IV SA/Wa 160/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. A. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. uchylającą w części decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], i orzekającą w części uchylonej co do istoty w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych z garażem podziemnym na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając wniosek skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania. Decyzja SKO jest decyzją ostateczną, więc w przypadku stwierdzenia jej ostateczności przez właściwe organy, może ona zostać wykorzystana przy wystąpieniu inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego rozpoznanie niniejszej skargi stałoby się bezprzedmiotowe w przypadku uzyskania pozwolenia na budowę przez inwestora i następnie wniesienia budynku. Skonsumowanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji może bowiem wywołać trudne do odwrócenia skutki, w okresie, w którym skarżący oczekiwać będzie na rozpoznanie jego skargi przez sąd. Skarżący stwierdził także, że na obecnym etapie nie można przewidzieć, w jaki sposób organ wydający pozwolenie na budowę ustaliłby krąg stron tego postępowania, zważywszy na brak ścisłego określenia miejsca usytuowania przyszłej zabudowy na obszarze inwestowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy, że – wbrew stanowisku skarżącego - decyzja ustalająca warunki zabudowy, z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się skarżący, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie jest możliwe - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Należy podkreślić, że argumentacja skarżącego zawarta we wniosku odnosi się w istocie do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Okoliczność na którą powołuje się strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tj. rozpoczęcie budowy, realizacja inwestycji, nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw wnioskujących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Sama obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane na podstawie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania jej wykonania na obecnym etapie. Wszak ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji (art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.