IV SA/Wa 1601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. C. od zarządzenia referendarza sądowego z 21 grudnia 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia - utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego – Skarżący w związku z wniesioną skargą i wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Wobec niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF wezwano go do uzupełnienia tego braku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skarżący nie uzupełnił tego braku formalnego wniosku, wezwanie wobec dwukrotnego awizowania uznano za doręczone 11 grudnia 2017 r. Zarządzeniem z 21 grudnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania, w uzasadnieniu stwierdzając, że wobec nieuzupełnienia przez Skarżącego w zakreślonym terminie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") należy właśnie takie rozstrzygnięcie wydać. We wniesionym sprzeciwie od powyższego postanowienia Skarżący wniósł o jego zmianę i przyznanie prawa pomocy, załączając wypełniony formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. Sąd nie stwierdza podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Jest ono prawidłowe, albowiem do akt sprawy nie wpłynęło w zakreślonym terminie uzupełnienie braku formalnego w postaci formularza PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy. Formularz ten nie został nadesłany przez Stronę wobec nieodebrania wezwania Natomiast na mocy art. 257 p.p.s.a. ten brak formalny, jak zauważył referendarz w swoim zarządzeniu, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku. Jednocześnie Sąd wskazuje, że złożony przez Skarżącego przy sprzeciwie formularz zostanie potraktowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy i rozpoznany osobno w dalszym terminie. Wobec wszystkich powyższych okoliczności Sąd nie stwierdza podstaw do zmiany zarządzenia referendarza sądowego, o czym orzekł na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.