IV SA/Wa 1618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi E. W. i P. W. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej oraz ustalenia opłaty oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. W. oraz P. W. decyzją z dnia [...] marca 2015r. (znak [...]) Dyrektor Generalny Lasów Państwowych po rozpoznaniu odwołania E. W. oraz P. W. od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych (dalej także RDLP) w [...] z dnia [...] lipca 2014r. którą stwierdzono na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji leśnej 0,0531 ha gruntów leśnych położonych na działce nr ew. [...], obręb P., gmina W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Stan faktyczny sprawy jest następujący: Dyrektor RDLP w [...] z urzędu wszczął postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych położonych na wyżej opisanej działce. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał w dniu [...] lipca 2014r. decyzję nr [...] w której stwierdził, że grunt leśny o siedliskowym typie lasu las wyżynny (Lwyż), nie posiadający charakteru ochronnego, stanowiący część działki nr ew. [...], obręb ewidencyjny P., gmina W. o powierzchni 0,0531 ha został wyłączony z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 1205 ze zm.) dalej także jako "ustawa" oraz ustalił opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu tego wyłączenia w wysokości [...] zł Jednocześnie organ zobowiązał E. W. oraz P. W. do solidarnego uiszczenia ustalonej opłaty w kwocie [...] zł w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Grunty te mogą być wyłączone z produkcji po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Przez wyłączenie gruntu leśnego z produkcji zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy rozumie się rozpoczęcie innego niż leśne użytkowanie gruntu. Działka nr [...] będąca od 1995r. własnością skarżących zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jest lasem i jako las powinna być użytkowana. Szczegółowy opis stanu drzewostanu m.in. na działce nr [...] zawierał Uproszczony Plan Urządzenia Lasu obowiązujący w latach 1996-2005. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał w okresie od 9 kwietnia 1993r. do 31 grudnia 2003r. teren działki przeznaczony był pod użytkowanie rolnicze. Zmiana użytku na działce nr [...] na Ls odbyła się w latach 60. ubiegłego wieku za zgodą poprzednich właścicieli tej działki. Co prawda skarżący twierdzili, że zmiana użytku na Ls była wynikiem pomyłki, ale jednak zmiana ta została zaakceptowana przez poprzedników prawnych, a obecnie właściciele nie podjęli żadnych działań aby doprowadzić do usunięcia niezgodności (ich zdaniem) w ewidencji gruntów. Dalej organ I instancji stwierdził, że z analizy zdjęć satelitarnych, dokumentów oraz zeznań świadków wynika, że teren działki nie był wcześniej parkingiem, a porośnięty był krzewami i drzewostanem. Drzewostan był co prawda lukowaty, ale jego poprawie miały służyć wskazania gospodarcze zawarte w planie urządzenia lasu oraz w podaniu na wyrąb drewna z 13 listopada 2008r. Właściciele działki następnie wyrównali teren po byłych stawach rybnych i zamiast przywrócić roślinność leśną, do czego zobowiązywał ich art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, nawieźli tłuczeń oraz żwir i na części gruntu leśnego o wskazanej powierzchni rozpoczęli inne niż leśne użytkowanie gruntów – płatne usługi parkingowe. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. W. oraz P. W. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] marca 2015r, obecnie zaskarżoną do WSA w Warszawie, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji jednoznacznie ustalił stan faktyczny: fakt, termin i sprawcę wyłączenia, stan prawny gruntu w momencie wyłączenia. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że sprawcą wyłączenia byli skarżący, wyłączenie nastąpiło w 2002r, przedmiotowe wyłączenie polegało na wyrównaniu terenu, nawiezieniu tłucznia i żwiru oraz na części gruntu rozpoczęcie działalności – płatne usługi parkingowe. Działka stanowi las, ponadto położenie omawianego terenu na gruntach leśnych potwierdza Uproszczony Plan Urządzenia Lasu obowiązujący w latach, gdy nastąpiło wyłączenie gruntu z produkcji. Ponadto w dacie wyłączenia gruntu z produkcji zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego teren nie był przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne, wobec tego brak było podstaw do rozpoczęcia innego niż rolne i leśne użytkowanie terenu. Odnosząc się do zarzutów strony co do pominięcia dowodów z przesłuchania świadków i wyjaśnień stron co do sposobu użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] oraz naruszenia art. 3 ustawy o lasach to organ podkreślił, że ani Dyrektor RDLP ani też świadkowie nie są właściwi do ustalania czy dany grunt jest gruntem leśnym. Do prowadzenia ewidencji gruntów oraz nadzoru nad prowadzeniem gospodarki leśnej w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa właściwy jest starosta. Natomiast Dyrektor RDLP prowadził postępowanie w sprawie nielegalnego wyłączenia z produkcji leśnej i na podstawie dokumentów ustalił, że działka jest lasem. Jednocześnie jakość roślinności na działce czy jej brak nie jest czynnikiem przesądzającym czy dany grunt jest gruntem leśnym. Z przepisów ustawy o lasach wynika, że właściciel lasu jest obowiązany do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Z okoliczności uzyskiwania przez stronę pozwoleń na wycinkę drzew oraz Uproszczony Plan Urządzenia Lasu obowiązujący w latach 1996-2005 wskazują, że na terenie znajdował się las. W skardze skarżący podnieśli w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego polegającego na pominięciu dowodu z przesłuchania świadków i wyjaśnienia stron co do sposobu użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], a także dokumentu w postaci mapy, art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadków a także dokumentu w postaci mapy, art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W dalszej części zawarto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 8 k.p.a. oraz art. 3 ustawy o lasach w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, że działka nr [...] spełnia kryteria do zakwalifikowania jej jako las pomimo braku spełnienia przesłanek przewidzianych do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość jest lasem z pominięciem jej faktycznego wykorzystania i w konsekwencji uznania za grunt rolny. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] marca 2015r., dopuszczenie dowodów zawnioskowanych w uzasadnieniu skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie skargi koncentruje się na zarzutach dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co miało wpływ na ustalenie stanu faktycznego. Skarżący twierdzą, że poprzez zaniechanie przesłuchania stron oraz świadków wnioskowanych przez skarżących nie ustalono istotnych w sprawie okoliczności tj. faktu, że sporna działka nie stanowiła lasu w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Zdaniem skarżących odmawiając dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz przesłuchania stron organ dokonał ich oceny jako nieprzydatnych dla sprawy bez przeprowadzenia tych dowodów. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie, czy część działki o nr [...] obejmująca powierzchnię 0,0531 ha stanowiła obszar leśny i w związku z inwestycją polegająca na budowie parkingu leśnego doszło do trwałego wyłączenia tego gruntu z produkcji leśnej z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013r, poz. 1205 ze zm.). Co do zasady bowiem wyłączenie z produkcji gruntów leśnych wymaga wydania decyzji administracyjnej. Problematyka ta została uregulowana w rozdziale 3. ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013r, poz. 1205 ze zm.). Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 ustawy, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów (art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów). Wyłączeniu z produkcji rolniczej mogą podlegać m.in. grunty rolne określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów). Z kolei pojęcie "wyłączenie gruntów z produkcji", zdefiniowane w przepisie art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów, oznacza "rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów". Użyte przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 pojęcie użytków i gruntów rolnych "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne", jak wynika z analizy art. 11 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów, oznacza przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przepis art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów przewiduje konsekwencje wyłączenia z produkcji gruntów niezgodnie z przepisami omawianej ustawy. I nie tyle w tym wypadku ma znaczenie przeznaczenie w planie miejscowym - bo w istocie nie ma w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów możliwości zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu rolnego i leśnego, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje takiej możliwości (vide wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 674/07). Kwestią zasadniczą jest sam fakt wyłączenia gruntów z produkcji, czyli "rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów", co w niniejszej sprawie nastąpiło i czego nie kwestionują skarżący - bez uzyskania wymaganej przez przepisy decyzji administracyjnej. Czy wystąpiłyby natomiast przesłanki materialne do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej - jest już odrębną kwestią, która nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu. Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej niezgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zostało uregulowane w art. 28 – art. 30 rozdziału 7, zatytułowanego "Kontrola wykonania przepisów ustawy". Wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 1 art. 28 omawianej ustawy dotyczy sytuacji, gdy nie została wydana decyzja wyłączająca z produkcji, a idąc dalej - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wówczas nie wydaje się decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, a jedynie w formie sankcji dla sprawcy takiego wyłączenia ustala się – w drodze decyzji – opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Spór – świetle zarzutów procesowych skargi – sprowadza się do kwestii zakwalifikowania spornej działki jako gruntu leśnego. Inne bowiem okoliczności nie są kwestionowane. W szczególności z materiału zgromadzonego w sprawie przez organy wynika, że skarżący w 2002r. utwardzili teren części spornej działki i rozpoczęli korzystanie z tego obszaru poprzez prowadzenie parkingu dla pojazdów. Działka [...] była działką leśną według wypisu z rejestru gruntów jako Ls w całości (wypis z rejestru gruntów z dnia 17 września 2012r. znajdujący się w aktach sprawy). Wpis do ewidencji gruntów i budynków był istotny dla dokonania ustaleń co do charakteru tej działki w sensie prawnym jako użytku leśnego, choć nie był przesądzający. Charakter działki jako lasu wynikał bowiem także z innych dokumentów. Wracając natomiast do kwestii związania organu treścią wpisu do ewidencji to należy podnieść, co następuje. Zgodnie z art. 20 ust.1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały złożone dla nieruchomości w skład której wchodzą grunty, zaś zgodnie z ust.3a ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Ze wskazanego art. 20, a szczególnie z jego ust.3a jednoznacznie wynika powiązanie zasad dotyczących rodzaju użytków gruntowych w ewidencji z przepisami ustawy o lasach, w tym z definicją lasu. Z kolei o tym jaki jest charakter informacji wymienionych w art. 20 ust.1 ustawy, wskazuje kolejny przepis tj. art. 21 ust. 1 zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie podkreśla się, że dla jednostek i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków itp.). Argumenty skarżących i w ślad za tym wnioski dowodowe, że działka ta w rzeczywistości nie była zalesiona w istocie skierowane są do podważenia prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów. Tymczasem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego (art. 76 K.p.a.) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Do kompetencji Sądu w niniejszym postępowaniu nie należy badanie prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, a organy stosujące prawo były związane zapisem w ewidencji co do użytku jakim jest las. Susznie organ odwoławczy przyjął, że przy orzekaniu w sprawie wyłączenia z produkcji leśnej wiążący charakter ma kwalifikacja prawna terenu, nie zaś faktyczna tj. stan w terenie. Z tego względu zasadnie uznał, że przesłuchiwanie świadków oraz stron na okoliczność czy działka była porośnięta drzewami jest bez znaczenia dla sprawy. I nie było potrzeby przeprowadzania owych dowodów – jak oczekują skarżący – aby następnie po dokonaniu oceny tych zeznać uznać je za nieprzydatne. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie hierarchizują w żadnym stopniu jakichkolwiek wniosków dowodowych. Niemniej nie przewidują dowolności organu co do zakresu prowadzenia tego postępowania. Co do zasady bowiem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jednakże uprawnienie procesowe strony przewidziane w art. 78 § 1 k.p.a. podlega ograniczeniom ze względu na celowość takiego wniosku oraz konieczność zapewnienia szybkości postępowania. W sytuacji zatem gdy organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że kwalifikacja terenu jako gruntu leśnego następuje pod względem prawnym, nie zaś faktycznym – wnioski dowodowe strony nie miały żadnego znaczenia. Ponadto nawet gdyby w istocie sporny grunt nie charakteryzowałby się nasadzeniami leśnymi – także nie miałoby to znaczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym bowiem prezentowany jest pogląd, że "nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np.: drzewostan czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru (...). Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenie np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu" (vide wyroki WSA w Warszawie z dnia: 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 541/2011 i 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA 540/2011). Należy ponadto mieć na uwadze, że organy orzekające w sprawie nie oparły się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, ale również poczyniły własne ustalenia. Dotyczy to kwestii zapisów obowiązującego w dacie wyłączenia Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu, obejmującego sporną działkę oraz strona występowała z podaniami o zgodę na wyrąb drewna. Ta ostatnia okoliczność dowodzi, że miała świadomość, iż sporny grunt stanowi las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. W świetle powyższego nie można zarzucić organom, że prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie naruszyły art. 7, art. 77, art. 78 § 1 i 75 § 1 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany w tym postępowaniu jest spójny, uzupełnia się nawzajem, w dodatku został w sposób prawidłowy oceniony przez organy prowadzące postępowanie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji również odpowiada wymogom prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów. Przepis art. 3 stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Z kolei art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że gruntami rolnymi w rozumieniu ustawy są m. in. grunty pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa. Zarzut ten jest bezzasadny i nie jest uprawnione wywodzenie w oparciu o wyżej powołane przepisy, że sporna działka jest gruntem rolnym. W ten sposób skarżący próbują podważyć tryb wprowadzania zmian w ewidencji gruntów, co jest niedopuszczalne. Temu służy postępowanie w sprawie wpisu w ewidencji gruntów prowadzone przez organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków. Art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów (ust. 2). Na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (ust. 3). Z kolei przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w § 46 przewidują, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Jakiekolwiek zmiany w ewidencji gruntów mogą następować wyłącznie w oparciu o sformalizowane procedury mające źródło w przywołanych aktach prawnych, nie zaś poprzez zwalczanie zapisu w ewidencji w postępowaniu dotyczącym zupełnie innego przedmiotu. W ocenie Sądu oczywistym jest, że skoro działka w latach 60. za zgodą poprzedników prawnych skarżącej została zakwalifikowana jako użytek leśny i oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako las (Ls) musiała spełniać definicję lasu określoną w przywołanym przepisie. Skoro zaś wypełniła ustawową definicję lasu określoną w ustawie o lasach została zakwalifikowana jako działka leśna i w taki sposób została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.