IV SA/Wa 1593/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. P. ze Spółki [...] Al. [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskutek rozpatrzenia odwołania M. Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. ustalającą warunki zabudowy działki nr [...] położonej w M. przy ul. [...] dla inwestycji polegającej na rozbudowie i adaptacji budynku byłej przychodni zdrowia P. na potrzeby hospicjum. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż decyzja Burmistrza Miasta M. wydana została po dokonaniu analizy wyznaczonego terenu, na podstawie, której określono nieprzekraczalny wskaźnik powierzchni zabudowanej w ogólnej powierzchni działki, zaś wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu, kąt nachylenia głównej połaci dachu, wysokość głównej kalenicy pozostawiono bez zmian. Burmistrz w swojej decyzji określił również nieprzekraczalną linię zabudowy od ulicy [...] jako w linii istniejących budynków, a od strony ul. [...] w odległości 5 m od granicy pasa drogowego. Spełniony został również wymóg dokonania niezbędnych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Kolegium zauważyło, iż uzgodnienie z Zarządem Województwa [...] dokonane postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. wydanym na podstawie art. 106 kpa dotyczyło inwestycji celu publicznego, jednakże uznało, że przyjęto zwyczajową nazwę tej instytucji, zwłaszcza, że uzgodnienia inwestycji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy następują na podstawie tych samych przepisów co inwestycji celu publicznego tj. art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podkreśliło, iż z materiału dowodowego wynika, że hospicjum ma być realizowane w budynku po byłej przychodni P., a więc obiekcie służby zdrowia, a zatem nie ulegną znaczącej zmianie cele jakim służył i jakim ma służyć obiekt po dokonaniu adaptacji. Odnosząc się do zarzutów strony odwołującej Kolegium wyjaśniło, że sposób usytuowania budynków na działkach określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Sprawy związane z ustawą Prawo budowlane są szczegółowo badane na kolejnym etapie inwestycyjnym tj. na etapie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosła M. Z. podnosząc, iż w decyzji tej pominięto odniesienie się do kwestii zalewania terenu działki skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż decyzja wydana została przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż Burmistrz i pracownicy podległego mu urzędu podlegali wyłączeniu, gdyż działka inwestycyjna jest w użytkowaniu wieczystym gminy. Ponadto podniósł, że wniosek o wydanie decyzji był niewłaściwie podpisany. Nieprawidłowo też została sporządzona analiza terenu, gdyż wyznaczony obszar nie spełnia warunku trzykrotności szerokości frontu działki. Zarzucił również niewłaściwe określenie kręgu stron, gdyż w postępowaniu nie brał udziału Skarb Państwa oraz gmina. Zdaniem pełnomocnika liczba miejsc parkingowych również nie została prawidłowo uzgodniona. Powyższe naruszenia stanowią – w ocenie pełnomocnika – podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż niniejsza sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1888/06 uchylił zaskarżoną wówczas decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2006 r. jak również utrzymującą ją w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Kolegium, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r. (sygn. akt II OSK 785/07) uchylił powyższy wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. Stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Zatem rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Sąd jest związany oceną prawną zawartą we wskazanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli wyrok wydał Naczelny Sąd Administracyjny, to na mocy art. 193 P.p.s.a. w sposób odpowiedni stosuje się art. 153 P.p.s.a. Przepis art. 193 P.p.s.a. stanowi bowiem, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zatem stwierdzić należy, że ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu orzeczenia NSA, jako Sądu drugiej instancji wiążą Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dodać do powyższego należy, że zgodnie z art. 190 ustawy normującej procedurę sądowoadministracyjną Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Z oceny prawnej wynikającej z uzasadnienia w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że Sąd ten nie dopatrzył się naruszenia właściwości organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, tym samym zarzut pełnomocnika skarżącej podniesiony na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. co do właściwości Burmistrza Miasta M. należy uznać za bezzasadny. Z tej samej przyczyny nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego, jak i nieprawidłowego podpisania w imieniu inwestora wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo należy zauważyć, iż stosownie do treści art. 183 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, który co do zasady rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, to jednak bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zgodnie z treścią paragrafu 2 wskazanego powyżej przepisu przesłanką nieważności postępowania jest m. in. pozbawienie strony możliwości obrony swych praw, jak również niewłaściwa reprezentacja strony. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, iż z przedłożonego na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. przez pełnomocnika skarżącej wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wg stanu na dzień 26 listopada 2008 r. inwestora tj. S. w M. wynika, iż A. A., która podpisała wniosek z dnia 3 października 2005 r. o wydanie decyzji, była w tym czasie wiceprezesem zarządu, a od 29 listopada 2005 r. prezesem zarządu. Przechodząc do kolejnego zarzutu niewłaściwego wyznaczenia obszaru analizowanego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko skarżącego w tym zakresie. Jednakże należy zauważyć, że przedmiotowa inwestycja ma polegać na adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku wykorzystywanego dotychczas na cele służby zdrowia (prowadzona była w nim przychodnia P.), przy czym rozbudowa ta nie powoduje zmiany funkcji obiektu, gdyż ma służyć również celom ochrony zdrowia poprzez przeznaczenie go na hospicjum, to należy uznać, że mamy w tym przypadku do czynienia z kontynuacją dotychczasowej funkcji przedmiotowego obiektu. Również nie ulegają zmianie niektóre istotne w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) cechy istniejącego na terenie przedmiotowej działki obiektu budowlanego. Jak wynika bowiem z części tekstowej przeprowadzonej analizy i ustaleń przyjętych na jej podstawie w decyzji organu pierwszej instancji: wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu, wysokość głównej kalenicy, geometria dachu w tym kąt nachylenia połaci dachu, pozostają bez zmian. Jakkolwiek uwidoczniony na załączniku graficznym do analizy sporządzonej w niniejszej sprawie obszar analizowany nie spełnia wymogu określonego w § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, gdyż nie obejmuje terenu ze wszystkich stron działki objętej inwestycją, to jednak Sąd doszedł do przekonania, iż brak podstaw do przyjęcia, ażeby wskazana nieprawidłowość w wyznaczeniu obszaru analizowanego mogła stanowić o wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy inwestycji objętej wnioskiem inwestorów, która sprowadza się do adaptacji i rozbudowy istniejącego budynku w granicach działki przy zachowaniu dotychczasowej funkcji obiektu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi to należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana jak w kolejnym etapie postępowania, tj. o wydanie pozwolenia na budowę, w którym zagrożenia ich interesów przybierają konkretny i realny kształt. Ewentualne zagrożenie – zalewanie działki skarżącej, wskutek zrealizowania planowanej rozbudowy istniejącej budynku, może być ocenione dopiero na etapie postępowania prowadzonego w sprawie wydania pozwolenia na budowę, gdyż występowanie tego rodzaju ujemnych skutków dla strony, uzależnione będzie od przyjętych rozwiązań technicznych dotyczących odprowadzania wód opadowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.