IV SA/Wa 1619/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku: S. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. D. wniosła do Sądu skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W skardze S. D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w części dotyczącej wydalenia. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że wydalenie jej rodziny narazi ich na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, tj. śmierci z rąk prześladowców. Ponadto wydalenie spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem uniemożliwi skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu, a w razie uwzględnienia niniejszej skargi nie będzie mogła zostać udzielona konwencyjna ochrona międzynarodowa. Skarżąca wskazała również, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu o nadaniu statusu uchodźcy. Decyzja ta została wydana w wyniku poprzedniego wniosku o nadanie statusu uchodźcy i została ostatecznie rozstrzygnięta, jednakże – zdaniem skarżącej ma miejsce tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. oraz zaskarżoną decyzją. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższego należy zauważyć, że zasadą jest, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. W wyjątkowych zaś przypadkach przedmiotem takiego rozstrzygnięcia mogą być inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania aktu dotyczy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast przedmiotem skargi do sądu jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie umorzenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy. Skarżąca przytoczyła we wniosku okoliczności, które wskazywałby że wykonanie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. w zakresie wydalenia może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zasadnicze znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest ustalenie zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W ocenie Sądu tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia jednak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terenu RP, w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego niedopuszczalnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Brak jest bowiem w obu decyzjach tożsamości w zakresie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia. Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 25 lipca 2012 r. wydana została na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 97 ust. 1 pk 1 i 1a i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472 ze zm.), natomiast zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja wydana została w oparciu art. 40 ust. 1 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej W niniejszym postępowaniu organ nie prowadził postępowania w przedmiocie nadania statusu uchodźcy czy też wydalenia z terytorium RP poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że istnieje przeszkoda do wydania merytorycznej decyzji, bowiem po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Zatem brak jest tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 168/13, niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt II OZ 786/12, niepubl.) W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.