IV SA/Wa 1620/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oddala skargę. E. A. (dalej: Skarżąca, Cudzoziemka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców (dalej: Rada, Organ II instancji) z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]października 2019 r., nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzja obejmuje również małoletnie dziecko skarżącej B. S.. Cudzoziemka, obywatelka Federacji Rosyjskiej narodowości czeczeńskiej, złożyła w dniu 7 maja 2019 r. pierwszy samodzielny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Wcześniej objęta była dwukrotnie wnioskami składanymi przez jej ojca - Pan S. A.. Wnioski te zostały rozstrzygnięte poprzez wydanie decyzji odmownej (decyzja Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., co do której wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1240/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił; decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny). We wniosku Cudzoziemka wskazała: "Ojciec miał problemy w Czeczeni. Przyjeżdżali ludzie Kadyrowa i znęcali się nad nim. Z tego powodu musieliśmy uciekać z Czeczeni. Byłam wtedy mała, wszystkiego nie pamiętam. Widziałam jak zabierali mojego ojca w nieznane miejsce. Przywozili go w nocy po trzech dniach. Był pobity i zakrwawiony. Nie wiem dlaczego go zabierali. Powtarzało się to kilka razy. Nie chcę tam wracać ponieważ dalej jest tam niebezpiecznie."; "Boję się o swoje bezpieczeństwo ponieważ mój ojciec i cała moja rodzina miała tam problemy."; "Jak ktoś wyjedzie z kraju władze nie tolerują osób, które były poza granicami kraju." Na pytanie o możliwość schronienia się w innej części kraju Cudzoziemka stwierdziła, że nie ma takiej możliwości, "bo to jest jeden wielki i ten sam kraj, w którym nie można się ukryć". Cudzoziemka oświadczyła również, że nie była poddawana przemocy fizycznej, ani psychicznej, że obawia się powrotu do kraju pochodzenia - ponieważ jej ojciec i cała rodzina miała w Rosji problemy; że nie może liczyć na pomoc władz kraju pochodzenia, cudzoziemka nie była nigdy zatrzymana, ani aresztowana; nie toczyło się względem niej jakiekolwiek postępowanie, nie była również skazana kiedykolwiek wyrokiem sądu, nie należała do żadnej partii politycznej, ani organizacji. Dnia 28 maja 2020 r. zostało przeprowadzone przesłuchanie statusowe. W trakcie przesłuchania cudzoziemka potwierdziła, wskazane we wniosku statusowym okoliczności, które skłoniły ja do ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, zeznała, że osobiście nie doświadczyła żadnych problemów w kontekście problemów jej ojca, ani jakichkolwiek innych indywidualnych problemów oraz, że poza wskazanymi problemami nie było żadnych innych, które skłoniły ją do wyjazdu z kraju pochodzenia. Ponadto stwierdziła, że chciała oddzielić się od procedury rodziców; że wyszła za mąż; że chce zamieszkać z mężem i chce mieć oddzielną procedurę. Cudzoziemka zapytana w trakcie przesłuchania o fakt zawarcia związku małżeńskiego z B. S. oświadczyła, że zawarli związek małżeński w obrządku muzułmańskim; cudzoziemka wskazała, że było to w marcu 2019 r., cudzoziemka nie potrafiła wskazać dokładnej daty urodzenia męża, stwierdzając, że urodził się w 1997 r. oraz, że ma w Polsce ochronę, i że po ślubie zamieszkała z mężem w [...]. Cudzoziemka załączyła do akt sprawy postanowienie Prezesa Stowarzyszenia [...] w Polsce z [...] maja 2019 r. o uznaniu Cudzoziemki i B. S. za męża i żonę w obrządku muzułmańskim, zawartego w dniu 30 marca 2019 r. oraz kopię odpisu zupełnego aktu małżeństwa zawartego w Urzędzie Stanu Cywilnego w [...] w dniu 22 listopada 2019 r. Do akt dołączono również kopię odpisu skróconego aktu urodzenia syna Cudzoziemki i jej męża. Po rozpatrzeniu wniosku, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. odmówił nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy oraz odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej. Od powyższej decyzji Cudzoziemka, wniosła odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Organ pierwszej instancji rozpatrując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że Cudzoziemka nie wykazała zasadności swojej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 51). Ponadto organ I instancji dokonał ustalenia, że Cudzoziemka nie spełnia przesłanek koniecznych z art. 15 u.u.c.o. do nadania jej ochrony uzupełniającej. Działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 49 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1109, 1669, 2399; dalej: u.u.c.o.) Rada ds. Uchodźców utrzymała w mocy ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego, Rada podzieliła ustalenia organu I instancji, że w przypadku Cudzoziemki nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. W związku z tym, że ocena zasadności przyznania statusu uchodźcy, jak również ochrony uzupełniającej, następuje w oparciu o postępowanie dowodowe polegające na odniesieniu ustalonej