IV SA/Wa 1607/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat I. T. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 1607/13 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].05.2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania pana M. K., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2012 r., nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...].06.2012 r. cudzoziemiec, za pośrednictwem pełnomocnika - pani J. H. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Pismem z dnia [...].07.2012 r. wycofał pełnomocnictwo udzielone pani J. H. do reprezentowania cudzoziemca w przedmiotowym postępowaniu. Z uwagi na zmianę miejsca pobytu cudzoziemca zawiadomieniem z dnia [...].07.2012 r. Wojewoda [...], zgodnie z właściwością miejscową, przekazał wniosek Wojewodzie [...]. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2012 r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I. instancji wskazał, że cudzoziemiec nie spełnia wymogów do udzielenia przedmiotowego zezwolenia, gdyż nie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie w okresie wymaganym ustawą oraz złożył wniosek zawierający fałszywe informacje. Cudzoziemiec wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi I. instancji naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie przepisów cyt. ustawy. M. K. podkreślił, że wyjeżdżał do H. w celu zarobkowym oraz w związku z leczeniem. Odnośnie niewskazania we wniosku pobytu w [...] cudzoziemiec wyjaśnił: "Mój błąd czy też niedokładne podanie informacji dotyczących pobrania odcisków palców w [...] należy tłumaczyć faktem, iż wskutek licznych podobieństw między [...] a [...] (bliskie odległości, podobne, równie obco brzmiące języki, podobna zabudowa i krajobrazy) nie byłem świadomy przekraczania granicy i faktu, że czynności dokonywane są już na terytorium [...].". Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Ustalono, że z systemu tego nie wynika, by pan M. K. ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, wyjaśnienia wymagała zatem kwestia spełniania przez stronę wymogów określonych w art. 1 ust. 1 cyt. ustawy. Szef Urzędu podał, że w części E.IV.a wniosku cudzoziemca – Poprzednie pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazano: "07.2007-03.2008 pobyt nielegalny; 04.2009-04.2010 pobyt nielegalny; 10.2011-05.2012 pobyt nielegalny", a w części E.V – Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat – "04.2008 [..], pobyt nielegalny; 05.2010-09.2011 [...]". Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemiec przedstawił potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu podróży Nr E [...] wydanego w dniu [..].05.2012 r. przez Ambasadę [...] w H., z terminem ważności do dnia [...].05.2014 r. Do wniosku dołączono także uwierzytelnioną kserokopię paszportu Nr E [...] wydanego w dniu [...]..09.2012r. przez Ambasadę [...] w H., ważnego do dnia [...].09.2014 r., wystawionego w miejsce utraconego dokumentu podróży Nr [...]. Z informacji przekazanych w dniu [...].10.2012r. przez Zarząd Graniczny Komendy Głównej Straży Granicznej wynika, jak zauważył organ odwoławczy, że w okresie od dnia [...].01.2007r. do dnia [..].10.2012r. nie zarejestrowano przekroczeń przez cudzoziemca granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie postępowania wyjaśniającego organy ustaliły, że pan M. K. był daktyloskopowany w B. w dniu [...].01.2012 r. w związku z ubieganiem się przez niego o nadanie statusu uchodźcy na terytorium [...]. Organ wyjaśnił, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dot. m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek i to oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także świadomość wskazanych konsekwencji. Organ wyjaśnił, że formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera pola, które z punktu widzenia ustawodawcy są istotne dla prowadzonego postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i ukierunkowują prowadzone postępowanie dowodowe, zmierzające m.in. do stwierdzenia, od kiedy cudzoziemiec przebywa w Polsce i czy jego pobyt jest nieprzerwany oraz czy nie zachodzą wobec niego przesłanki z art. 3 ust. 2 cyt. ustawy. Mając to na względzie organ odwoławczy potwierdził, że wobec cudzoziemca zachodzą także przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy, gdyż zarówno w części D.V wniosku jak i w trakcie przesłuchania przed organem I. instancji nie ujawnił swego pobytu na terytorium [...] W trakcie przesłuchania przed organem I. instancji w dniu [...].10.2012 r. cudzoziemiec zeznał, że przebywa w Polsce od lipca 2007 r. i wjechał do naszego kraju z [...] autobusem (zgodnie z zeznaniami - nigdzie nie było kontroli). Oświadczył, że w [...] był od maja 2007 r. Na zadane pytanie: "Kiedy wyjechał pan pierwszy raz od przyjazdu do [...] ?", cudzoziemiec odpowiedział: " To było w marcu 2008 r., pod koniec marca, wyjechałem na 8 lub 9 miesięcy (...) Wyjechałem rok później (...) na 5 albo 6 miesięcy. Potem jeszcze raz wyjeżdżałem w 2011 r. na 5-6 miesięcy". Cudzoziemiec mieszkał w K. przy ulicy [..], przez półtora miesiąca, potem w W.. M. K. został zapytany o informacje na temat Polski i odpowiedział: "Nie wiem od kiedy Polska jest w Unii. K. jest bardzo piękny, W. też ładna, dużo ludzi, L. też ładny – byłem tam raz, jechałem przez L. autobusem, na takiej wycieczce". Pan M. K. wymienił kilka polskich imion: Aleksander, Aga, Sławek, Jola, Zosia oraz święta polskie: Boże Narodzenie, Wielkanoc. Cudzoziemiec