IV SA/Wa 161/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Wojewody [...] - Delegatury w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2018r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2018r. nr [...] o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w celu usytuowania urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej, tj. w celu budowy kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej SN i nN, napowietrznej linii nN wraz z niezbędną infrastrukturą. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z [...] czerwca 2017 r. [...] S.A. z siedzibą w [...], w imieniu której działa [...] S.A Oddział w [...] wystąpiła o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości [...] gmina [...] obejmującej działkę nr ew. [...] (KW nr [...]), stanowiącej własność W. R., przez udzielenie zezwolenia na zajęcie części w/w działki o pow. 25 m2, w celu usytuowania urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej, tj. w celu budowy kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej SN i nN, napowietrznej linii nN wraz z niezbędną infrastrukturą, w sytuacji w której właściciel tej nieruchomości nie wyraził na to zgody (rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym). Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2018r. znak [...] po rozpatrzeniu ww. wniosku ograniczył sposób korzystania z nieruchomości zgodnie z wnioskiem z [...] czerwca 2017r. Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania W. R. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2018 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał na konieczność ponownego zbadania i jednoznacznego stwierdzenia czy założone przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi: [...],[...],[...],[...], zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2005 r., w kontekście zapisu § 70 ust.. 2 pkt. 2 tego planu a także na konieczności przeprowadzenia przez inwestora ponownej analizy niezbędności wykonania inwestycji na działce nr [...] i wykazania, że jest to najbardziej racjonalny przebieg inwestycji. Rozpoznając ponownie sprawę Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. (nr [...]), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości [...] gm. [...] obejmującej działkę nr [...], pod cel wskazany we wniosku z [...] czerwca 2017r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że nie została spełniona jedna z przesłanek zawartych w przepisie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. brak jest zgodności planowanej inwestycji z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi: [...],[...],[...],[...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2005 r., (opubl. w Dz. Urz. Wojew. [...]. Nr [...], poz. [...] z [...] r.). Zdaniem organu zgodnie z § 70 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego lokalizacja stacji punktu zasilenia możliwa jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem TE - tereny urządzeń elektroenergetycznych. Natomiast w strefie oznaczonej symbolem MM, w której położona jest działka objęta niniejszym postępowaniem, nie jest przewidziana lokalizacja stacji punktu zasilania (transformator). Od ww. decyzji odwołanie złożyła [...] S.A. z siedziba w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania opisanej wyżej nieruchomości. Zdaniem odwołującej spółki "organ powinien szerzej przyjrzeć się zapisom Planu oraz wziąć pod uwagę techniczny aspekt realizacji przedmiotowej inwestycji. W ocenie inwestora "Zapisy planu w paragrafie 70 ustalają zasady zaopatrzenia w energię elektryczną i definiują przede wszystkim teren oznaczony jako TE dla stacji punktu zasilania stacji rozdzielczej 400/110 kV, który został już wybudowany. Zapisy planu nie definiują jednak dokładnej lokalizacji stacji transformatorowych 15/0,4 kV. Związane jest to z możliwościami istniejących stacji transformatorowych oraz koniecznością (ustawową) podłączenia nowych odbiorców. Z technicznego punktu widzenia niemożliwe jest zasilenie odbiorców na napięciu 0,4kV bezpośrednio do stacji rozdzielczej zlokalizowanej na terenie oznaczonym w Panie jako TE. Do odwołania załączone zostało również pismo Wójta Gminy [...] z [...] maja 2018r., w którym informuje, że "Zamierzenie budowlane polegające na usytuowaniu stacji elektroenergetycznej SN/nN 15/0,4 kV wraz z linią zasilającą SN i odbiorczymi liniami NN 0,4 kV na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], nie jest ograniczone zapisami planu miejscowego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] r." Wojewoda po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] listopada 2018 r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sprawie nie jest sporne, że inwestycja objęta wnioskiem spółki z [...] czerwca 2017r. jest inwestycją, o której mowa w art. 124 u.g.n., a także inwestycją celu publicznego (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Bezspornym jest także fakt, że działka nr [...], położona w miejscowości [...] gmina [...], stanowiąca własność W. R., w stosunku do której został złożony wniosek o ograniczenie sposobu korzystania znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (plan uchwalony Uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z [...] r., opubl. w Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...], z [...] r.). Nie budzi też wątpliwości, w świetle przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, a także w świetle zapisów protokołu z rozprawy przeprowadzonej przez Starostę [...] w [...] września 2017 r., że mimo prowadzonych rokowań strony nie doszły do porozumienia, co do warunków zajęcia