IV SA/Wa 1603/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. odrzucił skargę M. T. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 2 października 2014 r. (dowód doręczenia: k. 37 akt sądowych). Pismem z dnia 7 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie nie była awizowana. W jego ocenie brak awizacji przez Urząd Pocztowy [...] przesyłki zawierającej ww. wezwanie był skutkiem prowadzonego w tym czasie remontu Urzędu Poczty. Zaznaczył, że zawsze wszelką korespondencję odbierał i odbiera w miejscowo właściwym Urzędzie Pocztowym nr [...]. Jednak brak awizacji ww. przesyłki uniemożliwił mu jej właściwy odbiór, przez co nie dokonał czynności procesowej. Pełnomocnik skarżącego składając wniosek uzupełnił jednocześnie braki formalne skargi, o które był wzywany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (postanowienie NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącego zakwestionował prawidłowość doręczenia mu przesyłki zawierającej ww. wezwanie. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka skierowana do pełnomocnika skarżącego zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została uznana za prawidłowo doręczoną w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" z dniem 2 września 2014 r. (k. 18), tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Przepis oznaczony tą jednostką redakcyjną stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wynikające z powyższego przepisu warunki uznania przesyłki za skutecznie doręczoną zostały spełnione. Z adnotacji zawartych na przesyłce zawierającej przedmiotowe wezwanie wynika, że pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej zostało pozostawione w skrzynce pocztowej adresata w dniu 19 sierpnia 2014 r., kolejne w dniu 27 sierpnia 2014 r. Zwrot przesyłki z powodu nieodebrania jej przez adresata nastąpił w dniu 3 września 2014 r. Należy wskazać, że druk potwierdzenia odbioru prawidłowo wypełniony i podpisany przez doręczyciela Poczty Polskiej ma przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a teza ta ugruntowana jest w orzecznictwie. Tytułem przykładu należy wskazać, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 218/08 podkreślono, iż dowód doręczenia przesyłki jako dokument urzędowy traktuje się za dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokumentom urzędowym k.p.a. przyznaje w tym zakresie większą moc dowodową, o ile zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: dokumenty sporządzono w przypisanej formie przez uprawnione do tego organy państwowe, zgodnie z ich właściwością (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r., str. 398). Dodać należy, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, z zastrzeżeniem, że ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością powinna tę okoliczność udowodnić. Pełnomocnik skarżącego nie zdołał obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego, opierając argumentację na gołosłownych twierdzeniach, że doręczyciel nie zawiadomił go o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej – w jego ocenie brak awizacji przez Urząd Pocztowy przesyłki zawierającej wezwanie było skutkiem prowadzonego w tym czasie remontu Urzędu Poczty. Okoliczności tych jednak w żaden sposób nie uprawdopodobnił. W doktrynie wskazuje się, że "domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. (...) Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania." (por. Bogusław Dauter, Komentarz do art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, LEX, 2013). W aktach sprawy nie ma dowodu, że procedura taka została przeprowadzona, nie wykazano też w żaden inny sposób, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono (z uwagi na remont Urzędu Poczty) prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. Za niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy należy uznać stanowisko, że strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Ponadto podnoszony przez skarżącego fakt odbierania dotychczas wszelkiej korespondencji nie świadczy o tym, że przedmiotowa przesyłka nie była awizowana, a awiza nie zostały pozostawione w skrzynce pocztowej adresata. W świetle powyższego należało przyjąć, iż przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.