oświadczył, że nie ubiegał się o status uchodźcy w żadnym europejskim kraju oraz nie był daktyloskopowany w Europie. Cudzoziemiec wskazał w części E.IV.a wniosku, że przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od lipca 2007 r. do marca 2008 r., od kwietnia 2009 r. do kwietnia 2010 r. i od października 2011 r. do maja 2012 r. Wynika z tego, jak podkreślił organ odwoławczy, że w okresie od kwietnia 2008 r. do marca 2009 r. (tj. co najmniej 12 miesięcy) i od maja 2010 r. do września 2011 r. (tj. co najmniej 17 miesięcy) przebywał poza granicami Polski. W trakcie przesłuchania przed organem I. instancji cudzoziemiec zeznał z kolei, że przebywał poza granicami Polski od marca 2008 r. przez 8 lub 9 miesięcy, w 2010 r. przez 5 albo 6 miesięcy oraz w 2011 r. przez 5-6 miesięcy. Wobec tego, jak zaznaczył Szef Urzędu, łączny okres nieobecności cudzoziemca w Polsce po [...].12.2007 r. wynosił co najmniej 29 miesięcy według deklaracji zawartych we wniosku, a co najmniej 18 miesięcy według informacji przekazanych w trakcie przesłuchania. Zatem organy ustaliły, że w badanym okresie zainteresowany przebywał jednorazowo poza granicami Polski przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, a jego wszystkie pobyty poza naszym krajem przekraczają łącznie okres 10 miesięcy. Nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, by pobyty poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowodowane były jedną z przesłanek, o których mowa w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec podczas przesłuchania przeprowadzonego przed organem I. instancji w dniu 22.10.2012 r. zadeklarował, że wyjechał do [...], ponieważ nie miał co robić w Polsce. W przedmiotowym odwołaniu podkreślił, że wyjeżdżał do [...] także w związku z koniecznością leczenia, lecz nie dołączył dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Organ II. instancji przed wydaniem swego rozstrzygnięcia poinformował zainteresowanego o prawie wynikającym z art. 10 i 81 K.p.a., zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pomimo prawidłowego odebrania tego pisma cudzoziemiec do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Odnosząc się do treści przedmiotowego odwołania, organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom cudzoziemca dotyczącym przyczyn braku wskazania informacji, iż ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy na terytorium [...]. W ocenie organu odwoławczego, cudzoziemiec celowo i świadomie nie podał tej informacji, by organ prowadzący postępowanie wprowadzić w błąd co do faktycznego okresu jego pobytu w Polsce. Pełnomocnik z urzędu ustanowiony dla skarżącego cudzoziemca poparł argumentację wniesionej skargi, w której M. K. zarzucił organom naruszenie: - art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach przez ich zastosowanie i przyjęcie, że cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terenie RP od 20.12.2007 r.; - przepisów postępowania administracyjnego, w wyniku czego zapadło błędne rozstrzygnięcie (w szczególności artykułów: 10, 11, 77, 80, 107 § 3 K.p.a.). Cudzoziemiec stwierdził, że organ nie zbadał i nie ocenił prawidłowo żadnej z przesłanek art. 3 ustawy. Przeprowadził lakoniczne przesłuchanie i nie zrobił niczego więcej w jego sprawie. Uznaniowość nie może oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Organ zaś nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jako nową okoliczność w sprawie, która winna być uwzględniona cudzoziemiec wskazał fakt podjęcia przez niego pracy i uzyskania zezwolenia na pracę. Podniósł, iż organ winien uwzględniać modyfikację wniosku podczas postępowania administracyjnego. Z tej przyczyny zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane kryteria stwierdzić należy, iż skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w dniu 01.01.2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (zwana dalej również ustawą abolicyjną). Zgodnie z jej art. 1 możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do jej art. 3 ust. 4 - pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13.06.2003r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: • wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; • towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; • leczeniem cudzoziemca. Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Przenosząc wskazane regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił przesłanki wskazanej w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże jeżeli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Ustalenia organów obu instancji dowiodły, że domniemanie to zostało obalone. Łączny okres nieobecności cudzoziemca w Polsce po [...].12.2007 r. wynosił bowiem co najmniej 29 miesięcy według deklaracji zawartych we wniosku złożonym i podpisanym przez cudzoziemca [..].06.2012 r., a co najmniej 18 miesięcy według informacji przekazanych w trakcie przesłuchania go w obecności tłumacza języka zrozumiałego dla cudzoziemca - w dniu [...].10.2012 r. Nadto ksero paszportu dokumentującego wpisy dokonane we wniosku, załączono do niego. Wobec tego trafnie przyjęły organy, że w badanym okresie zainteresowany przebywał jednorazowo poza granicami Polski przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, a jego wszystkie pobyty poza naszym krajem przekraczają łącznie okres 10 miesięcy. Nadto zasadnie stwierdziły organy obu instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, by pobyty poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowodowane były jedną z przesłanek, o których mowa w art. 64 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec podczas przesłuchania przeprowadzonego przed organem I. instancji w dniu [...].10.2012 r. stwierdził, że wyjechał do [...], ponieważ nie miał co robić w Polsce. Należy także zaznaczyć, że cudzoziemiec w przedmiotowym odwołaniu podkreślił jednocześnie, że wyjeżdżał do [...] także w związku z koniecznością leczenia, lecz nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających tę okoliczność, ani wówczas, ani później. Stwierdzenie to nie mogło być zatem uznane za wiarygodne, jak trafnie zauważył organ odwoławczy. Wobec tego spełniona została przesłanka prowadząca do odmowy uwzględnienia wniosku z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej. Podkreślenia wymaga, że w Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemiec nie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy. Zataił natomiast fakt kontaktów z organami belgijskimi. Był daktyloskopowany w [...] w związku z ubieganiem się o ochronę międzynarodową –[...].01.2012 r. Jednocześnie z formularza złożonego przez niego wniosku wynika, że w tym czasie miał przebywać w Polsce. Wprawdzie nie każda fałszywa informacja musi skutkować wydaniem decyzji odmownej. Powinna mieć istotne znaczenie w sprawie. Jednakże w rozpatrywanej sprawie zatajona informacja miała charakter istotny. Swym zachowaniem cudzoziemiec utrudniał wyjaśnienie, czy konkretna przesłanka decyzji odmownej znajdowała zastosowanie. Nieujawnienie przez cudzoziemca informacji, że [...].01.2012 r. złożył wniosek o ochronę międzynarodową w [...], mogło potencjalnie prowadzić do błędnych ustaleń faktycznych, co do jego miejsca pobytu w tej dacie. Należy mieć na uwadze, że wypełnienie którejkolwiek przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z art. 3 ust. 2 pkt 1-6 ustawy z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach – prowadzi do wydania decyzji odmownej. W rozpatrywanej sprawie obie wskazane przez organy przesłanki zostały spełnione, co musiało skutkować wydaniem decyzji negatywnej. Należy przy tym mieć na uwadze, że złożenie wniosku jest czynnością wymagającą osobistego działania strony postępowania. W tym zakresie cudzoziemiec nie może posługiwać się pełnomocnikiem, który zatem jedynie może pełnić rolę posłańca, dostarczającego wniosek do urzędu. Cudzoziemiec winien wykazać się należytą starannością we właściwym zrozumieniu treści formularza wniosku i prawidłowym jego wypełnieniu, skoro za jego pomocą zamierza dochodzić określonych praw od państwa aktualnego pobytu. Treść przedmiotowego wniosku, sposób jego wypełnienia, w zestawieniu z utrwalonymi na ksero wpisami dokonanymi w paszporcie, dołączonymi do wniosku strony, pozwalały na stwierdzenie, że uwidocznione przez cudzoziemca we wniosku informacje, w zakresie okresów jego przebywania poza Polską w badanym okresie, odpowiadały prawdzie, jak przyjęły organy. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcia oparły na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przesłanki, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły. Organ odwoławczy dopełnił wymogów wynikających z art. 15 K.p.a., nie ograniczając się w rozstrzyganiu sprawy jedynie do zarzutów odwołania, a rozpoznając sprawę w jej całokształcie. Za bezzasadne więc należało przyjąć także zarzuty skargi, w zakresie naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy wypełnił także wymóg wynikający z art. 10 K.p.a. Zapewnił cudzoziemcowi czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pomimo prawidłowego odebrania tego powiadomienia, cudzoziemiec do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Odnośnie braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 K.p.a.) oraz naruszenia wyrażonej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, należy podkreślić, iż wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony – doznaje w tego typu sprawach istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego, podobnie nakaz przestrzegania art. 80 K.p.a. Wobec zatem wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia oraz braku naruszenia norm prawa procesowego i zachowania prawidłowych reguł oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organ I. instancji, szersze rozważanie wskazanych zarzutów jako bezzasadnych nie jest celowe. Pogląd ten został ugruntowany, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, zarówno w doktrynie (por. m. in. G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). Odnosząc się na koniec do argumentu skargi, iż cudzoziemiec zamierza uzyskać prawo pobytu na terytorium RP z innej podstawy, a mianowicie w związku z podjęciem pracy i uzyskaniem zezwolenia na jej świadczenie - należy zauważyć - że podniesiona okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania, prowadzonego w trybie tzw. ustawy abolicyjnej. Z art. 8 ustawy abolicyjnej wynika bowiem, że organ zobowiązany jest pozostawić bez rozpoznania wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, złożony na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach, jeśli ma to miejsce w trakcie trwającego postępowania abolicyjnego. Są to zatem dwa odrębne tryby. Wobec tego podniesiona okoliczność nie mogła mieć znaczenia w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - rozstrzygnięto w pkt. 2 sentencji - w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).