IV SA/Wa 1609/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. 1) zwolnić R. J. od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. R. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 15 listopada 2011 r., a także z formularza z dnia 3 grudnia 2011 r. wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Mieszka w starym, drewnianym domu bez podpiwniczenia o pow. 60 m2. Jest właścicielem 7,6 ha gruntów stanowiących nieużytki i las. Nie ma innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. Odebranie zwierząt pozbawiło R. J. podstawowego źródła dochodu, którym była sprzedaż koni. Aktualnie źródłem dochodu skarżącego są niewielkie środki uzyskiwane ze sprzedaży opału, który pozyskuje z wycinki oraz uprzątnięcia suszu i wykrotów w lesie. W ostatnich miesiącach, z powodu braku temperatur ujemnych zainteresowanie kuponem opału na zimę spadło, dlatego też skarżący zmuszony był zaciągnąć pożyczkę w wysokości 1150 zł. Wobec trudnej sytuacji majątkowej skarżący korzysta ze wsparcia finansowego ojca, który pokrył za niego koszty energii elektrycznej za cały rok oraz pomocy znajomego. Z lasu skarżący pozyskuje również opał na ogrzewanie domu i podgrzewanie wody, którą czerpie z przydomowej studni. W związku z tym, że opał i wodę skarżący pozyskuje we własnym zakresie, koszty utrzymania samodzielnie prowadzonego przezeń gospodarstwa domowego są niewielkie. Zasadnicze wydatki to opłaty za energię elektryczną i koszty zakupu żywności, którą niejednokrotnie kupuje skarżącemu ojciec. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Należy mieć na uwadze, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 1. Należy mieć na uwadze, iż R. J. obecnie nie posiada stałego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. W związku z odebraniem skarżącemu hodowanych na sprzedaż zwierząt pozbawiony jest on obecnie podstawowego źródła utrzymania. Niski dochód osiągany przez niego ze sprzedaży opału nie może nawet wystarczyć na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania, jak zakup żywności, czy ubrania. Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy, który nie osiąga stałych dochodu, podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja dzięki wparciu innych osób i instytucji, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.