nieruchomości na cele inwestycji. Bezsporne jest także, że zgodnie ze wskazanym wyżej planem miejscowym działka nr [...], położona w miejscowości [...], zlokalizowana jest na terenach oznaczonych symbolem MM - tereny zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych - zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych. A zatem już z takiego przeznaczenia działki nr [...], zdaniem organu odwoławczego wynika, że plan miejscowy obowiązujący na tym terenie nie przewiduje lokalizacji kontenerowej stacji transformatorowej, wraz linią kablową SN i nN, napowietrzną linią oraz niezbędną infrastrukturą zgodnie z rysunkiem planu. Organ podkreślił, że z zapisów § 70 ust. 2 pkt 2 tego planu wynika, że lokalizacja stacji punktu zasilania w energię elektryczną odbywa się według wyznaczenia na rysunku planu, oznaczonego symbolem TE działka natomiast jest położona zgodnie z rysunkiem, na co wskazano powyżej, w obszarze oznaczonym symbolem MM i w strefie w obrębie przedmiotowej nieruchomości brak jest symbolu TE, co zdaniem organu odwoławczego oznacza, że na tej działce plan nie przewiduje możliwości budowy kontenerowej stacji transformatorowej. Nadto zdaniem organu inwestor nie wykazał w sposób wystarczający, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji zgodnie z zaleceniami planu. Odnosząc się do cytowanego przez spółkę w odwołaniu zapisu Planu organ wskazał, że odnoszą się one do ogólnych założeń dotyczących sieci infrastruktury technicznej. W żadnym wypadku nie oznacza to natomiast sytuacji, w której planowana inwestycja ma przebiegać przez opisaną wyżej działkę stanowiącą własność W. R. Wskazano również, że stanowisko Wójta Gminy [...] zawartego w piśmie z [...] maja 2018 r., w którym stwierdza on, że "zamierzenie budowlane (...) nie jest ograniczone zapisami planu miejscowego", nie jest stanowiskiem wiążącym, ponieważ wójt nie jest organem, który uchwalił miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jedynie organem przygotowującym projekt takiego planu. Procedura zatwierdzenia planu miejscowego podejmowana jest w drodze uchwały przez radę gminy a zatem nie jest to postępowanie administracyjne, lecz postępowanie legislacyjne. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu I instancji, że w świetle wskazanych wyżej zapisów planu miejscowego nie można uznać by planowana inwestycja była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uznał przy tym za organem I instancji, że decyzja wydana w oparciu o przepisy art. 124 u.g.n. "powinna ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, co wiąże się z koniecznością jednoznacznego określenia przebiegu inwestycji oraz zakresu uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodność ograniczenia praw do nieruchomości z ustaleniami planu sprowadza się do zlokalizowania nieruchomości na obszarze wskazanym w planie jako miejsce realizacji publicznej infrastruktury technicznej, lokalizacja infrastruktury musi być precyzyjnie określona. Organ uznał, że skoro decyzja wydawana na podstawie art. 124 u.g.n. jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, to mają do niej zastosowanie pozostałe przepisy rozdziału 4 u.g.n., w tym przede wszystkim art. 112 ust. 1, z którego wynika dyspozycja o dopuszczalności wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości tylko wówczas, jeżeli nieruchomość (lub jej część) objęta jest miejscowym planem lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których to dokumentach planistycznych określona została dopuszczalność urządzeń infrastruktury technicznej, wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zdaniem organu z uwagi na szczególny charakter decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki ograniczenia korzystania należy interpretować ściśle z treścią tego przepisu, a ograniczenie "ma nastąpić" zgodnie z planem miejscowym. Zdaniem organu odwoławczego, który w tym zakresie odwołał się do poglądów zawartych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, plan miejscowy aby stwarzać podstawę do zastosowania przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości przez którą ma ona przebiegać. Inaczej mówiąc koniecznym jest by konkretny przepis planu miejscowego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być zrealizowany konkretny cel publiczny. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Określenie w planie terenów urządzeń elektroenergetycznych determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a więc inwestor wnioskodawca może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela, tylko tych nieruchomości, które pod taką inwestycję zostały przeznaczone. Reasumując organ uznał, że skoro obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na działce nr [...] położonej w [...] - lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem to zaskarżona decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2018 r., znak: [...] nie narusza art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła ww. decyzję Wojewody w całości zarzucając mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. : - art. 124 ust.1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, podczas gdy żaden przepis prawa nie nakazuje, aby dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne było zaznaczenie przebiegu przyszłej inwestycji w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z [...] 