IV SA/Wa 1595/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymagań jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt (nr zaskarżonego aktu: [...] ). 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ust. 5 pkt 2-4 Załącznika nr 2 do uchwały od dnia jej wejścia w życie do dnia wejścia w życie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.; 2. zasądza od Rady Gminy w [...] na rzecz skarżącej Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] marca 2011 r., w której - w Załączniku Nr 2 — określone zostały wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Przepisy w/w Załącznika Nr 2 do nakładały na przedsiębiorcę ubiegającego się o uzyskanie Zezwolenia następujące obowiązki: 1. wystawiania właścicielom nieruchomości dowodów korzystania przez nich z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych do stacji zlewnej w formie potwierdzeń wskazanych w ust. 5 pkt 4 Załącznika Nr 2 do Uchwały (ust. 5 pkt 2 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały); prowadzenia ewidencji zawartych z właścicielami nieruchomości umów w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz przekładania tej ewidencji Wójtowi Gminy P. w ustawowym terminie; ewidencja zawartych umów musi zawierać: numer umowy, datę zawarcia umowy, imię i nazwisko lub nazwę właściciela nieruchomości, adres właściciela nieruchomości oraz adres samej nieruchomości (ust. 5 pkt 3 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały); 2) prowadzenia ewidencji ilości wywiezionych nieczystości ciekłych oddzielnie dla każdego właściciela nieruchomości (ust. 5 pkt 4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały). Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. (znak: [...]) Wójt Gminy P. udzielił skarżącemu- [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. - zezwolenia na świadczenie usług związanych z opróżnianiem zbiorników bezodpływowych od właścicieli nieruchomości i transportem nieczystości ciekłych na terenie gminy P. . Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie., zaskarżając ją w części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2017 r., [...] uchyliło Decyzję Wójta w części, orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez nałożenie na Skarżącego obowiązków dotyczących udzielonego Zezwolenia; w szczególności, obowiązki: 1. wystawiania właścicielom nieruchomości dowodów - w formie potwierdzeń - korzystania przez nich z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych do stacji zlewnej 2. prowadzenia ewidencji zawartych z właścicielami nieruchomości umów w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przy czym ewidencja ta powinna zawierać: numer umowy, datę zawarcia umowy, imię i nazwisko lub nazwę właściciela nieruchomości, adres właściciela nieruchomości oraz adres samej nieruchomości 3. prowadzenia ewidencji ilości wywiezionych nieczystości ciekłych oddzielnie dla każdego właściciela nieruchomości . W dniu 20 kwietnia 2017 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Warszawie skargę na decyzję SKO z [...] marca 2017 r., [...]. W dniu 3 kwietnia 2017 r. skarżący, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Gminy w P. i Wójta Gminy P. do usunięcia naruszenia interesu prawnego Skarżącego poprzez uchylenie przepisów zaskarżonej uchwały, których dotyczy niniejsza skarga. Pismem z 23 maja 2017r. Przewodniczący Rady Gminy w P. zawiadomił o wyznaczeniu na dzień 7 czerwca 2017 r. terminu sesji Rady Gminy w P. , na której przedstawiony zostanie projekt zmiany zaskarżonej uchwały. Rada Gminy w P. nie podjęła rozstrzygnięcia co do tego, czy skierowane do niej wezwanie do usunięcia naruszenia jest zasadne. W dniu 5 czerwca 2017r. na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, [...] sp. z o.o. wniosła skargę na ust. 5 pkt 2-4 Załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] marca 2011 K w sprawie wymagań, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskani! zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właściciel nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystość ciekłych, ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt; Zaskarżonej uchwale skarżąca spółka zarzuciła naruszenie prawa w postaci : 1) art. 7 ust. 3a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na wydaniu zaskarżonej uchwalą w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza upoważnienie ustawowe udzielone radom gmin, poprzez określenie wymagań prowadzenia działalności w zakreśli opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, podczas gdy powołany przepis upoważnia powołane organy samorządu gminnego jedynie do