IV SA/Wa 1600/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej [...]G Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IVSA/Wa 1600/14 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] czerwca 2014 r. - zaskarżoną skargą przez G. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję [...] z [...] kwietnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci ciepłowniczej 2xDN 500 w technologii preizolowanej wraz z kanalizacją teletechniczną - wyprowadzonej z istniejącej elektrociepłowni E., na terenie działek ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] w W. Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] decyzją z [...] kwietnia 2013 r. ustalił - na wniosek E. sp. z o.o. z siedzibą w W. - lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci ciepłowniczej 2xDN 500 w technologii preizolowanej wraz z kanalizacją teletechniczną - wyprowadzonej z istniejącej elektrociepłowni E. na terenie działek ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] (tereny dawnych Z.) z obrębu [...] w W. Od ww decyzji odwołanie wniosły G. sp. z o.o. sp. k., G. sp. z o.o. sp. k. i G. sp. z o.o. sp. k. Zarzuciły: naruszenie art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaniechanie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo trwania prac nad projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu; naruszenie art. 54 pkt 2 ww ustawy w związku z art. 71 i n. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez jego niezastosowanie i niezapewnienie przez organ warunków zagospodarowania terenu z uwzględnieniem konieczności ochrony środowiska (przedłożona decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko odnosi się do inwestycji o mniejszej powierzchni, tj. 7 466 m2, a wnioskowana przez inwestora powierzchni terenu inwestycji wynosi 12 457 m2, co istotnie odbiega od poczynionych wcześniej przez właściwy organ ustaleń w zakresie oddziaływania na środowisko); naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wymogów odnoszących się do ochrony osób trzecich; naruszenie przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności w związku z zastrzeżeniami odwołujących się, jakie złożyli w piśmie z [...] stycznia 2013 r. (m. in. dotyczących braku możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji); naruszenie art. 10 K.p.a. przez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego; naruszenie art. 107 § 2 K.p.a. przez brak załączenia graficznego do decyzji charakteryzującego obszar oddziaływania inwestycji - zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 11 K.p.a. przez wadliwe określenie kręgu stron postępowania, a także brak uzasadnienia prawnego decyzji, a także naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. przez nieuzasadnienie decyzji w zakresie uwag wniesionych przez odwołujących się i ograniczenie się do uznania ich przez organ za bezzasadne. Ostatecznie wniesiono o wydanie decyzji o odmowie ustalenia dla wnioskodawcy lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] czerwca 2013r. - działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że tylko niektóre zarzuty odwołania są zasadne, jednakże powoduje to, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym. Za zasadny Kolegium uznało zarzut, że znajdująca się w aktach decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z [...] października 2009 r. odnosi się do inwestycji o mniejszej powierzchni, tj. 7 466 m2 niż wnioskowana w przedmiotowym postępowaniu, która wynosi 12 457 m2., co istotnie odbiega od poczynionych wcześniej przez właściwy organ ustaleń w zakresie oddziaływania na środowisko, a więc decyzja ta nie może stanowić podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji (z ww powodu / różna powierzchnia terenu inwestycji/). Według skarżącej powinno być uzyskane nowe rozstrzygnięcie właściwego organu w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia wnioskowanego przez inwestora (dotyczący wydania decyzji o lokalizacji planowanej inwestycji celu publicznego o powierzchni terenu 12 457 m2) - zgodnie m. in. art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. w związku z § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). W związku z powyższym, naruszony został art. 54 pkt 2 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto - według Kolegium - we wniosku złożonym w przedmiotowej sprawie przez inwestora nie został określony obszar oddziaływania dla planowanej inwestycji, a więc wniosek jest niekompletny w tym zakresie - a więc naruszony został art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu odwoławczego - organ pierwszej instancji nie zapewnił też stronom udziału w postępowaniu, gdyż przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania i tym samym umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy mieć tu na uwadze, że uwagi w sprawie, zgłaszały nie tylko podmioty odwołujące się obecnie, ale także np. M. sp. z o.o., będąca stroną w sprawie. Tym samym został naruszony art. 10 § 1 K.p.a. Za niezasadny Kolegium uznało natomiast zarzut, że organ pierwszej instancji powinien zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego ze względu na toczące się prace nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, gdyż art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówi jedynie o takiej możliwości, a nie o obowiązku. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera krótkie uzasadnienie, jednak nie można twierdzić, że brak uzasadnienia prawnego - powołano adekwatne przepisy i wyjaśniono ich treść. Ponadto G. sp. z o.o. sp. k. została wymieniona w rozdzielniku zaskarżonej decyzji. E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 1780/13) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2013 r., albowiem uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że dla ustalenia, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. stwierdzająca brak potrzeby oddziaływania na środowisko odnosi się do innej niż przedmiotowa inwestycji o mniejszej powierzchni niezbędne było przeprowadzenie przez Kolegium postępowania wyjaśniającego w celu wyjaśnienia czy ww decyzja dotyczy planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy dokonując wyłącznie porównania powierzchni planowanej inwestycji z inwestycją objętą decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uznał, iż decyzja ta nie może stanowić podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. W drugiej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez stwierdzenie, że wniosek o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji jest niekompletny. Niemniej stwierdziło to nie dokonując analizy przedmiotowego wniosku i jego załączników, z których wynika że oddziaływanie planowanej inwestycji będzie zawierać się w granicach linii rozgraniczających przedmiotową inwestycję i na mapie oznaczono linią przerywaną łamane cyframi 1-10 granice obszaru, na które planowana inwestycji będzie oddziaływać. Mając jednak wciąż wątpliwości co do kompletności wniosku, Kolegium powinno zwrócić się do inwestora o złożenie w tym zakresie wyjaśnień i ustalić zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację. Powinno również ocenić czy kwestia ta może mieć istotne znaczenie w sprawie. Dalej Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie zastosował art. 10 § 1 K.p.a., ale Kolegium winno dokonać oceny, jakie znaczenie miało to uchybienie na wynika sprawy. W ocenie Sądu stwierdzone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, strony zapoznały się z aktami sprawy, a w toku postępowania wnioskodawca nie złożył żadnych nowych dowodów, zaś strony mogły swoje zarzuty podnieść w odwołaniu. W ocenie Sądu podniesione przez Kolegium zarzuty na tym etapie postępowania nie uzasadniały skorzystania przez organ odwoławczy z art. 138 § 2 K.p.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu winien dokonać samodzielnych ustaleń oraz ocenić zgromadzony materiał dowodowy, a następnie wydać stosowną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w wyniku rozpoznania odwołania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2013 r. - decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wytycznymi ww wyroku Kolegium przeprowadziło postępowanie (korespondencja z RDOŚ) i ustaliło, że decyzja środowiskowa dotyczy zarówno przedsięwzięcia o powierzchni 7 466 m2, jak i zaplecza budowy - łącznie 12 457 m2, a ponadto we wniosku i w decyzji wskazano ten sam obszar inwestycyjny (ozn. pkt 1-10 na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji wydanej w sprawie). Zatem zarzut, że inwestycja określona w decyzji środowiskowej i we wniosku są różne nie jest zasadny. Niezasadny jest też zarzut niedoręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania w sprawie, gdyż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. G. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2013. r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozważenie uchylenia decyzji [...] z [...] kwietnia 2013 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawe przepisanych. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji z [...] września 2014 r. nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez: - zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uznanie spornych okoliczności za udowodnione, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie ustalono czy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2009 r. odnosi się do inwestycji o powierzchni 7 466 m2 czy wnioskowanej o powierzchni 12 457 m2, a co za tym idzie nieustalenie czy decyzja z [...] kwietnia 2013 r. została wydana zgodnie z art. 54 pkt 2 b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 71 i n. ust. o udostępnianiu informacji, tylko przejęcie błędnej oceny, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2009 r. odnosi się do inwestycji o powierzchni 12 457 m2; 2) art. 10 K.p.a. przez niezapewnienie stronom czynnego udziału w toczącej się sprawie, w szczególności niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się z jego rezultatami, w sytuacji gdy odniesienie się do treści pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska było kluczowe w sprawie ze względu na ocenę spełnienia bądź niespełnienia ustawowych wymogów dla wydania decyzji lokalizacyjnej; 3) art. 8, 107 § 3 K.p.a. przez dowolne wydanie decyzji przejawiające się niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniem decyzji, gdyż wszystkie istotne dla sprawy ustalenia i wnioski nie zostały omówione, w szczególności organ drugiej instancji nie wyjaśnił dlaczego w oparciu o te same dokumenty pierwotnie wydał decyzję uchylającą decyzję organu pierwszej instancji, następnie zaś po ponownym rozpatrzeniu sprawy (pomimo braku dodatkowych dowodów utrzymał ją w mocy, chociaż Sąd nakazał mu przeanalizowanie tych kwestii uzupełniając materiał dowodowy; 4) art. 15 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie po raz drugi merytorycznego postępowania, nieocenienie po raz drugi dowodów, nieprzeanalizowanie w sposób rzeczowy oraz poważny wszelkich argumentów i opinii, a w konsekwencji niedoprowadzenie do wydania takiego rozstrzygnięcia, które odpowiadałoby prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony; 5) art. 107 § 1 K.p.a. przez przesłanie skarżącej kopii decyzji, a nie oryginalnej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę -wniosło o oddalenie skargi, tym samym podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podniósł, że gdyby organ pouczył strony postępowania w postępowaniu odwoławczym o prawie z art. 10 § 1 K.p.a. wówczas strona skarżąca mogłaby poczynić własne ustalenia w kontekście treści pism Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w szczególności pisma z dnia [...] maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2014 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja jest wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1780/13). Orzeczeniem tym uchylono wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzję z [...] czerwca 2013 r. Okoliczność ta oznacza, że organ administracji rozpoznający sprawę po wyroku Sądu Administracyjnego uchylającego ww decyzję - stosownie do art. 153 P.p.s.a. - był związany wyrażoną w tym wyroku oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Związanie to odnosi się także do Sądu orzekającego obecnie w sprawie. Niemniej należy zauważyć, że we wspomnianym orzeczeniu Sąd kontrolował decyzję wydaną w trybie art. 138 § 2 K.p.a., natomiast przedmiotem kontroli w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. I tak uprzednio orzekający Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, uznając brak podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Nakazał organowi, aby w ramach postępowania odwoławczego przeprowadził postępowanie wyjaśniającego w celu ustalenia czy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2009 r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dotyczy planowanego przedsięwzięcia (organ odwoławczy dokonał bowiem wyłącznie porównania powierzchni planowanej inwestycji z inwestycją objętą decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i na tej podstawie doszedł do przekonania, że decyzja ta nie może stanowić podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji); określił zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację, zaś wobec wątpliwości co do kompletności wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego w powyższym zakresie Kolegium powinno zwrócić się do inwestora o złożenie w tym zakresie wyjaśnień i ocenić czy kwestia ta może mieć istotne znaczenie w sprawie; dokonał oceny jakie znaczenie miało na wynik sprawy niezastosowanie przez organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji art. 10 § 1 K.p.a. (w ocenie Sądu stwierdzone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy). Po tak przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie wyda stosowną decyzję. Bazując na przedstawionych wyżej wytycznych wynikających z wyroku z 15 listopada 2013 r., Kolegium zwróciło się jedynie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wyjaśnienie: czy decyzja z [...] października 2009 r. odnosi się do inwestycji o powierzchni 7 466 m2 czy też wnioskowanej o powierzchni 12 457 m2. W wyjaśnieniu tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zacytował fragment decyzji środowiskowej wskazujący na wielkość powierzchni zajętej pod przedmiotową inwestycję i powierzchni pasa frontu robót wraz z zapleczem dla wykonawcy. Na podstawie uzyskanego wyjaśnienia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja środowiskowa dotyczy zarówno przedsięwzięcia o powierzchni 7 466 m2, jak i zaplecza budowy - łącznie 12 457 m2, a dalej zauważył, że niedopełnienie wymogu wynikającego z art. 10 § 1 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec tak przedstawiającego się stanowiska organu odwoławczego Sąd doszedł do przekonania, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem wszystkich zarzuconych w skardze przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 i art. 8 K.p.a., a nadto art. 153 P.p.s.a. Organ przede wszystkim nie zadośćuczynił zasadzie dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.). Nie dokonał ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. W ramach postępowania odwoławczego nie uzupełnił postępowania dowodowego, w szczególności nie przeprowadził rzetelnie postępowania wyjaśniającego w zakresach wskazanych przez Sąd w wyroku z 15 listopada 2013r. (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Nie uzasadnił wydanej decyzji. Nie można bowiem stwierdzić, że mamy do czynienia z uzasadnieniem (faktycznym i prawnym) decyzji w sytuacji, gdy uzasadnienie sprowadza się do zacytowania art. 153 P.p.s.a., powołania się na jedną z wytycznych zawartych w wyroku z 15 listopada 2013 r. oraz treści wyżej przytoczonej - do tego pozbawionej jakiejkolwiek argumentacji wyjaśniającej: po pierwsze dlaczego organ uznał, że decyzja środowiskowa dotyczy inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego; po drugie dlaczego organ uznał, że naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Uzasadnienie jest jednym z elementów decyzji, ma przekonać strony postępowania do innego z elementów decyzji, mianowicie do rozstrzygnięcia. To właśnie realizując zasadę przekonywania organ ma obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, jakim kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a.). Motywy winny wyjaśnić tok rozumowania organu. Nadto, zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Strony (w tym odwołująca się) winny poznać argumenty i przesłanki podejmowanej decyzji. Nie można mówić o zrealizowaniu powyższych zasad postępowania administracyjnego, wówczas gdy organ nie rozpoznaje sprawy na nowo, wybiórczo realizuje oraz odnosi się do wskazań wyrażonych w ww orzeczeniu Sądu i twierdzeń strony odwołującej się zawartych w odwołaniu. Oczywistym przy tym jest, że odniesienie się przez organ do treści środka zaskarżenia powinno nastąpić przy uwzględnieniu treści wyroku z 15 listopada 2013 r. Dalej rację ma skarżąca, że Kolegium winno w trakcie postępowania odwoławczego umożliwić stronom skorzystanie z prawa jakie daje art. 10 § 1 K.p.a. Skarżąca podniosła, że organ uzupełniał postępowanie dowodowe (pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) w kwestii mającej zasadnicze znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy (wyżej już opisanej), dlatego winien umożliwić stronom zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy. Wtedy skarżąca mogłaby zapoznać się z treścią pism (w szczególności pisma z [...] maja 2014 r.) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i zająć w ich przedmiocie stosowne stanowisko, a nawet poczynić własne ustalenia. Naruszenie to mogło zatem mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie miał na względzie powyższe i wyda decyzję zgodną z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.