IV SA/Wa 1621/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej - oddala skargę - Minister Infrastruktury - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - decyzją z [...] maja 2008r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2007r. o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej - budowy połączenia drogowego w [...] pomiędzy miastami Z. i H. nad N. wraz z włączeniem do polskiej sieci drogowej w województwie [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich we W. wnioskiem z 7 sierpnia 2007r. wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla budowy połączenia drogowego w [...] pomiędzy miastami Z. i H. nad N. wraz z włączeniem do polskiej sieci drogowej oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2007r. ustalił wyżej opisaną lokalizację drogi, zatwierdził projekt podziału nieruchomości i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W charakterystyce inwestycji i jej podstawowym zakresie: 1) w punkcie I.1 zatytułowanym "stan istniejący" wskazano, iż planowana trasa przebiegać będzie przez tereny niezabudowane miejscowości S. i K. oraz bezpośrednio przy terenie wyrobiska Kopalnia T. i dalej polami uprawnymi w kierunku południowym, w kierunku granicy z [...]; 2) w punkcie I.2 zatytułowanym "podstawowy zakres inwestycji" wskazano, iż budowa ta obejmować ma m. in. wykonanie pozostałych skrzyżowań – ronda, wykonanie dróg dojazdowych (do obsługi przyległego terenu) biegnących równolegle do ciągu głównego; 3) w punkcie VII zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" wskazano, iż w wyniku lokalizacji i realizacji inwestycji nie może zostać naruszony uzasadniony interes osób trzecich. Przed każdym wejściem na teren, który nie jest we władaniu inwestora należy uzyskać zgodę właściciela tego terenu. K. R. w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2007r. podniósł, iż proponowane i wnioskowane rozwiązania z osobnym zjazdem i wjazdem na jego nieruchomość (dz. nr [...] po wydzieleniu) były zaakceptowane i przedstawiane przez inwestora, tj. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich we W., jako rozwiązania projektowe na etapie dokonywanego podziału jego nieruchomości. W chwili obecnej za niezgodne z prawdą uznał twierdzenie organu, iż nieruchomość nr [...] ma dostęp do drogi przez działkę nr [...], która jest nieutwardzoną drogą transportu rolnego. W ocenie odwołującego się ustalenia decyzji pozbawiają go bezpośredniego dostępu do drogi o utwardzonej nawierzchni, jak również uniemożliwiają realizację jego zamierzeń, stanowiąc tym samym naruszenie jego interesów. Minister Infrastruktury – w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia – decyzją z [...] maja 2008r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora, zanalizował dokumenty zgromadzone w sprawie i zbadał zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W efekcie powyższego uznał, iż wniosek o ustalenie lokalizacji drogi wojewódzkiej z 7 sierpnia 2007r. zawierał wszystkie elementy przewidziane przepisami art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ((Dz.U. nr 80, poz. 721, ze zm.) – zwana dalej: specustawą), a i decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa. Minister Infrastruktury wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania, przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej, K. R. pismem z 12 listopada 2007r. wniósł do Wojewody [...] o uwzględnienie w rozwiązaniu drogowym bezpośredniego zjazdu na pozostawioną po podziale część jego nieruchomości, tj. działkę nr [...], dla umożliwienia realizacji jego zamierzeń, zgodnie z powołanym rysunkiem nr 2, opisanym jako wykonany przez "D." Sp. z o.o. oraz wcześniejszymi jego pismami z 14 marca i 11 lipca 2007r. kierowanymi do Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich we W. [...] Służba Dróg i Kolei we W. - w odpowiedzi na pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego we W. z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku K. R. - uznała, że nie jest możliwe uwzględnienie w projekcie drogi wojewódzkiej bezpośredniego dojazdu do części działki nr [...]