "z aktualnej ustawy o nasiennictwie i ustawy o ochronie prawnej odmian roślin oraz innych obowiązujących regulacji prawnych" (oświadczenie złożone w COBORU dnia 27 października 2011 r.). W oświadczeniu pełnomocnik wskazał, że oświadczenie dotyczy wszystkich gatunków hodowli, wszystkich odmian hodowli [...] i wszystkich odmian wpisanych do krajowego rejestru w Polsce, chronionych krajowym wyłącznym prawem w Polsce oraz uczestniczących w urzędowych badaniach, których hodowcą jest firma [...]. Z powyższego wynika więc, że dopiero ponad 4 lat od wpisania odmiany do rejestru nastąpiła zmiana pełnomocnika. Tak więc niezasadne są zarzuty jakoby udzielone pełnomocnictwo A. K. dotyczyło jedynie wpisania odmiany rośliny do krajowego rejestru i księgi ochrony wyłącznego prawa w sytuacji, gdy przyznanie wyłącznego prawa nastąpiło ponad 4 lat przed udzieleniem pełnomocnictwa. Również wskazać trzeba, że na zakres pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego, jako hodowcę/zachowującego odmianę A. K. wskazują też zapisy dokumentu pełnomocnictwa (mocodawca określił, że pełnomocnictwo dotyczy m.in. wszystkich odmian jego hodowli już wpisanych do księgi ochrony wyłącznego prawa), jak też oświadczenie pełnomocnika, który przyjął obowiązki wynikające nie tylko z ustaw o nasiennictwie i o ochronie prawnej odmian roślin, ale także z innych obowiązujących regulacji prawnych w odniesieniu m.in. do wszystkich odmian chronionych krajowym wyłącznym prawem w Polsce. Skoro więc przyznanie wyłącznego prawa już nastąpiło w przeszłości, to nie miałoby sensu udzielanie pełnomocnictwa do jego dokonania. Ponadto te "inne obowiązujące regulacje prawne", to przede wszystkim Kodeks postępowania administracyjnego, który z mocy art. 25 ust. 1 pkt 5) lit. b) i ust. 4 w związku z art. 4 ustawy o nasiennictwie ma zastosowanie w sprawach skreślenia odmiany z krajowego rejestru. W ocenie Sądu, sformułowanie "we wszystkich sprawach związanych z wpisem odmiany do krajowego rejestru", użyte w art. 13 ust. 2 pkt 1) ustawy o nasiennictwie należy rozumieć nie tylko wąsko, jako samo wpisanie (dokonanie wpisu w rejestrze), ale szeroko, a więc zarówno jako wpisanie, jak i wszelkie czynności związane z tym już dokonanym wpisem, tj. również w zakresie ewentualnego skreślenia/wykreślenia z krajowego rejestru. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że w odwołaniu strona w ogóle nie kwestionowała skuteczności doręczenia decyzji z [...] września 2018 r., w skardze podnosiła jedynie, że decyzja ta została doręczona osobie nieuprawnionej, by dopiero w piśmie datowanym na 20 marca 2020 r. zarzucić przekroczenie samego zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Ponadto zwrócić również należy uwagę, że w dniu 13 lipca 2019 r. organ I instancji wystosował zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 5b ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. ustawy o nasiennictwie, w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru. Zawiadomienie powyższe zostało przesłane właśnie pełnomocnikowi A. K. na jego adres i odebrane przez jego żonę. W toku prowadzonego postępowania nie kwestionowano ani doręczenia tego zawiadomienia, ani udzielenia pełnomocnictwa, nie wpłynęła też żadna korespondencja od hodowcy w przedmiocie wypowiedzenia tego pełnomocnictwa. Zważywszy na powyższe ustalenia i rozważania nie ulega wątpliwości, że decyzja w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru została prawidłowo doręczona uprawnionemu podmiotowi, tj. pełnomocnikowi hodowcy, choć fizycznie została wręczona dorosłemu domownikowi tego pełnomocnika. Z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W okolicznościach niniejszej sprawy w dniu 3 października 2018 r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji Dyrektora COBORU z dnia [...] września 2018 r. w sprawie w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru. Skoro tak, to wniesienie odwołania od niej możliwe było do 17 października 2018 r., nastąpiło zaś w dniu 18 października 2018 r., a więc po upływie terminu wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. Dlatego Minister zasadnie zastosował art. 134 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarga w żadnej mierze nie zdołała podważyć prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zważywszy na powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji.