IV SA/Wa 1605/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16.12.2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...]. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] odmawiające J. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] orzekającej o wymeldowaniu J. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Pełnomocnik skarżącego działający z urzędu złożył w toku postępowania pismo procesowe wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wymeldowanie z pobytu stałego powoduje po stronie skarżącego konieczność zmiany jego danych w szpitalach, urzędach, zakładach opieki zdrowotnej, bankach, Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz innych instytucjach. Ponadto, zameldowanie pod innym adresem będzie łączyło się z koniecznością uzyskania zgody osób trzecich na zamieszkanie w ich lokalu. Uwzględniając wiek skarżącego, stan jego zdrowia oraz sytuację majątkową, narażanie go na konieczność podejmowania działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego dotychczasowych danych o miejscu stałego pobytu może spowodować podupadek na zdrowiu, a w przypadku uwzględnienia skargi – konieczność odwrócenia tych działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. Jednocześnie stwierdzić trzeba, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W niniejszej sprawie trzeba mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ten dotyczy decyzji o wymeldowaniu, tj. orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, a więc posiada jedynie charakter ewidencyjny. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Powołane we wniosku okoliczności, wskazujące na utrudnienia w życiu codziennym spowodowane wykonaniem decyzji o wymeldowaniu związane z brakiem miejsca zameldowania oraz trudności z ewentualnym ponownym zameldowaniem się w lokalu, nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nietrafne są argumenty skarżącego w tym zakresie. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Decyzja o wymeldowaniu ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Lex nr 54068, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Powoduje to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi dane o miejscu pobytu osób. Ponieważ odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawi skarżącego prawa do przebywania w lokalu, z którego został wymeldowany, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.