IV SA/Wa 1614/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: - zwolnić M. A. od kosztów sądowych M. A. (dalej: "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r., zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie go z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wraz z żoną i dwojgiem małoletnich dzieci starają się w Polsce o ochronę międzynarodową. Otrzymują jedynie pomoc w ramach procedury uchodźczej w wysokości ok. 425 zł na osobę. Podniósł, ze pomoc ta będzie udzielana tylko przez miesiąc od dnia doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Nie posiadają majątku, oszczędności, przedmiotów wartościowych. Stwierdzono, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, że skarżący nie posiada źródła dochodu, majątku, oszczędności, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym. W chwili składania wniosku wraz z rodziną, otrzymywał jedynie pomoc socjalną w łącznej wysokości ok. 1700 zł miesięcznie, tj. po 425 zł na osobę. W tym stanie rzeczy należało dojść do wniosku że wykazał, że spełnia przesłankę, o której mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.