IV SA/Wa 1600/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przekazania odpadu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 1 kwietnia 2009 r. nakładająca na T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. . obowiązek przekazania odpadu, w postaci uszkodzonego pojazdu marki C., do punktu zbierania złomu lub stacji demontażu i nadającą decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż pismem z dnia 21 lipca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o przedstawieniu do odprawy celnej uszkodzonego pojazdu marki C. o nr nadwozia [...], z prośbą o wydanie rozstrzygnięcia, czy pojazd stanowi odpad. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po analizie zgromadzonej dokumentacji, stwierdził w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., że sprowadzony z USA pojazd marki C. był uszkodzony i posiadał unieważniony odpowiednik dowodu rejestracyjnego (Salvage Certificate of a Vehicle). Wypełniał w związku z tym definicję odpadu określoną w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Zdaniem organu przedmiotowy pojazd można zakwalifikować do jednej z kategorii określonej w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, tj. do kategorii Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym". W ocenie organu spełniona została także przesłanka faktycznego pozbycia się pojazdu, bowiem poprzedni właściciel pojazdu wyzbył się go na rzecz firmy ubezpieczeniowej S.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał powyższą decyzję w mocy, podzielając argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Wskazał, iż w rezultacie wypłaty odszkodowania za poniesione straty w kolizji drogowej wypłacono poprzedniemu właścicielowi pojazdu odszkodowanie a ww. firma nabyła prawo własności do pojazdu i przekazała je następnie firmie T., od której z kolei pojazd odkupił skarżący. Zdaniem organu fakt zawarcia transakcji między stroną w firmą T.. świadczy o tym, że firma ta nie znalazła uzasadnienia do dokonania naprawy tego pojazdu i przywrócenia mu cech i sygn. akt IV SA/Wa 1600/09 pełnowartościowego produktu. Zdaniem organu adnotacja rzeczoznawcy samochodowego przestawiona w ocenie technicznej nr [...], iż samochód nie stanowi odpadu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, nie ma znaczenia dla sprawy ponieważ postępowanie w sprawie toczy się pod rządami ustawy o odpadach. Nadto zdaniem organu wartość rynkowa pojazdu została określona w odniesieniu do wartości pojazdów na rynku polskim i w oparciu o te same warunki rzeczoznawca oszacował wartość szkód i braków W związku z tym organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Zdaniem organu, skoro pojazd stanowił odpad, w sprawie zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Reguluje ono międzynarodowe przemieszczanie odpadów, a sprowadzenie odpadu na terytorium Polski jest objęte obowiązkiem dokonania zgłoszenia wysyłki właściwym organom, w celu uzyskania stosownej zgody. Zdaniem organu, skoro w dokumencie zgłoszeniowym IM A T. figuruje jako odbiorca pojazdu, to tym samym jest on odpowiedzialny za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. G. zarzucając jej nieważność z mocy prawa. W uzasadnieniu podniesiono, iż stanowisko organów jest dowolną i luźną interpretacja prawa, wiedzy technicznej i ekonomicznej, bowiem opiera się na uznaniu, że to wartość rynkowa pojazdu decyduje o jego dalszych możliwościach eksploatacyjnych. Skarżący podniósł, iż doświadczenie życiowe uczy, iż w jednym kraju naprawa pojazdu może być nieopłacalna, zaś w innym kraju może być wręcz przeciwnie. Nadto w ocenie skarżącego uzasadnienie decyzji nie zawiera również uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, a GIOŚ sam sobie przeczy w treści uzasadnienia. Zdaniem skarżącego decyzja jest nieważna z mocy art. 156 §1 pkt 7 Kpa. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 14 października 2009 r. skarżący podtrzymał podnoszone zarzuty. Zarzucił ponadto, że GIOŚ nie wykazał bezspornie, do której kategorii wymienionej w załączniku do ustawy zalicza sprowadzony pojazd, co jest warunkiem koniecznym uznania go za odpad i uznał jego rozstrzygnięcie za arbitralne i dowolne. sygn. akt IV SA/Wa 1600/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesionych. Należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nakładająca na T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki C. do punktu zbierania złomu lub stacji demontażu. W sprawie bezsporne jest, że skarżący nabył na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki, od firmy T. ., uszkodzony pojazd marki C.. Fakt uszkodzenia pojazdu potwierdzają to m.in. kopie fotografii znajdujące się w aktach sprawy, a także opinia licencjonowanego rzeczoznawcy. Rzeczoznawca stwierdził, iż przybliżona wartość rynkowa nieuszkodzonego pojazdu wynosi 66 600 zł, natomiast uszkodzenia i braki w pojeździe zostały oszacowane na kwotę 57 280 zł. Organy administracji publicznej uznały, iż sprowadzony pojazd, ze względu na znaczy stan uszkodzenia jest odpadem, ponieważ wypełnia definicję odpadu określoną w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39 poz. 251 ze zm.). Koniecznym zatem było ustalenie, czy przedmiot należy do którejś z kategorii wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach. Zdaniem organu przedmiotowy pojazd można zakwalifikować do kategorii Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" określonej w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zauważyć jednak należy, iż celu uznania pojazdu za odpad należy wykazać, że spełnione zostały przesłanki wynikające z powołanego art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a zatem musiało nastąpić: sprowadzenie pojazdu na terytorium RP, ustalenie czy pojazd należy do kategorii wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o sygn. akt IV SA/Wa 1600/09 odpadach, a także wykazania, że posiadacz pozbywa się go, zamierza pozbyć się lub do pozbycia jest obowiązany. Uszkodzony pojazd marki C. został sprowadzony spoza terytorium UE, a w wyniku powstałych uszkodzeń, nie nadawał się do normalnego użytkowania. W ocenie Sądu, w celu uznania przedmiotowego pojazdu za odpad należy także poza wymienionym przesłankami ustalić bezsprzecznie, że pojazd należy do kategorii wymienionych w załączniku nr 1. Organ orzekający w sprawie wskazał, że poprzedni właściciel pojazdu, nie znajdując dla niego dalszego zastosowania wyzbył się go na rzecz firmy ubezpieczeniowej S., zaś pojazd utracił dowód rejestracyjny z powodu jego uszkodzeń. Firma ta, w rezultacie wypłaty odszkodowania za poniesione straty w wyniku kolizji drogowej, w ramach ubezpieczenia pojazdu nabyła prawo do tego pojazdu, które następnie przekazała firmie B.. od której z kolei pojazd odkupił skarżący. Fakt nabycia pojazdu przez skarżącego potwierdza dokument z dnia 11 lipca 2007 r., zaś fakt uszkodzenia pojazdu S. (unieważniony odpowiednik dowodu rejestracyjnego). Stwierdzić należy, że w aktach sprawy znajdują się te dokumenty, jednak nie zostały one przetłumaczone na język polski. Również pełnomocnik organu obecny na rozprawie przyznał, że S. na którym w głównej mierze swoje rozstrzygnięcie oparł organ, nie został przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego na język polski. W tym stanie rzeczy brak urzędowego tłumaczenia tych dokumentów powoduje, że nie mogą być brane pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym naruszono m.in. przepisy art. 7, 77 Kpa. Co prawda nie można wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu jako dowodu w postępowaniu administracyjnym, gdyż dowodem jest treść dokumentu, a nie jego tłumaczenie. Jednakże wszystkie strony postępowania i następnie Sąd kontrolujący orzeczenia organów muszą w sposób niebudzący wątpliwości znać treść dokumentów. Pewność taką w przypadku dowodów z dokumentów sporządzonym w języku obcym można uzyskać dopiero po uzyskaniu tłumaczeń przysięgłych tych dokumentów. Wobec tego brak urzędowego tłumaczenia wymienionych dokumentów powoduje, że Sąd nie jest władny rozstrzygnąć co do prawidłowości zastosowania przez organ orzekający w sprawie przepisów prawa materialnego i tym samym czy uszkodzony pojazd marki C. wypełnia definicję odpadu określoną w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. sygn. akt IV SA/Wa 1600/09 Na zakończenie, odnosząc się do zarzutu skarżącego co do wydania decyzji z wadą powodującą jej nieważność z art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, wskazać należy, że jest on niezasadny. Przepis ten stanowi bowiem podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r., IV SA 941/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 30). W przepisach prawa materialnego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie występują regulacje, które pozwalają orzec zgodnie z żądaniem skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 wyroku, orzeczono na podstawie art. 152 cyt. ustawy.