IV SA/Wa 1620/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2011 r. orzekającej o wymeldowaniu tegoż z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa" i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 tj. ze zm.), zwanej dalej "ustawą", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: 1. Dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymeldowania R. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. 2. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydent W. wymeldował R. K. z przedmiotowego lokalu, bowiem opuścił on trwale i dobrowolnie miejsce pobytu, a nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. 3. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. K. 4. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż R. K. opuścił wskazany adres. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynikało, że R. K. nie przebywa w miejscu zameldowania od 1987 r. Powyższy fakt potwierdził sam zainteresowany, potwierdza go również pismo przesłane przez Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] Urzędu W. W toku postępowania strona oświadczyła, że dobrowolnie się nie wymelduje, gdyż nie ma się gdzie zameldować. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania R. K. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu, gdyż osoba ta opuściła lokal i skoncentrowała swoje życie w innym miejscu. Lokal przy ul. [...] przestał więc być dla Odwołującego miejscem pobytu stałego, w którym skoncentrowane byłyby jego sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. R. K. nie zamieszkuje w tym lokalu, stale nie korzysta z jego urządzeń, nie zaspokaja w nim swoich funkcji życiowych. sygn. akt IV SA/Wa 1620/11 Stwierdzono, że zgromadzone w sprawie dowody są zgodne, spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Ponadto utrzymanie zameldowania R. K. w przedmiotowym lokalu, stwarzałoby fikcję meldunkową. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu wskazano, że instytucja zameldowania służy wyłącznie rejestracji danych o miejscu pobytu osób i ma charakter porządkowy. Organy administracyjne poprzez rozstrzygnięcia własne (o zameldowaniu bądź wymeldowaniu) mogą zastępować czynności własne obywatela służące rejestracji miejsca jego pobytu, w celu doprowadzenia do zgodności między ewidencją, a stanem faktycznym. W skardze na powyższą decyzję R. K. wyjaśnił, iż opuścił miejsce pobytu stałego z zamiarem stałego przebywania w innym miejscu. Dlatego też wystąpił o przydział mieszkania komunalnego w dniu [...] lutego 1989 r., tak by móc zamieszkać wraz z dziećmi z dala od awantur wywoływanych przez byłego męża jego byłej żony. Odpowiedź na wniosek (negatywną) uzyskał w 1994 r., dlatego w 1995 r. ponownie wystąpił o "rozkwaterowanie z byłą żoną". Do chwili obecnej spawa ta nie została zakończona, a Skarżący otrzymuje tylko pisma o kolejnych posiedzeniach Komisji Mieszkaniowej. Na koniec skargi wskazał, że nie posiada innego lokalu, do którego mógłby się wyprowadzić. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kwestię wymeldowania uregulowano w art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałem w świetle art. 6 ust. 1 ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Decyzja o wymeldowaniu osoby jest uzasadniona w przypadku, gdy osoba ta opuściła (w sposób trwały i dobrowolny) miejsce stałego pobytu. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Fakt opuszczenia lokalu stanowi jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia {zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, Lex Nr 194344). Skoro opuszczenie lokalu powinno mieć charakter trwały i dobrowolny, to wymeldowanie nie będzie uzasadnione, gdy zostanie stwierdzone, że co prawda dana osoba opuściła lokal dobrowolnie, lecz jedynie tymczasowo i nadal wyraża wolę powrotu i stałego w nim zamieszkiwania. Na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Organy administracji publicznej mogą jedynie - przy ocenie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu - rozważać charakter i czas podjęcia środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu (domu) i powrotu do niego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r" sygn. akt II OSK 922/10, Lex Nr 1081952). W niniejszej sprawie zostały spełnione obydwie przesłanki pozwalające na wymeldowanie R. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [...] w W. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy, którego to przepisu naruszenie w rzeczywistości zarzuca skarżący w swej skardze. Okolicznością bezsporną jest trwałe niezamieszkiwanie Skarżącego w przedmiotowym lokalu od 1987 r. Skarżący przyznał, że wyprowadził się z lokalu dobrowolnie i nie ma możliwości powrotu do niego. Stwierdzić należy, że dobrowolność i trwałość opuszczenia przez Skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie wynikają tylko z jego oświadczenia lecz również wskazują na nie okoliczności faktyczne sprawy. W aktach administracyjnych brak jest dowodów wskazujących aby Skarżący podejmował jakiekolwiek próby powrotu do przedmiotowego lokalu czy to poprzez czynności faktyczne czy poprzez wykorzystanie odpowiednich środków prawnych. Prawidłowo zatem organy administracji przyjęły, że R. K. pogodził się z zaistniałą sytuacją trwałego opuszczenia lokalu. Ze skargi (a także odwołania) wynika, że R.K. zgodę na wymeldowanie uzależnia od przyznania mu lokalu komunalnego. Należy podkreślić, że z uwagi na wyłącznie rejestracyjny (porządkowy) charakter ewidencji ludności (nie jest związana z kwestią uprawnień do lokalu), w toku postępowań ewidencyjnych w przedmiocie wymeldowania czy też zameldowania, nie można dochodzić innych praw, czy też interesów (majątkowych). Oświadczenie Skarżącego o samodzielnym wymeldowaniu się z przedmiotowego lokalu po przyznaniu mu lokalu komunalnego w istocie zaś takiemu celowi służy. Dlatego też nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Na marginesie należy zauważyć, że kwestia dotycząca uzyskania lokalu komunalnego (przyznania pomocy mieszkaniowej) jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, co potwierdzają przedłożone przez Skarżącego załączniki do skargi. Wymeldowanie z pobytu stałego nie oznacza, że zainteresowana osoba utraciła prawo do lokalu. Potwierdza wyłącznie, że pod takim adresem nie przebywa. Zatem podniesiony w skardze argument, że Skarżący nie posiada innego lokalu, do którego mógłby się wyprowadzić jest nietrafny, gdyż Skarżący pod tym adresem przecież nie przebywa (jak sam wskazuje od 25 lat), a ponadto decyzja o wymeldowaniu nie kształtuje w żaden sposób uprawnień cywilnoprawnych do lokalu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy, gdyż R. K. w sposób dobrowolny i trwały opuścił miejsce pobytu stałego, więc orzeczenie organu w przedmiocie wymeldowania Skarżącego z przedmiotowego lokalu należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.