IV SA/Wa 1610/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 57 ust.1 pkt 2 i 2a i art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu [...] lutego 2014 r. D. P. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go kontynuowaniem pracy w Polsce. Wojewoda [...] zaskarżonej decyzji stwierdził, iż cudzoziemiec wypełnia przesłanki z art. 57 ust.1 pkt 2 i 2a ustawy o cudzoziemcach do odmowy udzielenia zezwolenia, gdyż jego dane osobowe zostały wpisane zarówno do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, jak i w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie wnioskodawcy zgody na zamieszkanie na czas oznaczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zamianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zostały wpisane przez inne państwo obszaru Schengen. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowody jednoznacznie wskazuje, iż wobec strony zachodzi okoliczność, o której mowa w art. .57 ust.1 pkt 2 i 2a powołanej ustawy, gdyż jego dane figurują w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, jak również w wykazie osób, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach ma zastosowanie wyłącznie do art. 57 ust. 1 pkt 2a, a jego wykładnia nie może być rozszerzająca. Natomiast w przypadku art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy ma zastosowanie art. 128 ust.1 a , zgodnie z którym w wykazie nie umieszcza się danych cudzoziemca: 1) małżonka obywatela polskiego oraz przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małżonka cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, chyba że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego; 2) posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE; 3) przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15 lub art. 53a ust. 2 pkt 4, chyba że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przypadku wnioskodawcy powołany przepis nie ma zastosowania, tym samym została spełniona przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy do odmowy udzielenia zezwolenia. Organ podkreślił, iż w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wobec tego zasada z art. 7 k.p.a., że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia. Organ wyjaśnił, iż wobec stwierdzenia zaistnienia w stosunku do wnioskodawcy przesłanki z art. 57 ust.1 pkt 2 ustawy odstąpił od badania czy spełnia on pozostałe przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i czy ma zastosowanie art. 57 ust. 5a ustawy, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawy i prowadziłoby do bezzasadnego przedłużania postępowania. Skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. P. podniósł, iż nie zgadza się z decyzjami organów obu instancji, ponieważ jego dane w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, zostały umieszczone bez jego wiedzy i możliwości wykreślenia czy zmiany terminu obowiązywania. Skarżący podkreślił, iż spełnia wszystkie ustawowe przesłanki do udzielenia mu zezwolenia, a decyzje organów są dla niego krzywdzące i niesłuszne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że dane skarżącego zostały zamieszczone zarówno w wykazie cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również w Systemie Informacyjnym Schengen z datą obowiązywania wpisu do dnia [...] listopada 2015 r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. IV Wydział Karny z dnia [...] listopada 2013r., sygn. akt [...] uznającym skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego występek z art. 244 k.k. i wymierzającym mu z ten czyn karę trzech miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszącym dwa lata. W takich okolicznościach wobec brzmienia art. 57 ust.1 pkt. 2 i 2a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U z 2011 r., nr 264, poz. 1573 ze zm.; dalej jako ustawa) mających zastosowanie w tej sprawie w związku z art. 513 ust. 1 pkt 2 nowej ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. ( Dz. U. 2013. 1650), organy administracyjne obu instancji obowiązane były wydać decyzję odmawiającą skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powołanych jednoznacznie wynika, że w przypadku zaistnienia wymienionych wyżej przesłanek organy nie mają innej możliwości, jak tylko wydać decyzję negatywną. Wyjaśnić przy tym należy, iż ustawodawca w treści powołanego wyżej przepisu użył sfomułowania "odmawia się" przez co przepisowi temu nadał charakter związany, obligatoryjny. To zaś oznacza, że organy obowiązane są wydać takie rozstrzygnięcie jakie nakazał ustawodawca, w razie stwierdzania przez organ zaistnienia okoliczności w nim wskazanych , co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż w tej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 57 ust. 5a ustawy, odnoszącego tylko do przesłanki z art. 57 ust.1 pkt 2a, z tego względu, że wobec strony poza tą przesłaną dotyczącą wpisu jego danych do Systemu Informacyjnego Schengen, zachodzi również druga przesłanka z art. 57 ust.1 pkt 2 dotycząca wpisu danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt nie terytorium RP jest niepożądany. Prawidłowe jest również stanowisko organu odwoławczego, że z powodu sytuacji prawnej skarżącego nie ma również podstaw do zastosowania art. 128 ust.1 a ustawy w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy. W warunkach rozpoznawanej sprawy organom obu instancji nie można zarzucić naruszenia przepisów powołanej wyżej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jak również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z analizy akt administracyjnych wynika, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ocena materiału dowodowego sprawie została dokonana w myśl zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., a zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.