IV SA/Wa 1615/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. J. G. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest aktem nie podlegającym wykonaniu. Z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu taka decyzja nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Nie nakazuje ona Skarżącemu, aby zachował się w określony sposób (w tym nie zawiera orzeczenia o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), a jedynie odmawia nabycia określonego prawa. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.