. Stwierdziła, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, "...na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". W związku z tym, przy projektowaniu drogi przyjęto następujące założenia: a) droga transgraniczna nie będzie posiadała żadnych zjazdów, b) na całej długości drogi zaprojektowano sieć dróg dojazdowych (wspomagających) dla zapewnienia komunikacji terenów przyległych, c) połączenie dróg dojazdowych z drogą główną może się odbywać tylko i wyłącznie przez projektowane skrzyżowania, d) dla potrzeb projektu sporządzono analizę ruchu wskazującą wzrost natężenia z 12 259 pojazdów w roku 2007 do 18 568 pojazdów w roku 2020 i przyjęto, że przy takim natężeniu ruchu wykonanie zjazdu indywidualnego, jak wnosi odwołujący, zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu na drodze głównej. W stosunku do działki nr [...] istnieją jeszcze dodatkowe uwarunkowania nie pozwalające na spełnienie postulatu wnioskodawcy, mianowicie: - ze względu na niweletę mostu i niewielką odległość mostu od ronda różnica pomiędzy położeniem projektowanej drogi (na wysokości działki nr [...]), a terenem wynosi około 4 m, w związku z powyższym nie ma możliwości wykonania zjazdu o normatywnym pochyleniu podłużnym, a terenu działki nr [...] nie można podnieść ze względu na zabudowania zlokalizowane na sąsiadującej działce nr [...], - wzdłuż granicy pasa drogowego zaprojektowany został ekran ochrony akustycznej o wysokości ok. 7 m, który w przypadku budowy zjazdu zostałby przerwany, co ze względu na jego skuteczność jest niedopuszczalne. Ponadto obsługa komunikacyjna części działki nr [...], która pozostanie po wydzieleniu działki niezbędnej pod budowę drogi, jest zapewniona przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku S. oraz dalej istniejącą drogą, oznaczoną jako działka nr [...], tak jak dotychczas. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda prawidłowo zawiadomił o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi w drodze obwieszczenia we właściwym ze względu na przebieg drogi urzędzie gminy oraz w prasie lokalnej, doręczył decyzję lokalizacyjną wnioskodawcy i zawiadomił o jej wydaniu indywidualnie dotychczasowych właścicieli nieruchomości oraz pozostałe strony postępowania również w drodze obwieszczeń. Dalej wskazał, iż kontrolowana decyzja odpowiada wszelkim wymogom określonym w art. 7 ust. 1 specustawy. Przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, jak również uznał prawidłowość założeń przyjętych przy projektowaniu drogi, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku argumentacji, jak również w dodatkowych wyjaśnieniach złożonych do organu pierwszej instancji w związku z wnioskiem K. R. Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniu, Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Propozycja zaprojektowania i wykonania zjazdu na działkę nr [...], będącą własnością K. R., nie znajduje uzasadnienia, albowiem to inwestor decyduje o przebiegu drogi, a Wojewoda oraz organ odwoławczy mogą działać jedynie w granicach wniosku inwestora. Organ odwoławczy podkreślił także nietrafność zarzutu pominięcia ochrony uzasadnionych interesów stron, wskazując, iż Wojewoda [...] wskazał w decyzji wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, według których inwestycję należy realizować. Wskazał także, iż obsługa komunikacyjna działki nr [...] zgodnie z załączoną dokumentacją jest zapewniona przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku S. i dalej istniejącą drogą, oznaczoną jako działka nr [...]. Minister nie dopatrzył się także - wbrew twierdzeniom odwołującego – uchybień w prowadzonym postępowaniu przed organem pierwszej instancji w postaci sprzeczności danych i informacji o innych prowadzonych postępowaniach, a także nieścisłości wprowadzających w błąd. K. R. w skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2008r. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2007r. w części, do której złożył odwołanie. Skarżący zarzucił: - nieprawdę w ustaleniu możliwości prawnych i technicznych zaprojektowania zjazdu na wydzieloną część jego nieruchomości oraz w stwierdzeniu niedotrzymania warunków realizacji drogi klasy G, - niepoprawność procedury poprzedzającej przystąpienie do prowadzenia postępowania w oparciu o tzw. "specustawę", jak i samej procedury powyższych decyzji w zakresie terminów przewidzianych tą ustawą, - naruszenie uzasadnionych interesów skarżącego zgodnie z art. 7 ust. 1 specustawy. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż inwestor w proponowanym rozwiązaniu projektowym przedstawiał sposób włączenia – skomunikowania wyłącznie wjazdem - jego nieruchomości bezpośrednio z ronda i zaprojektowania ekranu akustycznego w ekonomiczniejszej formie. Zatem, w ocenie skarżącego, za niezgodne z prawdą należy uznać wszelkie obecne "uzasadnienia" niepoprawności wcześniejszych projektowanych rozwiązań, w tym także stwierdzenia o niezgodności z prawem wykonywania zjazdów z drogi G, bowiem zjazd ten faktycznie projektowany był z ronda. Również stwierdzenia dotyczące różnic wysokości i spadków tego zjazdu są nieprawdziwe, albowiem odnoszą się do poziomu istniejącego, a nie projektowanego. Skarżący zaznaczył, iż jeśli inwestor nie chce realizować tego zjazdu, to on sam może go wykonać w oparciu o wytyczne projektowe, bowiem zjazd byłby prowadzony po jego terenie. Stwierdził także, że proponowany dostęp do jego nieruchomości z innej strony (przez działkę nr [...]), faktycznie jest tylko propozycją dojazdu drogą transportu rolnego, tj. o nieutwardzonej nawierzchni i o niezgodnych parametrach z drogą publiczną. Zatem wszystkie wskazywane przyczyny prawne i techniczne odstąpienia od wcześniej proponowanych przez inwestora rozwiązań skomunikowania nieruchomości skarżącego z projektowaną inwestycją są niezgodne ze stanem faktycznym. Skarżący zauważył także, iż zgodnie z art. 9 pkt 2 specustawy odwołanie od decyzji rozpatruje się w terminie dwóch tygodni, zaś w przedmiotowej sprawie trwało to pięć miesięcy. Minister Infrastruktury - w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślił, iż rozwiązania projektowe inwestycji, w tym dojazdy do działek, nie są przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Szczegółowe rozwiązania techniczne, w tym wjazdy na poszczególne działki, będą przedstawione w projekcie budowlanym, przygotowanym na następnym – po wydaniu decyzji lokalizacyjnej – etapie przygotowania inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Ministra Infrastruktury z [...] maja 2008r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2007r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja z [...] maja 2008r. podjęta została w oparciu o obowiązujące w dniu jej wydawania przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 specustawy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) opinie m. in. właściwego organu nadzoru górniczego – w odniesieniu do terenów górniczych; dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej – w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią; właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków – w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów; 6) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. O wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg wojewódzkich – stosownie do art. 5 ust. 5 specustawy - zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi – według normy art. 7 ust. 1 specustawy - zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1. Wojewoda w odniesieniu do dróg wojewódzkich doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów (art. 7 ust. 2 specustawy). Zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji (art. 7 ust. 3 specustawy). Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ drugiej instancji (art. 7 ust. 4 specustawy). Mając za podstawę przytoczone regulacje prawne należy stwierdzić i w tym względzie podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż wniosek inwestora z 7 sierpnia 2007r. o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej spełniał wszystkie elementy przewidziane przez art. 5 ust. 1 specustawy. Z akt sprawy wynika, że inwestor dołączył do wniosku mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze terenu, opinie: właściwego organu nadzoru górniczego – postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. z 16 lipca 