IV SA/Wa 1613/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla pkt 1 zaskarżonej decyzji w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: budowa linii kablowych światłowodowych (podziemna infrastruktura techniczna) pomiędzy siłowniami wiatrowymi, przewidzianej do realizacji na działkach o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości [...], na działkach o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości [...], na działkach o nr ew. [...] w obrębie [...] w miejscowości [...] na działkach o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości [....], na działkach o nr ew. [...] w obrębie [...] w miejscowości [...], gmina [...] oraz na działkach o nr ew [...] w obrębie [...] w miejscowości [...], gmina [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego B. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej również "SKO") nr [...], z [...] czerwca 2014 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej "k.p.a."), oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) w związku z art. 50 ust. 1, art. 51, art. 53 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej również "u.p.z.p."), na skutek odwołania B. G. (dalej również "skarżący") i J. K. od decyzji Wójta Gminy B. z [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w stosunku do odwołania skarżącego (punkt 1 decyzji) umarzająca postępowanie odwoławcze w stosunku do odwołania J. K. (punkt 2 decyzji). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Wójt Gminy B., po rozpatrzeniu wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również "inwestor") o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowych średniego napięcia (podziemne elektroenergetyczne połączenie kablowe) oraz linii kablowych światłowodowych (podziemna infrastruktura techniczna) przewidzianej do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], [...] obręb [...] w miejscowości B., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości D., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] obręb [...] w miejscowości K., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości K., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości R.– gmina B. oraz na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości G., gmina B., decyzją z [...] lutego 2014 r. ustalił lokalizację dla ww. inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł m.in. B. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało, że zarzuty odwołania B. G. nie zasługiwały na uwzględnienie i decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] lutego 2014 r. (punkt 1 decyzji). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy B. uczynił zadość przepisowi art. 53 ust. 3 o u.p.z.p. i dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Tym samym, skoro organ pierwszej instancji stwierdził, że inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa i nie istniały negatywne przesłanki do wydania decyzji, to nie mógł odmówić ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ocena taka- zdaniem SKO była trafna. Ponadto SKO wskazało, że wniosek inwestora zawierał wszystkie niezbędne elementy określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., a decyzja lokalizacyjna zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Jej wydanie poprzedzono zawiadomieniem przez obwieszczenie o wszczęciu postępowania poprzez jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy B., a także w sposób zwyczajowo przyjęty, a indywidualne zawiadomienia doręczono stronom zgodnie z art. 53 ust.1 u.p.z.p. Do projektu decyzji uzyskano pozytywne uzgodnienia wymagane art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W ocenie SKO skarżący nie wykazał, że lokalizacja planowanej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Takiej niezgodności nie dostrzegło również SKO. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakłada na organ administracji obowiązku konsultacji decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego z właścicielami nieruchomości, na których zlokalizowana będzie inwestycja. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] czerwca 2014 r. wywiódł B. G. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 21 Konstytucji RP, art. 53 ust. 1 u.p.z.p., a także przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 128 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy orzekające w sprawie niezasadnie zakwalifikowały budowę światłowodu jako inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżącego linia światłowodowa pomiędzy elektrowniami służy tylko i wyłącznie do przesyłania impulsów światła, a nie przesyłu energii elektrycznej. Co więcej, światłowód ten służyć ma indywidualnym interesom pojedynczego podmiotu, gdyż łączy dwie elektrownie należące do jednego inwestora, a tym samym nie zawiera "pierwiastka publicznego". Skarżący dodał, że światłowód może być bez żadnych przeszkód w innym miejscu, bez naruszenia konstytucyjnego prawa własności skarżącego. Ponadto skarżący wskazał na uchybienie procesowe organów orzekających w sprawie. Organ pierwszej instancji nie zamieścił obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie inwestycji celu publicznego w sposób zwyczajowo przyjęty, tj. w miejscowości D., w której skarżący mieszka. Z kolei SKO w żaden sposób nie odniosło się do zarzutu odwołania o braku konsultacji decyzji z Marszałkiem Województwa [...]. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z 13 listopada 2014 r. inwestor podniósł, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2014 r., którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie linii kablowych średniego napięcia (podziemne elektroenergetyczne połączenie kablowe) oraz linii kablowych światłowodowych (podziemna infrastruktura techniczna) przewidzianej do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], [...] obręb [...] w miejscowości B., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości D., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości K., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości K., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości R.– gmina B. oraz na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...],[...] obręb [...] w miejscowości G., gmina B. We wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 4 listopada 2013 r., inwestor wskazał, że inwestycja ma polegać na budowie linii kablowych średniego napięcia (podziemne elektroenergetyczne połączenia kablowe) oraz linii kablowych światłowodowych (podziemna infrastruktura teletechniczna) pomiędzy siłowniami wiatrowymi. Charakteryzując inwestycję, inwestor podał, że służyć ona będzie do przesyłu energii elektrycznej wytworzonej z projektowanych siłowni wiatrowych zlokalizowanych w gminach B. i B. do stacji GPZ 110/30 kV zlokalizowanej w gminie M. Inwestycja polegać będzie na budowie linii elektroenergetycznej kablowej podziemnej SN 30 kV wraz ze światłowodem. Wewnętrzna sieć światłowodowa zostanie wykonana w kanalizacji optotelekomunikacyjnej leżącej we wspólnym wykopie razem z kablami SN. Z dołączonej do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy B. z [...] marca 2012 r. wynika, że ustalono nią środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie parku wiatrowego o mocy do 56 MW, składającego się z 28 turbin wiatrowych o mocy do 2 MW każda, o maksymalnej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz z przyłączem, położonych na terenie gminy B. i gminy B.". W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że na pełen zakres inwestycyjny składać się będą następujące elementy: - siłownie wiatrowe, - drogi dojazdowe, - place serwisowo-manewrowe, - podziemne połączenia kablowe SN pomiędzy siłowniami, - teletechniczna, podziemna instalacja światłowodowa, - wyprowadzenie mocy podziemnym kablem SN 30 kV do stacji elektroenergetycznej GPZ. Lokalizacja inwestycji celu publicznego ustalona decyzją Wójta Gminy B. Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. jest elementem inwestycji objętej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] marca 2012 r. Podstawę materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 2 pkt 5 tej ustawy, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, ze zm.). W tym z kolei przepisie ustawodawca wskazał, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosownie do regulacji art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 53 u.p.z.p. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z treścią art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Załącznikiem do decyzji jest rysunek zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji - wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. W świetle powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja w zakresie budowy linii kablowych średniego napięcia (podziemne elektroenergetyczne połączenie kablowe) jest inwestycją celu publicznego. Wynika to wprost z przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spór w sprawie dotyczy kwestii, czy inwestycja w zakresie budowy linii kablowych światłowodowych (podziemna infrastruktura techniczna) pomiędzy siłowniami wiatrowymi jest inwestycją celu publicznego, tak jak uznały to organy, a co zakwestionował skarżący. W ocenie Sądu, przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uprawnia do uznania budowy linii kablowych światłowodowych (podziemna infrastruktura techniczna) pomiędzy siłowniami wiatrowymi za inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Z pewnością przewody i urządzenia, tutaj linie kablowe średniego napięcia, służące do przesyłania energii elektrycznej funkcjonują niezależnie od linii światłowodowych. Organy w sprawie nie wykazały, że w przedmiotowej inwestycji budowa linii kablowych światłowodowych jest urządzeniem niezbędnym do korzystania z urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z decyzji Wójta Gminy B. Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wynika, że budowa linii kablowych światłowodowych pomiędzy siłowniami wiatrowymi, to podziemna infrastruktura techniczna. Jak już wyżej wskazano, ustawodawca w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalił katalog celów publicznych, który ma charakter konkretny i zamknięty w tym sensie, że celem publicznym może być tylko cel wyrażony expressis verbis w art. 6 pkt 1-9 cytowanej ustawy, albo zgodnie z art. 6 pkt 10 cel określony jako publiczny w innej ustawie. Ponadto musi to być cel publiczny o przeznaczeniu wyraźnie powiązanym z przeznaczeniem celów określonych w art. 6. Zatem w myśl ustawy o publicznym charakterze inwestycji decyduje wyłącznie fakt realizacji określonych ustawowo celów, o ile ich realizacja służy interesowi publicznemu na poziomie samorządowym lub krajowym. Zdaniem Sądu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie kwalifikuje kablowych linii światłowodowych pomiędzy siłowniami wiatrowymi jako celu publicznego. Z decyzji Wójta Gminy B. z [...] lutego 2014 r. wynika, że linie kablowe światłowodowe mają pełnić rolę podziemnej infrastruktury technicznej. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji legalnej urządzeń infrastruktury technicznej, ale zdaniem Sądu w tym względzie można odnieść się pomocniczo do definicji zawartej w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustawodawca zaliczył w tym przepisie do urządzeń infrastruktury technicznej budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W przepisie tym wskazano zatem rodzaje urządzeń, jakie wchodzą w zakres infrastruktury technicznej, a zamieszczony spis stanowi zbiór zamknięty. Nie można zatem przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumieć budowy innego urządzenia niż umieszczone w tym spisie. Organy w przedmiotowej sprawie nie wykazały związku planowanej budowy linii kablowych światłowodowych, jako podziemnej infrastruktury technicznej, z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z pisma inwestora – M. Sp. z o.o. z 13 listopada 2017 r., zawierającego jego stanowisko co do zarzutów skargi wynika, że linia światłowodowa stanowi element całego przedsięwzięcia – podziemną infrastrukturę techniczną. Spółka wskazała, że zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się wybudowanie pod ziemią przewodów telekomunikacyjnych (wyrazy te zostały wytłuszczone i podkreślone w tekście). Ze stanowiska M. Sp. z o.o. wynika, że budowa linii kablowych światłowodowych to inwestycja telekomunikacyjna. Z art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest łączność publiczna. Łączność publiczna została zdefiniowane w art. 4 pkt 8 ww. ustawy jako infrastruktura telekomunikacyjna, służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z przepisami prawa inwestycja taka jest inwestycją celu publicznego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, z decyzji Wójta Gminy B. Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nie wynika, że decyzją tą objęta jest jakakolwiek inwestycja telekomunikacyjna. Inwestycja telekomunikacyjna to inwestycja służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, natomiast przedmiotowa inwestycja służyć ma przesyłowi energii elektrycznej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym tę sprawę, w przypadku decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci inwestycji liniowej, która ze względu na swój charakter, przebiega przez szereg nieruchomości nie stanowiących własności inwestora, decyzja taka powinna określać warunki i zasady zagospodarowania terenu w sposób na tyle precyzyjny, aby właściciel nieruchomości objętej taką decyzją nie miał wątpliwości, co do zakresu ingerencji w jego własność w przypadku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji liniowej. Jest to kwestia istotna dla zapewnienia ochrony interesów osób trzecich, jeśli się weźmie pod uwagę, że dla realizacji takich inwestycji ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje możliwość ograniczenia prawa własności stanowiąc w art. 124 ust.1 , że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem w przedmiotowej sprawie, musi został sprecyzowane i dokładnie wyjaśnione w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, z jaką inwestycją celu publicznego w zakresie położenia pod ziemią linii kablowych światłowodowych mamy do czynienia. Jeżeli jest to faktycznie inwestycja publiczna z zakresu łączności publicznej, to znajdzie do niej zastosowanie m.in. art. 53 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponownie rozpatrując odwołanie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja została uchylona, organ uwzględni wyżej przedstawione stanowisko Sądu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.