zindywidualizowanej sytuacji, w której znalazła się wnioskodawczyni, do aktualnej sytuacji w kraju jego pochodzenia i dopiero na tej podstawie rozstrzyga się o występowaniu przesłanek przyznania wnioskodawczyni danej formy ochrony, Rada do Spraw Uchodźców odniosła się do aktualnej sytuacji w Czeczenii. Podsumowując Organ II instancji stwierdził, że powołane materiały wyraźnie wskazują, że sytuacja w kraju pochodzenia, tj. w Czeczenii, jest trudna, czego jednak nie zakwestionował organ pierwszej instancji i co również za udowodnione uznaje w toku postępowania odwoławczego Rada do Spraw Uchodźców. Nie sposób jednak zaprzeczyć, że po 2009 r. doszło w Czeczenii do pewnej poprawy i stabilizacji. Należy też ponownie podkreślić, że sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie stanowi wystarczającej samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani ochrony uzupełniającej - konieczne jest wykazanie zindywidualizowanego zagrożenia doznania prześladowania lub poważnej krzywdy. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału Rada uznała, że Cudzoziemka nie wykazała żadnych istotnych faktów lub okoliczności, które można byłoby zakwalifikować jako indywidualne prześladowanie, lub mogłoby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości. Wskazano, że w toku całej procedury jednoznacznie oświadczyła, że nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była zatrzymywana ani aresztowana, nie było prowadzone wobec niej postępowanie sądowe lub administracyjne, nigdy nie była skazana wyrokiem sądu. Okoliczności podniesione przez cudzoziemkę w toku postępowania w żaden sposób nie wyczerpują przesłanek prześladowania, ani przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej. Rada do Spraw Uchodźców za prawidłowe uznała również ustalenia organu I instancji, że w przypadku Cudzoziemki nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jej ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 pkt 1 i 3 u.u.c.o., gdyż Cudzoziemka nie jest narażona na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też w Czeczenii nie ma obecnie sytuacja wewnętrznego konfliktu zbrojnego. W opinii Rady nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że Cudzoziemka byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. W tym kontekście pozostają aktualne ustalenia poczynione powyżej w odniesieniu do odmowy nadania statusu uchodźcy. Rada odniosła się również do faktu zawarcia przez Cudzoziemkę związku małżeńskiego z B. S., który korzysta w Polsce z ochrony uzupełniającej, a ponadto legitymuje się zezwoleniem na pobyt stały. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że ta okoliczność nie może stanowić przesłanki do przyznania ochrony międzynarodowej, natomiast może stanowić ewentualną przesłankę do otrzymania tytułu pobytowego w oparciu o przepisy ustawy o cudzoziemcach. Rada nie dopatrzyła się też nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji, a zgromadzony materiał dowodowy uznała za wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Cudzoziemka miała zapewnioną w toku całego postępowania możliwość pełnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze zarzuciła Radzie do Spraw Uchodźców: 1. Naruszenie prawa materialnego, a to treści art. 1 Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r. oraz Protokołu Nowojorskiego z 1967 r., poprzez stwierdzenie, że nie jest uchodźcą w rozumieniu tych artykułów, 2. Istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to - treści art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zaznaczyła, iż ma uzasadnioną i realną obawę przed prześladowaniem na terytorium FR. Podczas pierwszego przesłuchania statusowego zeznała, iż jej ojciec był prześladowany przez przedstawicieli władzy rosyjskiej. Był poddawany przemocy fizycznej i psychicznej. Jest poszukiwany i podejrzewany o pomoc bojownikom. Właśnie z jego powodu Cudzoziemka ma uzasadnioną obawę przed prześladowaniem na terytorium FR. Wskazała, że była jako dziecko świadkiem jak jego (ojca) zabierali. Odbiło się to u niej wielką traumą. Podczas przesłuchania statusowego w jej sprawie nie uczestniczył psycholog. W związku z powyższym nie można było stwierdzić, czy trama z dzieciństwa nie wpłynie na mnie negatywnie po powrocie do kraju pochodzenia. Cudzoziemka sądzi, że w kraju pochodzenia może być prześladowana, aby wpłynąć na powrót ojca do kraju pochodzenia. Organ I Instancji nie zbadał również kwestii ewentualnych zagrożeń związanych z tym, iż Cudzoziemka jest żoną B. S.. Ma on w Polsce ochronę uzupełniającą. Nie rozważono kwestii przyznania Skarżącej ochrony uzupełniającej ze względu na obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z jego powodu. Skarżąca wskazała, że do akt sprawy w charakterze dowodu dołączyła oficjalny akt zawarcia związku małżeńskiego. Wydano decyzję z pominięciem nowych, istotnych dowodów w jej sprawie. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymałą swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego ustanowiono dla Skarżącej profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako "P.p.s.a.", przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2019 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że skarżąca wraz z dzieckiem nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy w rozumieniu art. 13 u.u.c.o. oraz że w ich zindywidualizowanej sytuacji nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.u.c.o., cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 1 i 2 u.u.c.o. stanowi natomiast, że prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.) lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe, jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Sąd podkreśla, że powołane przepisy zawierają zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy. Uchodźcą jest osoba, która spełnia kryteria określone w przytoczonej wyżej definicji, a kluczowym elementem tej definicji jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Definicja posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. "Obawa" musi być "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Uchodźcą jest zatem osoba, która żywi obawę przed prześladowaniem, jednakże obawa ta musi być uzasadniona sytuacją obiektywną. Ubiegający się o status uchodźcy powinien więc wykazać, że powrót do kraju pochodzenia może narazić go na prześladowania. Trzeba dodać, że przesłanki do nadania statusu uchodźcy należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Sąd wyjaśnia, że ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te muszą być rozważane w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno - prawnej i polityczno - ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2230/13). Sąd podziela stanowisko Rady do Spraw Uchodźców, iż w rozpoznawanej sprawie, ani postępowanie przeprowadzone w pierwszej instancji, ani też rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie wykazały, że skarżąca i jej dziecko mogą być uchodźcami w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. Z treści tego przepisu wynika, że nadanie skarżącej statusu uchodźcy uzasadnione byłoby w przypadku stwierdzenia, że w kraju pochodzenia była ona narażona na prześladowanie z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłaby ona zagrożona takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia. Stosownie do postanowień art. 1 ust. A pkt 2 powołanej przez stronę Konwencji oraz art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która wskutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn, powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, tj. niemożność korzystania z ochrony swego państwa wskazuje, że chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Przepis art. 1 ust. A Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy, a wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych, czy ekonomicznych. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca jest obywatelką Federacji Rosyjskiej narodowości czeczeńskiej. Kraj pochodzenia opuściła bez przeszkód, legalnie i nie miała problemów podczas podróży przez terytorium Federacji Rosyjskiej. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz w toku przeprowadzonego postępowania jako powód ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazała obawę przed możliwością prześladowań w kraju pochodzenia, z uwagi na problemy z władzą, które miał jej ojciec. Zauważyć należy, że sprawa ojca skarżącej w przedmiocie odmowy nadania mu statusu uchodźcy była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który skargę oddalił (wyrok z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1240/18). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko sądu wyrażone w wyroku z dnia 7 sierpnia 2018 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1240/18 i nie znalazł innych podstaw do uwzględnienia zarzutów strony dotyczących ww. powodów ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Zwłaszcza, że ówczesny wniosek złożony przez ojca skarżącej obejmował również i niepełnoletnią wówczas jeszcze samą skarżącą. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w kraju pochodzenia skarżąca nie była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była poddawana przemocy fizycznej lub psychicznej, nie była aresztowana ani sądzona, nie było prowadzone wobec niej postępowanie sądowe, czy administracyjne, nie należała do żadnej organizacji o charakterze politycznym. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, aby istniało prawdopodobieństwo podjęcia wobec skarżącej, po jej powrocie do kraju pochodzenia (przez władze tego kraju bądź podmioty określone w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 u.u.c.o.), działań naruszających jej niezbywalne prawa, mogących stanowić prześladowanie, a więc motywowanych rasą, religią, narodowością, przynależnością do danej grupy społecznej lub poglądami politycznymi. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim zauważyć, że wymienione przez skarżącą przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia nie mogły stanowić wystarczającej podstawy dla stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami, z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. W kwestii okoliczności przywoływanych przez skarżącą, a dotyczących jej ojca Sąd podzielił stanowisko Sądu orzekającego w tej sprawie (wyrok z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1240/18), iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało małą wiarygodność zeznań ojca skarżącej. Sąd stwierdził, że zeznania złożone w czasie przesłuchania oraz zawarte we wniosku o ochronę międzynarodową cechuje brak spójności oraz duża ogólnikowość. Sprzeczności w zeznaniach złożonych w trakcie postępowania uchodźczego oznaczają, że w sprawie niniejszej nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 42 u.u.c.o., pozwalający uznać za udowodnione okoliczności wskazane we wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przy braku dowodów potwierdzających ich wystąpienie. Naruszenie wymogów opisanych w tym przepisie oznacza, że zeznania cudzoziemca nie mogły stanowić wystarczającego dowodu na istnienie okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony międzynarodowej. Ojciec skarżącej nie udowodnił okoliczności zatrzymywania go przez przedstawicieli władzy oraz poddawania przez nich przemocy. Podobnie ww. okoliczności nie udowodniła również w niniejszym postępowaniu sama skarżąca. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w aktach sprawy znajdują się opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Ośrodka Studiów Wschodnich, dotyczące sytuacji w Czeczenii. Z informacji w nich przedstawionych wynika, że sytuacja w Czeczenii nie uzasadnia ubiegania się o status uchodźcy lub inne formy ochrony międzynarodowej, gdyż działania bojowników i odwetowe struktur siłowych nie stwarzają powszechnego zagrożenia dla ludności cywilnej. Ludność cywilna może wprawdzie stać się ofiarą incydentalnego, punktowego ataku, jednakże skarżąca nie wskazała, na okoliczności świadczące właśnie o takim, indywidualnym zagrożeniu skierowanym przeciwko niej i jej dziecku. Obawy skarżącej przed powrotem do kraju pochodzenia wiążą się z ogólną sytuacją w kraju pochodzenia. Tymczasem, jak wynika z ww. opracowań, zakończenie działań zbrojnych na dużą skalę i degradacja czeczeńskiego podziemia zbrojnego doprowadziły w ostatnich latach do stabilizacji sytuacji w republice oraz znaczącego zmniejszenia się liczby ofiar konfliktu i ilości incydentów zbrojnych. W Czeczenii uformował się reżim polityczny o charakterze autorytarnym, jednakże sam fakt zamieszkiwania na terenie Republiki Czeczeńskiej nie naraża na doznanie krzywdy, o ile w przypadku danej osoby nie występują okoliczności, które zwiększają takie zagrożenie. W opisanych okolicznościach braku wysokiego poziomu nieselektywnej przemocy stwierdzić należy, że w odniesieniu do skarżącej nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w rozumieniu art. 13 ust. 1 w związku z art. 18 u.u.c.o. Wobec skarżącej nie zachodzą również przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o., ponieważ nie jest narażona ona na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, nie wykazała też zindywidualizowanych okoliczności, które wskazywałyby, że mogłaby być w sposób zindywidualizowany, a więc ze względu na okoliczności dotyczące strony bezpośrednio i osobiście, narażona na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Nie jest też narażona na znalezienie się w rejonie konfliktu zbrojnego, gdzie istniałoby poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Sąd podzielił stanowisko organów, że podnoszone przez skarżącą okoliczności zawarcia związku małżeńskiego z cudzoziemcem, który korzysta w Polsce z ochrony uzupełniającej nie może stanowić przesłanki do przyznania stronie ochrony międzynarodowej. Słusznie stwierdzają organy, że te okoliczności mogą stanowić ewentualną przesłankę do otrzymania tytułu pobytowego w oparciu o przepisy innej ustawy niż mająca zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. w oparciu o przepisy ustawy o cudzoziemcach. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, stwierdzić należy, że Rada do Spraw Uchodźców rozpatrzyła sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, w oparciu o rzetelnie zgromadzony materiał dowodowy. Sąd nie dostrzegł w przeprowadzonym postępowaniu nieprawidłowości, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy należy ocenić jako wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organy administracji orzekające w sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Nadto, uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności zawierają szczegółowe wyjaśnienie motywów podjętych rozstrzygnięć. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.