IV SA/Wa 162/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku małoletniej A.A. działającej przez przedstawiciela ustawowego S.A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi małoletniej A.A. działającej przez przedstawiciela ustawowego S.A. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia: 1) zwolnić małoletnią A.A. działającą przez przedstawiciela ustawowego S.A. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla małoletniej A.A. działającej przez przedstawiciela ustawowego S.A. adwokata. Małoletnia A.A. ("skarżąca") działającą przez przedstawiciela ustawowego S. A. w sprawie ze skargi na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia odmowy przywrócenia terminu do złożenia odcisków linii papilarnych, złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca podała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z matką i małoletnią siostrą. Matka skarżącej jest uczennicą, nie pracuje, nie posiada majątku. W utrzymaniu pomaga im rodzina – otrzymują ok. 1500 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącej wzięto pod uwagę, że nie posiada ona żadnego majątku, oszczędności. Matka skarżącej, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, jest uczennicą Policealnej Szkoły [...] w [...]. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stwierdził, że S.A. w toku postepowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie wystarczających finansowych na pokrycie kosztów utrzymania, nauki oraz podróży do kraju pochodzenia. Z oświadczenia zawartego we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżąca wraz z matką i siostrą utrzymują się dzięki pomocy finansowej osób trzecich - w wysokości ok. 1500 zł miesięcznie. W ocenie referendarza sądowego opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącej prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem jej prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.