2007r.; dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej – postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z 11 kwietnia 2007r.; właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków – opinia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W., Delegatura w J. z 2 sierpnia 2007r.; opinia Burmistrza Miasta i Gminy w B. z 19 kwietnia 2007r. Inwestor skierował także pismo do Zarządu Powiatu Z. z prośbą o zaopiniowanie wniosku, jednakże opinia w tej sprawie nie została wydana. W związku z powyższym, jak słusznie wskazał organ, zgodnie z art. 5 ust. 2 specustawy, brak opinii wydanej w terminie uznano za brak zastrzeżeń do wniosku. Przeprowadzony w sprawie sposób zawiadomienia o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji, o wydaniu decyzji przez Wojewodę [...] i Ministra Infrastruktury, jaki i doręczenie wyżej wymienionych decyzji przez organy również odpowiadają wymogom zawartym w art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3, 4 specustawy. I tak w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w B. w dniach 25 października 2007r. - 8 listopada 2007r. oraz opublikowanego w Gazecie Wyborczej z 24 października 2007r. (nr [...]) zawiadomiono o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego. Następnie decyzję lokalizacyjną doręczono wnioskodawcy, tj. Dyrektorowi [...] Służby Dróg i Kolei we W. (pierwotnie [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich we W.) w dniu 27 grudnia 2007r. i zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczeń w Urzędzie Miasta i Gminy w B. w dniach 2 stycznia – 17 stycznia 2008r. oraz w Gazecie Wyborczej z 10 stycznia 2008r. (nr [...]) pozostałe strony postępowania. Ponadto zawiadomienie o wydaniu decyzji, które zawierało informację o możliwości zapoznania się z treścią w Wydziale Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego we W., wysłano dotychczasowym właścicielom na adresy określone w ewidencji gruntów, w tym skarżącemu i doręczono w grudniu 2007r. Taką samą procedurę doręczeń i obwieszczeń zastosowano w stosunku do decyzji organu odwoławczego, doręczając skarżącemu zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji [...] czerwca 2008r. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności bezzasadnym okazał się zarzut skarżącego odnośnie niepoprawności procedury postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej. Należy w tym miejscu przyznać też rację tłumaczeniom organu odwoławczego, iż błąd pisarski jaki zaistniał w pouczeniu o miejscu, gdzie można zapoznać się z treścią decyzji organu pierwszej instancji, polegający na podaniu [...] grudnia, zamiast [...] grudnia 2007r. jako daty wydania tej decyzji, nie miał wpływu na prawidłowość prowadzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Również podnoszony przez skarżącego fakt rozpatrzenia odwołania w okresie pięciomiesięcznym, zamiast w terminie 14 dni jak stanowi art. 9 pkt 2 specustawy, który ma charakter instrukcyjny, nie mógł mieć wpływu na wynik postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast jego naruszenie uprawniało stronę postępowania do skorzystania z możliwości procesowych jakie przewiduje Kodeks postępowania administracyjnego (który ma zastosowanie do postępowań w tego rodzaju sprawach co rozpoznawana sprawa, z zastrzeżeniem przepisów specustawy), tj. zażalenia wniesionego w trybie art. 37, a dalszej konsekwencji ewentualnie skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Dalej odparcia wymagały także zarzuty niespełnienia przez decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej wymogu z art. 7 ust. 1 pkt 4 specustawy dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jak i nieprawdy w kwestii braku możliwości prawnych i technicznych zaprojektowania bezpośredniego zjazdu na część działki nr [...], stanowiącą po podziale działkę nr [...], pozostającą we władaniu skarżącego. Jak wskazano w stanie sprawy decyzja Wojewody [...] w punkcie VII zawiera wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zauważając iż nie mogą być naruszone owe uzasadnione interesy, a więc także interes skarżącego. Organy wskazały, iż obsługa komunikacyjna działki nr [...] - zgodnie z załączoną dokumentacją - jest zapewniona przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku S. i dalej istniejącą drogą, oznaczoną jako działka nr [...]