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...],[...],[...],[...]: w przepisie § 70 ust. 2 pkt 2 odnosi się do istniejącej już w dniu uchwalenia planu stacji rozdzielczej 400/110 kV, nie definiuje pojęcia "stacji punktu zasilania", nie zakazuje lokalizacji sieci infrastruktury technicznej na terenach o symbolu MM, w przepisie § 11 ust. 1 normuje, że wszystkie działki budowlane muszą mieć możliwość podłączenia do sieci elektroenergetycznej; - naruszenie przepisu art. 7 kpa i 77 kpa w związku z art. 11 kpa. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy: ze stanowiska Wójta Gminy [...] wyrażonego w piśmie z [...].10.2017 r., nr [...]wynika, że planowana inwestycja nie jest ograniczona zapisami Planu, technicznie niemożliwe jest zasilanie odbiorców na napięciu 0,4 kV bezpośrednio ze stacji rozdzielczej 400/110 kV. Podnosząc opisane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2018r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd, kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018r. (nr wskazany na wstępie), a także - z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm.- -dalej p.p.s.a.) - poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Starostę [...] z [...] lipca 2018r. (nr wskazany na wstępie) wykazała, że skarga nie jest zasadna. Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu rozpocząć należy od przypomnienia, że materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanej decyzji stanowił art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2018r. poz. 121 z późn. zm - dalej: u.g.n.). Odnotować również trzeba, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na wniosek Spółki, która zwróciła się do Starosty [...] o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha (KW nr [...]), stanowiąca własność W. R., przez udzielenie zezwolenia na zajęcie części tej działki o pow. [...] m2 w celu usytuowania urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej, tj. w celu budowy kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej SN i nN, napowietrznej linii nN wraz z niezbędną infrastrukturą. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 124 u.g.n. prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. To uprawnienie organów administracji może być realizowane wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na wykonanie na jego gruncie niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji strukturalnej, a negocjacje między inwestorem i właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wskazany przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji, przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że przepis art. 124 ww. ustawy nie określa formy prowadzenia rokowań. W orzecznictwie przyjmuje się, że rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie, zgodnie z posiadaną wiedzą i wolą. Natomiast niewypracowanie wspólnego stanowiska na skutek np. zdecydowanego sprzeciwu właściciela lub niereagowania właściciela nieruchomości na pisma przedsiębiorstwa przesyłowego musi skutkować uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Wówczas nie ma obowiązku prowadzenia dalszych rokowań, gdyż nie można wymagać od strony, aby niezależnie od propozycji drugiej strony była zmuszona do respektowania jej warunków lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki nie zmieni swojego stanowiska. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wymaga bowiem prowadzenia "wiecznych rokowań". Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Zatem, rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Dlatego też organ, do którego zwrócono się z wnioskiem o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ww. ustawy bada jedynie, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania o zawarcie umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji i jej utrzymanie. Natomiast powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy pozostają poza zakresem kontroli organów administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego. Nie podlegają w tym przypadku ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania ani okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2901/16, i powołane tam orzecznictwo, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienia również wymaga, że z omawianej regulacji wynika, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właścicieli, na skutek realizacji inwestycji przez inny podmiot, jest dopuszczalne jedynie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, której przeprowadzenie przez daną nieruchomość jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto zgodnie z art. 124 ust. 2 u.g.n, zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i innych urządzeń może być udzielone z urzędu lub na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten stanowi wyjątek od przyjętej w art. 113 ust. 1 ww. ustawy zasady, wedle której nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Postępowanie o udzielenie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. wszczynane jest z urzędu, gdy podmiotem realizującym inwestycję celu publicznego jest któraś z jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa. W innych przypadkach, postępowanie wszczynane jest na wniosek podmiotu, który realizuje inwestycję celu publicznego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, ponieważ pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. (wpływ do organu w [...]czerwca 2017r.) inwestor – [...] S.A. z siedzibą w [...] wystąpiła do Starosty [...], w trybie art. 124 u.g.n., o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości o numerze [...], stanowiącej własność W. R. Zdaniem Sądu, jak również skarżącej i organu, w świetle art. 6 pkt 2 ustawy nie budzi wątpliwości cel publiczny planowanej inwestycji, polegającej w rozważanym przypadku na budowie sieci kablowej w miejsce planowanej do zdemontowania istniejącej sieci napowietrznej przy czym w wypadku planowanej linii kablowej na działce [...] planowane jest posadowienie kontenerowej stacji transformatorowej wraz z liniami zasilającymi kablowymi i obwodami do zasilania istniejących odbiorców. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych potwierdza też w sposób jednoznaczny, że przed wydaniem decyzji - pomiędzy skarżącą i właścicielem działki nr ew. [...] - przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody W. R. na przeprowadzenie przedmiotowej linii elektroenergetycznej przez jego nieruchomość a w szczególności na posadowieniu na jego nieruchomości kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej SN i nN, napowietrznej linii nN wraz z niezbędną infrastrukturą. Czynności podejmowane w tym zakresie potwierdza dokumentacja, która zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 124 ust. 3 u.g.n. została załączona do wniosku o wydanie decyzji. Ponadto we wniosku Spółka opisała przebieg prowadzonych ze skarżącym negocjacji, które nie doprowadziły do zawarcia ugody. Dostrzec jeszcze należy, że również przeprowadzona przez Starostę [...] września 2017r. rozprawa administracyjna nie zakończyła się zawarciem porozumienia pomiędzy stronami. W tych okolicznościach organy obu instancji słusznie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 ustawy. Kluczowym zagadnieniem, które pozostaje kwestią sporną między stronami, jest zatem czy wnioskowane przez skarżącą ograniczenie sposobu korzystania z działki nr ew. [...] jest zgodne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2005r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi: [...],[...],[...],[...] (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]). Plan ten zgodnie z rysunkiem planu oraz zapisami § 9 określa – że działka nr ew. [...] znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MM – jest to teren zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych – zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych przy czym zgodnie z ustaleniami § 11 ust. 1 ustaleń Planu wszystkie działki budowlane muszą mieć możliwość podłączenia do sieci elektroenergetycznej w dostosowaniu do obsługi funkcji i sposobu zagospodarowani i zabudowy działki. Sieć elektroenergetyczna szczególnie średniego i niskiego napięcia powinna być, w miarę możliwości technicznych i ekonomicznych, realizowana jako podziemna. W planie wskazano również m. in. przebieg istniejących i projektowanych linii wysokiego napięcia 400 kV, 220kV, 110kV wraz ze strefą ochronną (w § 70 ust. 1 części tekstowej i zgodnie z rysunkiem planu). Z zapisu § 70 ust. 2 tego planu wynika, że "Ustala się następujące zasady dotyczące zaopatrzenia w energię elektryczną : 1) zasilanie w energie elektryczną odbywa się z istniejących lub projektowanych linii napowietrznych 15kV i 0,4kV; 2) lokalizacja stacji punktu zasilania według wyznaczania na rysunku planu, oznaczonego symbolem TE; 3) realizacja nowych i modernizacja istniejących linii średniego i niskiego napięcia powinna być zapewniona jako kablowe podziemne zalecenie; 4) oświetlenie ulic i dróg należy realizować zgonie z przepisami odrębnymi; 5) usuniecie kolizji z istniejącymi urządzeniami elektroenergetycznymi musi nastąpić po uprzednim uzgodnieniu warunków z właściwym zarządcą sieci, na podstawie przepisów odrębnych". Jak słusznie uznały organy ze znajdującego się w aktach sprawy wyrysu z miejscowego planu dla działki nr ew. [...] nie wynika by zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na wspomnianej działce wyznaczony był teren oznaczony symbolem TE (tereny urządzeń elektroenergetycznych). Nadto w strefie oznaczonej symbolem MM na rysunku planu, w której położona jest wskazana wyżej działka, nie jest przewidziana lokalizacja stacji punktu zasilania (transformator) a zatem również planowanej przez skarżącą kontenerowej stacji transformatorowej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 maja 2018r. sygn. akt IV SA/Wa 13/18, że aby stworzyć podstawę do zastosowania przepisu art. 124 ust.1 u.g.n. plan miejscowy musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości przez którą ma ona przebiegać. Określenie bowiem w planie terenów urządzeń elektroenergetycznych determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a więc wnioskodawca może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela, tylko tych nieruchomości, które pod taką inwestycję zostały przeznaczone (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2013, sygn.. akt II SA/Łd 621/13). Mając powyższe rozważania na względzie Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Organ dokonał bowiem prawidłowej wykładni art. 124 ust.1 u.g.n. Należy bowiem wskazać, że zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości co do istoty ogranicza prawo właściciela tej nieruchomości, które zgodnie z zapisem art. 64 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Niewątpliwie ustawa o gospodarce nieruchomościami we wskazanym przepisie art. 124 u.g.n. wskazuje, że własność może być ograniczona, jednakże w ściśle określonych przypadkach po zaistnieniu łącznym przesłanek wskazanych w tym przepisie. W niniejszej sprawie, jak słusznie uznały organy, łącznie nie zostały spełnione przesłanki wskazane w ww. przepisie tym samym nie zaistniała podstawa do wydania fakultatywnego rozstrzygnięcia w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania w tym w szczególności art. 6,8, 7 i 77 w związku z art. 11 k.p.a. Z tych wszystkich względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.