określenia wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie powołanej działalności; 2) § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełnij przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, w związku z art. 7 ust. 3 a oraz art. 7 ust. 7 ustawy o czystości polegające na wydaniu zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z powołanego rozporządzenia i powołanej ustawy; 3) § 115 i § 135 w związku z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z art. 7 Konstytucji poprzez odstąpienie od reguł techniki prawodawczej wskazanych w powołanych przepisach Rozporządzeniu i zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisu regulującego sprawy nieprzekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, co godzi w zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji; W związku z powyższym wniosła : 1) o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszego pisma na okoliczności odpowiednio wskazane w treści jego uzasadnienia; 2) na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części; 3) o zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Skarżący wskazał, że Rada Gminy w P. , podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o czystości, upoważniona została do określenia w zaskarżony I uchwale jedynie wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie Zezwolenia. Artykuł 7 ust. 3a ustawy o czystości nie upoważnia rad gminy do określeniu wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą Zezwoleniem. Tak więc Rada Gminy w P. nie była uprawniona do stanowienia warunków, jakim podlegać ma już samo wykonywanie działalności objętej Zezwoleniem. Powyższe stanowisko, zdaniem skarżącego zgodne jest z wykładnią systemową ustawy o czystości. Otóż powołany art. 7 ust. 3a ustawy o czystości zawarty został w jej Rozdziale 4 zatytułowanym "Warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług". Skoro art. 7 ust. 3 a ustawy o czystości upoważniał Radę Gminy w P. do określenia jedynie wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie Zezwolenia, to organ ten nie był uprawniony do określenia wymagań wobec przedsiębiorców prowadzących już działalność objętą Zezwoleniem. Skarżący zauważył również, że przepisy ust. 5 pkt 2-4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały, jako odnoszące się do przedsiębiorców prowadzących działalność objętą Zezwoleniem, wydane zostały z przekroczeniem art. 7 ust. 3a ustawy o czystości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu organ podniósł, że po analizie przedmiotowej uchwały, pismem z dnia 11.04.2017. Przewodniczący Rady Gminy w P. poinformował Skarżącego, że na najbliższej Sesji Rady Gminy w P. , zostanie podjęta uchwała zmieniająca zaskarżoną uchwałę w zakresie wskazanym w wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Kolejnym pismem z dnia 23.05.2017r. Skarżący został poinformowany o terminie Sesji Rady Gminy w P. , na której Rada miała dokonać zmiany zaskarżonej uchwały. W dniu 7 czerwca 2017r. Rada Gminy w P. zmieniła zaskarżoną uchwałę w pełnym zakresie wskazanym w wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Nie ulega więc wątpliwości, że Rada Gminy w P. podzieliła merytorycznie zarzuty Skarżącego zawarte w wezwaniu do naruszenia interesu prawnego, a obecnie w skardze na uchwałę, czego wyrazem była jej zmiana. W piśmie z dnia 23 października 2017r. skarżący przedstawił okoliczności wskazujące na jego interes w uwzględnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części, pomimo jej uchylenia w części przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W ocenie Sądu skarga [...] sp. z o.o. na uchwałę nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] marca 2011 r. zasługuje na uwzględnienie. Rada Gminy w P. na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, upoważniona została do określenia wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie Zezwolenia. Ma rację skarżący, wskazując, że w/w art. 7 ust. 3a ustawy nie upoważnia rad gminy do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą Zezwoleniem. Sąd podziela stanowisko, że Rada Gminy w P. nie była uprawniona do stanowienia warunków, jakim podlegać ma już samo wykonywanie działalności objętej Zezwoleniem. Jak wynika z zaskarżonych zapisów Załącznika nr 2 do uchwały, odnoszą się one do przedsiębiorcy prowadzącego działalność w przedmiotowym zakresie, co jest możliwe dopiero po uzyskaniu zezwolenia. Przepis art. 7 ust. 3a ustawy ogranicza kompetencje stanowiące organu gminy wyłącznie do ustalenia wymagań w stosunku do przedsiębiorców ubiegających się dopiero o uzyskanie zezwolenia. Tym samym nie obejmuje kwestii związanych z obowiązkami tych podmiotów powstającymi w trakcie realizacji wymienionych zadań. Obowiązki, jakie przedsiębiorca winien spełniać przy wykonywaniu usług objętych zezwoleniem określa w zezwoleniu organ wykonawczy gminy (art. 9 ustawy). Powyższe stanowisko zgodne jest z wykładnią systemową ustawy o czystości - powołany art. 7 ust. 3a ustawy o czystości zawarty został w jej Rozdziale 4 zatytułowanym "Warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług". Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażone w wyroku z 31 sierpnia 2010 r., II SA/Ol 616/10 : "Skoro organ stanowiący gminy zobligowany został przez ustawodawcę do określenia wymagań, które musi spełnić przedsiębiorca, który ubiega się dopiero o zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, to jak zasadnie zarzucił Wojewoda, nie mogą to być warunki dotyczące już prowadzonej działalności.". Podobne stanowisko przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z 17 października 2013 r., II SA/Op 298/13, w którym uznał, że: "omawiany przepis art. 7 ust, 3a ustawy wskazuje także szczegółowe upoważnienie ustawowe, określające materię, jaką pozostawiono uregulowaniu w drodze aktu prawa miejscowego. Zakres tej kompetencji rady gminy sprowadza się do określenia wymagań stawianych przedsiębiorcy ubiegającemu się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie precyzyjnie określonego rodzaju działalności, tj, w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, Uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Tak sprecyzowane upoważnienie nie daje radzie gminy prawa do regulowania w uchwale będącej aktem prawa miejscowego zagadnienie innych niż wskazane w art. 7 ust. 3a ustawy, w tym również określania takich wymagań, które dotyczą obowiązków przedsiębiorcy w zakresie wykonywania działalności, tj. po uzyskaniu zezwolenia, gdyż oznaczałoby to Wyjście poza zakres delegacji ustawowej, kwalifikujące się do kategorii istotnych naruszeń i uzasadniające wyeliminowanie uchwały w tej części z porządku prawnego.". Skoro art. 7 ust. 3 a ustawy o czystości upoważniał Radę Gminy w P. do określenia jedynie wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się ii udzielenie Zezwolenia, to organ ten nie był uprawniony do określenia wymagań wobec przedsiębiorców prowadzących już działalność objętą Zezwoleniem. Reasumując, przepisy ust. 5 pkt 2-4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały, jako odnoszące się do przedsiębiorców prowadzących działalność objętą Zezwoleniem, wydane zostały z przekroczeniem art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Należy także zgodzić się ze skarżącym, ze ustawodawca nie pozostawia radom gmin możliwości swobodnej kształtowania treści wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie Zezwolenia. W art. 7 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. przewidziano bowiem, szczegółowy sposób określania takich wymagań, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania odpowiednich zezwoleń. W § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005r w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej uchwały, wskazano zakres przedmiotowy tych wymagań: 1) opis wyposażenia technicznego zawierający wymagania odnośnie do bazy transportowej " 2) zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami. Jak wynika z powyższego zakresu, uchwała rady gminy - w kwestiach niedotyczących opisu wyposażenia technicznego (bazy transportowej) - mogła odnosić się jedynie do zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. Należy zgodzić się ze skarżącym, że trudno uznać, żeby obowiązek: - wystawiania właścicielom nieruchomości dowodów korzystania przez nich z przedmiotowych usług w formie potwierdzeń (ust. 5 pkt 2 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały), - prowadzenia ewidencji zawartych z właścicielami nieruchomości umów w zakresie przedmiotowych usług oraz przekładania tej ewidencji Wójtowi Gminy P. w ustawowym terminie - przy czym ewidencja zawartych umów musi zawierać: numer umowy, datę zawarcia umowy, imię i nazwisko lub nazwę właściciela nieruchomości, adres właściciela nieruchomości oraz adres samej nieruchomości (ust. 5 pkt 3 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały), - prowadzenia ewidencji ilości wywiezionych nieczystości ciekłych oddzielnie dla każdego właściciela nieruchomości (ust. 5 pkt 4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały), dotyczyć miał zabiegów sanitarnych lub porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. Reasumując, treść ust. 5 pkt 2-4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały wykroczyła poza przedmiotowy zakres umocowania dla rady gminy, wynikającego z art. 7 ust. 3a i ust. 7 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005r w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. Uzasadnia to •twierdzenie nieważności tych przepisów zaskarżonej uchwały. Uchwałą zmieniającą nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] czerwca 2017r. nastąpiło uchylenie przepisów ust. 5 pkt 2-4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały, a więc przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę do nałożenia na Wnioskodawcę obowiązków określonych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r., [...]