. Zaś żądanie skarżącego odnośnie wykonania bezpośredniego zjazdu na działkę nr [...] jest niedopuszczalne. Na poparcie zajmowanego stanowiska słusznie organy przytoczyły brzmienie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430). Zgodnie z tym przepisem w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach i tak droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L – lokalne (wyjątkowo klasy D - dojazdowe) [...], przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Dlatego za prawidłowe – w ocenie Sądu – należało uznać przyjęte rozwiązania, iż droga transgraniczna nie będzie posiadała żadnych zjazdów oraz zaprojektowanie na całej długości drogi wojewódzkiej sieci dróg dojazdowych dla zapewnienia komunikacji terenów przyległych i połączeń dróg dojazdowych z drogą główną wyłącznie przez projektowane skrzyżowania – ronda. Zatem rozwiązania te musiały i dotyczyć działki skarżącego, której obsługę komunikacyjną – zgodnie z tym co wskazano wyżej - zapewniono przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku S., a dalej istniejącą drogą usytuowaną na działce nr [...]. Skarżący jednak podniósł, iż przedstawione skomunikowanie jego działki z drogą jest dostępem drogą o nieutwardzonej nawierzchni i o parametrach niezgodnych z parametrami drogi publicznej. Niemniej jednak okoliczność ta – zdaniem Sądu – nie dyskwalifikuje faktu, iż działka na [...] ma dostęp do drogi publicznej, który może być dostępem bezpośrednim, ale i dostępem przez drogę wewnętrzną, niezaliczaną do żadnej kategorii dróg publicznych. Dodatkowymi przyczynami wskazanymi przez organy, również w ocenie Sądu zasadnym, które uniemożliwiły uwzględnienie postulatu skarżącego odnośnie bezpośredniego zjazdu to niweleta mostu i niewielka jego odległość od ronda powodujące różnicę poziomu pomiędzy położeniem projektowanej drogi (na wysokości działki nr [...]), a terenem działki, która wynosi około 4 m, uniemożliwiającą wykonanie zjazdu o normatywnym pochyleniu podłużnym, z jednoczesnym brakiem możliwości podniesienia terenu działki nr [...] z uwagi na zabudowania zlokalizowane na działce nr [...] oraz zaprojektowanie wzdłuż granicy pasa drogowego ekranu ochrony akustycznej o wysokości ok. 7 m, którego ciąg wymagałby przerwania w przypadku budowy zjazdu, co ze względu na jego skuteczność jest niedopuszczalne. Odnosząc się jeszcze do kwestionowanego przez skarżącego twierdzenia organu o niezgodności z prawem wykonania zjazdu z drogi klasy G z racji tego, iż zjazd pierwotnie projektowany był z ronda, należy podkreślić iż ten fakt, nawet jeżeli miał miejsce, nie mógł przemówić na korzyść skarżącego z dwóch względów. Po pierwsze rondo jest częścią składową drogi; po wtóre zjazd indywidualny z ronda na daną nieruchomość stwarza jeszcze większe niebezpieczeństwo w ruchu pojazdów, niż zjazd z prostego odcinka drogi. Nadto nawet nie ma znaczenia dla sprawy deklaracja skarżącego o możliwości wykonania we własnym zakresie żądanego zjazdu, jak również jakiekolwiek ustalenia, czy zapewnienia wnioskodawcy - [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich, czynione ze skarżącym na etapie poprzedzającym procedurę lokalizacyjną przedmiotowej drogi. I choć Sąd rozumie rozgoryczenie skarżącego w głównej mierze wynikające – jak twierdzi skarżący – z niedotrzymania pierwotnych ustaleń z inwestorem, niemniej jednak to nie inwestor ustala warunki lokalizacji danej drogi, lecz właściwy organ administracji publicznej. Zatem w kompetencjach organu leży ocena wnioskowanego przez inwestora zamierzenia pod względem zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa. W świetle przytoczonych regulacji prawnych, przedstawionych wywodów i stanu sprawy należało przyznać rację przyjętemu stanowisku organów, iż przeciwko żądaniu skarżącego w sposób szczególny przemawia klasa drogi (G), która powinna odpowiadać określonym parametrom technicznym i użytkowym oraz zapewniać odpowiedni poziom bezpieczeństwa ruchu. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.