IV SA/Wa 1623/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] marca 2015 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] orzekającej o uchyleniu ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. Wójta Gminy [...] znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa [...], dz. ew. nr [...], obręb wsi [...] w rejonie ul. [...], gmina [...]" i umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa [...], dz. ew. nr [...], obręb wsi [...] w rejonie ul. [...], gmina [...]" - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił, na wniosek [...] S.A. w [...], środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji polegającej na budowie [...], dz. ew. nr [...], obręb wsi [...] w rejonie ul. [...], gmina [...]". W dniu 30 czerwca 2008r. postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wznowione, na wniosek R. W. i J. J., a decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Wójt Gminy [...] umorzył ww. postępowanie. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli; R. W., E. i W. D., J. J., [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. umarzającą postępowanie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. Wójt Gminy [...] ponownie wznowił postępowanie rozstrzygnięte decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] Wójt Gminy [...] orzekł o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. wydanej z upoważnienie Wójta Gminy [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa [...], dz. ew. nr [...], obręb wsi [...] w rejonie ul. [...], gmina [...]", 2) umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa [...], dz. ew. nr [...], obręb wsi [...] w rejonie ul. [...], gmina [...]". W uzasadnieniu decyzji podano, że podstawą uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może być fakt pominięcia w postępowaniu jednej ze stron postępowania, a mianowicie zarządcy drogi powiatowej, nad którą w niewielkiej części znajduje się pole elektromagnetyczne emitowane przez stację. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania kwestionowanej decyzji Wójta Gminy [...], planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W toku postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia [...] miał prawa strony, a zatem gwarancję zawartą w art. 10 § 1 k.p.a. - zasadę czynnego działu strony w postępowaniu. Przez udział ów należy rozumieć udział w całym ciągu procesowym. W niniejszej sprawie [...] i [...] Zarząd Infrastruktury wyrażały swoje opinie i wnioski w toku postępowania, jednakże organ prowadzący nie uwzględnił ich w swoim ostatecznym rozstrzygnięciu, jak również nie zajął żadnego stanowiska. Ten stan faktyczny spowodował, iż została naruszona dyspozycja art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje koniecznością wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podano także, że nieuczestniczenie przez stronę, bez własnej winy w postępowaniu i nie rozważeniu w tym postępowaniu jej interesów, powoduje konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy. Ponadto zaszły też inne okoliczności mające bezpośredni wpływ na przedmiot sprawy, które winny być rozpatrzone w nowej decyzji - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ administracji publicznej wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano, iż zgodnie z art. 144 pkt 9 tej ustawy uchylony został dział VI i VI w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w tym art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, w oparciu o które pierwotnie ustalono, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. W związku ze zmianą przepisów ustawy zmieniono także przepisy rozporządzenia dotyczącego rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. radiolinie są wyłączone spod obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania tej decyzji, dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Komendant [...] podnosząc, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, że Wójt Gminy [...] przeprowadził wyczerpujące, należyte postępowanie i podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego decyzja narusza art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ponadto bezwzględne zastosowanie ma art. 78 ust. 2 ww. ustawy, wobec zlokalizowania ww. przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu [...]. Organ pominął brzmienie art. 36 ustawy z dnia 3 października 2008r., który nakładał na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2010 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, iż w dniu 15 listopada 2010 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). § 2 ust.1 tego rozporządzenia określa rodzaje przedsięwziąć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast § 2 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Kolegium z powyższych przepisów obowiązujących w dacie orzekania wynika, że radiolinie nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących zawsze łub potencjalnie oddziaływać na środowisko, i dlatego brak jest podstaw prawnych do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy w takim samym brzmieniu zawarte w znowelizowanym z dniem 31 sierpnia 2007r. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. były podstawą wydania przez Wójta Gminy [...] decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Towarzystwa [...], wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 1082/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wskazując w uzasadnieniu wyroku, iż zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2004r. (po zmianach z 2007r.), a nie rozporządzenia z 2010r. oraz przepisy ustawy z dnia 3 października 2003r. o udostępnianiu informacji o środowisku a nie przepisy ustawy o ochronie środowiska. Ponadto organy winny dokonać analizy mocy oraz rozważyć konieczność sumowania mocy promieniowania 6 anten sektorowych oraz rozważyć konieczność sumowania mocy poszczególnych anten i zastosowania § 4 rozporządzenia z 2004r. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] marca 2015 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] marca 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa inwestycja składa się z radiolinii oraz 6 anten sektorowych o dwóch rodzajach, których kwestie promieniowania powinny być najistotniejszym elementem analizy. Zgodnie z § 4 rozporządzenia z 2004r. parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalą przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. W niniejszej sprawie w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2010r. Wójt Gminy [...] w ogóle nie rozważył konieczności sumowania mocy poszczególnych anten i zastosowania powołanego wyżej przepisu § 4 rozporządzenia z 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Towarzystwo [...] podniosło, że suma mocy promieniowania izotropowo wyznaczonych dla każdej pojedynczej anteny wynosi 5031W, co ma bezpośredni wpływ na kwalifikowanie przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2004 r. Pismem z 29 kwietnia 2015 r. [...] sp. z o.o. (dalej: "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2015 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła: I. Naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: 1. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 oraz 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie, że decyzja organu I instancji zapadła we wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa postępowaniu dotyczącym decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: budowa [...], a więc skoro w chwili orzekania w sprawie przez organ II instancji od dnia jej doręczenia minęło już 5 lat - organ II instancji zobligowany był do wydania decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, iż istnieje konieczność odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu ww. decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku na podstawie art. 151 § 2 w zw. z 146 § 1 kpa; 2. art. 138 § 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji wraz z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania co do meritum sprawy, zamiast wskazania na konieczność dokonania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 w zw. z 146 § 1 i 145 § 1 pkt 4 kpa; 3. art. 7, 77 § 1, 80 kpa i art. 151 § 2 w zw. z art. 146§ 1 oraz 145 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 153 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez zaniechanie obowiązku należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu oraz dokonania zgromadzonych w postępowaniu dowodów i poprzestanie na literalnym powtórzeniu fragmentów uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 1082/13 zawierających m.in. błędne ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności: a. niedostrzeżenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest upływ 5 lat od dnia doręczenia ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania, co obliguje organ I instancji do wydania decyzji o odmowie jej uchylenia; b. powtórzenie fragmentu uzasadnienia ww. wyroku WSA w Warszawie, w którym cytowane są błędne ustalenia Towarzystwa [...] odnośnie sumy mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla każdej pojedynczej anteny na 5031W, podczas gdy w ww. zakresie organ II instancji winien poczynić własne ustalenia stanu faktycznego w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy dokumentację i w oparciu o nią właściwie ustalić łączną moc wszystkich anten wynoszącą 7033W, a moce pojedynczych anten odpowiednio: 1258W, 419W, 646W i 355W; c. błędne uznanie, że organ jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. ustaleniami sądu administracyjnego w zakresie stanu faktycznego, podczas gdy związanie to dotyczy wyłącznie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania - a w wyniku tego zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy; 4. art. 107 § 3 kpa oraz art. 11 kpa w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstaw}' prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: a. poprzestanie na wybiórczym przywołaniu uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 roku w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1082/13 zawierającego m.in. przywołanie błędnych ustaleń Towarzystwa [...] odnośnie sumy mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla każdej pojedynczej anteny, zamiast wyjaśnienia ww. zarzutów w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy, której analiza pozwala na właściwe ustalenie ww. mocy anten; 5. art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji RP w zw. art. 6., 7, 8 kpa poprzez niedziałanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; II. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest: art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez ich niezastosowanie - a w rezultacie błędne uznanie, że postępowanie w sprawie powinno być dalej merytorycznie prowadzone, podczas gdy w związku z zaistnieniem negatywnej przesłanki wznowieniowej organy utraciły kompetencję do orzekania co do istoty w sprawie zakończonej ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: budowa [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Na wstępie rozważań wskazać należy na unormowanie przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Przez ocenę prawną, o której mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005). Ustanie mocy wiążącej oceny prawnej może spowodować zmiana, po wydaniu orzeczenia, istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym trybie. Przedstawione poglądy wynikają bezpośrednio z orzecznictwa (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2001 roku, SA/Rz 434/00, Palestra 2002/9-10/199; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 roku, I SA/Ka 2408/98, Lex Nr 44392; wyrok NSA z dnia 28 października 1999 roku, IV SA 1840/97, Lex Nr 47850 i inne). Wykładnia zawarta w przytoczonych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowana na podstawie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jest aktualna również na gruncie obecnego stanu prawnego. W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy podać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajmował się już skargą na wcześniej wydane decyzje w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Wówczas Sąd mocą wyroku z dnia 5 grudnia 2013 roku, (a nie jak błędnie podano w skardze 5 grudnia 2015r.) sygn. akt: IV SA/Wa 1082/13 uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd zawarł zalecenia co do ustaleń, które powinien poczynić organ w toku ponownego postępowania wyjaśniającego. W tym miejscu podkreślić jeszcze raz należy, iż organ administracji ponownie prowadzący postępowanie związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonym w wyroku sądu administracyjnego wydanym w tej sprawie. Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż to jest głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji. Ponadto rolą Sądu w niniejszej sprawie była kontrola prawidłowości zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] art. 138 § 2 kpa, tzn. czy w omawianym stanie faktycznym i prawnym sprawy Kolegium było uprawnione do wydania decyzji kasacyjnej (uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji). Otóż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Określona w omawianym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może tym samym wydać decyzję kasacyjną, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które to postępowanie dowodowe ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1952/12). Organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., związany był wytycznymi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2013 r., z których wynika, że organy orzekały na podstawie przepisów prawa materialnego, które nie miały zastosowania w sprawie oraz wytykającymi brak rozważenia konieczności zsumowania mocy poszczególnych anten i konieczności zastosowania § 4 Rozporządzenia z 2004 r. Zauważyć trzeba, że w okolicznościach sprawy niniejszej nie doszło zdaniem Sądu do ustania mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w w/w wyroku WSA z 5 grudnia 2013r. Nie miała bowiem miejsca ani zmiana, po wydaniu orzeczenia, stanu prawnego powodująca, że pogląd Sądu staje się nieaktualny, ani zmiana istotnych okoliczności faktycznych ani wzruszenie orzeczenia (zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym trybie. Tym samym, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie mógł – wbrew zarzutom skargi - wydać decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 2 kpa, co stanowiło wystarczającą przesłankę do wydania decyzji kasacyjnej, w przeciwnym bowiem wypadku organ odwoławczy, rozpoznając sprawę merytorycznie, pozbawiłby stronę możliwości kontroli instancyjnej, czym naruszyłby art. 15 kpa stanowiący, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy związany jest jedynie oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, z czego wynika jednoznacznie, że nie jest związany oceną okoliczności faktycznych ujętych w tym orzeczeniu. Przepis art. 153 p.p.s.a. nie wyklucza również możliwości zgłaszania przez stronę wniosków istotnych jej zdaniem dla rozstrzygnięcia sprawy. Związanie bowiem wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy, organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy koniecznym okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania. Jeżeli stosując się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku, ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji stwierdzi zaistnienie przesłanek z art. 146 § 1 kpa nie będzie musiał dalej czynić ustaleń merytorycznych. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zaistnienie przesłanki z art. 146 § 1 kpa jaką jest upływ terminu 5-letniego wyklucza możliwość uchylenia decyzji wydanej bez udziału strony. Nie można również podzielić zarzutu skargi odnośnie naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Zauważyć należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, której rozwinięcie następuje w art. 77 § 1 kpa, organ prowadzący postępowanie prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy dokonując wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Okoliczność, iż organ odwoławczy dokonując analizy materiału dowodowego, doszedł do innych wniosków niż strona skarżąca, nie oznacza, że naruszył on wymienione przepisy. Wskazać również należy, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo wskazał podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. Pozostałe zarzutu skargi z przyczyn wskazanych wyżej także nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 9