IV SA/Wa 1613/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - zwolnić M. M. od kosztów sądowych. M. M., reprezentowana przez pełnomocnika adw. P. J., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dołączonym do skargi z dnia 16 sierpnia 2010 r. formularzu wniosku skarżąca wskazała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni oprócz działki budowlanej o pow. 1070 m2 nie posiadają żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 formularza PPF skarżąca określiła swój miesięczny dochód w postaci renty w wysokości 937, 64 zł. Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek skarżąca w piśmie z dnia 7 października 2010 r. oświadczyła, iż nie posiada i nigdy nie posiadała rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych. Wskazała, iż mieszka w mieszkaniu córki- B. D. nieodpłatnie, jednak każdego miesiąca partycypuje w kosztach eksploatacji tego mieszkania. Określając wysokość kosztów bieżącego utrzymania wskazała na następujące wydatki: opłatę za czynsz- 351,42 zł; opłatę za gaz i prąd- 95 zł; opłatę za telefon- 40 zł oraz wydatki na lekarstwa- 120 zł. Ponadto oświadczyła, iż działka budowlana o pow. 1070 m2 jest działką niezabudowaną, nie przynosi żadnych dochodów, generuje jedynie wydatki w postaci podatku od nieruchomości w wysokości 297 zł rocznie oraz opłaty (ryczałtu) za wodę w wysokości 70 zł. Z nadesłanych dokumentów źródłowych, tj. przekazu pocztowego z dnia 5 września 2010 r. wynika, iż źródłem dochodu wnioskodawczyni jest świadczenie rentowe w wysokość 937, 64 zł netto miesięcznie. Uzasadniając przedmiotowy wniosek, działający w imieniu skarżącej pełnomocnik wskazał, iż jego mocodawczyni znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem uzyskiwane przez nią dochody wystarczają jedynie na pokrycie bieżących wydatków oraz kosztów leczenia. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (a takim zakresem objęty jest wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając przedłożony przez skarżącą wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wzięto pod uwagę przedstawioną przez nią sytuację rodzinną i majątkową. Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany w formularzu wniosku z dnia 10 sierpnia 2010 r. oraz piśmie z dnia 7 października 2010 r. uzasadnia przyznanie M. M. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny. Należy mieć na uwadze, iż uzyskiwany przez skarżącą miesięczny dochód, w postaci świadczenia rentowego, wynosi 937, 64 zł. Dochód ten służy do pokrycia nie tylko kosztów bieżącego utrzymania, które w przypadku skarżącej wynoszą ok. 500 zł miesięcznie ale również kosztów stałego leczenia- 120 zł. Powyższe okoliczności wskazują zatem, iż skarżąca nie ma realnych możliwości pokrycia pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Uiszczenie bowiem tych kosztów, mając na uwadze uzyskiwane przez skarżącą niewielkie dochody, wobec ponoszonych kosztów utrzymania oraz stałego leczenia, mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych skarżącej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 P.p.s.a.