IV SA/Wa 160/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia zwolnić M. A. od kosztów sądowych Skarżący M. A. (dalej jako : "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji znajdujących się we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Oświadczył, że nie ma w Polsce źródła dochodu i nie może podjąć legalnie pracy. Żona również nie pracuje, otrzymuje od ojca alimenty w wysokości 400 zł miesięcznie. Skarżący wraz z żoną korzystają z pomocy kuzyna, mieszkającego w [...], który przesyła im "od czasu do czasu" pieniądze. Ponadto, uzupełniając wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący przy pismach z dnia 10 lutego 2014 r. i 3 marca 2014 r. nadesłał dodatkowe dokumenty i oświadczenia, z których wynika min., że wraz z żoną wynajmują mieszkanie i z tego tytułu płacą 700 zł miesięcznie (dowód: umowa najmu z dnia [...] stycznia 2014 r.), na pozostałe opłaty związane z utrzymaniem i eksploatacją mieszkania przeznaczają ok. 100 zł miesięcznie. Jak wynika z wyciągu rachunku bankowego skarżącego, w listopadzie ja jego konto wpłynęło 2100 zł, w grudniu 3500 zł, w styczniu 550 zł. Skarżący wyjaśnił, że pieniądze te pochodzą od kuzyna ze [...], który przyjechał w październiku 2013 r. Z tych pieniędzy skarżący wraz z żoną m. in. opłacili czynsz i kaucję za mieszkanie, część pieniędzy przeznaczyli na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał on, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili zarówno skarżący jak i jego żona nie pracują. Żona skarżącego otrzymuje alimenty w wysokości 400 zł miesięcznie. Na opłaty związane z wynajmem mieszkania oraz eksploatacją mieszkania przeznaczają ok. 800 zł miesięcznie. Skarżący korzysta z doraźnej pomocy finansowej kuzyna ze [...]. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.