. Sam fakt uchylenia zaskarżonych przepisów nie oznacza, że nie można tych przepisów poddać kontroli sądowoadministracyjnej. Uchylenie przepisów zaskarżonej uchwały miało bowiem skutek dopiero od chwili wejścia w życie uchwały zmieniającej, to jest od 6 lipca 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie wydawania decyzji przez Wójta Gminy P. jak też w dacie wniesienia niniejszej skargi, uchylone obecnie przepisy zaskarżonej uchwały obowiązywały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzekało według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydawania decyzji i zastosowało - choć nieprawidłowo - przepisy ust.5 pkt 2-4 załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] marca 2011 r. obowiązujące w tym czasie. Żądanie skargi znajduje również oparcie w poglądzie zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 14 września 1994 r., W 5/94, w której stwierdzono : "Przez uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (...), rozumie się również uchwałę, która wprawdzie została uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. (...) skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego, nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwala może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę." Uchylenie zaskarżonych przepisów uchwały z dnia [...] marca 2011r. nie spowodowało zatem, że niniejsze postępowanie, dotyczące oceny ważności tych przepisów, stało się bezprzedmiotowe, a to z uwagi na odmienne skutki, jakie wywołuje uchylenie przepisów oraz stwierdzenie ich nieważności. Zmiana zaskarżonej uchwały, polegająca na skreśleniu § 4 ust. 2 i § 5 uchwały po wniesieniu skargi do sądu nie czyni postępowania w sprawie niniejszej bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie zakwestionowane przez skarżącego przepisy przestają obowiązywać, nie oznacza to jednak, że uchwała nie może zostać poddana kontroli sądu. Uchylenie ust. 5 pkt 2-4 Załącznika do uchwały nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] marca 2011 r. przez Radę oznacza wyeliminowanie tych przepisów ze skutkiem od daty uchylenia (skutek ex nunc). Oznacza to, że wymienione przepisy od daty podjęcia uchwały do daty ich skreślenia w drodze uchwały zmieniającej traktowane być muszą jako istniejące i wiążące. Kontrola sądowa polega na ocenie legalności aktu prawa miejscowego i dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego z daty podjęcia aktu. Kontrola ta, w każdym przypadku ustalenia sprzeczności aktu prawa miejscowego z obowiązującym prawem, prowadzi do stwierdzenia nieważności takiego aktu. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili podjęcia uchwały (skutek ex tunc). Stwierdzenie nieważności ust. 5 pkt 2-4 Załącznika do uchwały nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] marca 2011 r. przez Sąd oznacza więc, że w tym zakresie wskazane unormowania należy traktować tak, jakby nie były podjęte. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola działalności administracji publicznej, do której powołane zostały sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego niezależnie od ich uchylenia po wniesieniu skargi do sądu. Celem tej kontroli jest bowiem ocena zgodności aktu prawa miejscowego z prawem od chwili jego uchwalenia. Reasumując należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi interes prawny skarżącego został naruszony. Co więcej, stan tego naruszenia trwa nadal, bowiem po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] skarżący jest podmiotem obowiązków nałożonych w niej w oparciu o wadliwy akt prawny, który już nie obowiązuje. Fakt uchylenia zaskarżonych przepisów zaskarżonej uchwały nie pozbawił zatem Skarżącego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności tych przepisów, jak też nie stanowi o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 14 ust.1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U.poz.1800 ze zm.).