IV SA/Wa 1625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania M.A. (dalej "skarżącego") od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Zaskarżona do Sądu decyzja Szefa Urzędu zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu [...] czerwca 2012 r. skarżący wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz U. Nr 191, poz. 1133; dalej "ustawy abolicyjnej"). 2. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], Wojewoda odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia wskazując, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanki nieprzerwanego pobytu określonej w art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej oraz, że w przedmiotowym wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podał fałszywe informacje. 3. Skarżący wniósł do Szefa Urzędu odwołanie od decyzji Wojewody stwierdzając, że krótki pobyt w B. w 2012 r. nie wyklucza możliwości jego nieprzerwanego pobytu w Polsce w badanym okresie. III. Rozpatrzywszy odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji: Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. Wniosek skarżącego podlega rozpoznaniu w trybie przepisów ustawy abolicyjnej. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga, czy skarżący spełnia wymagania przewidziane w art.1 pkt 1 ustawy abolicyjnej. 2. We wniosku wskazano, że cudzoziemiec przebywa w Polsce od dnia [...].09.2006 r., kiedy to wjechał do Polski na podstawie wizy wydanej mu z uwagi na podjęcie studiów oraz, że ostatni wjazd zainteresowanego na terytorium Polski miał miejsce właśnie w tym dniu. W rubryce ww. wniosku, dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat cudzoziemiec podał: "Byłem tylko w Polsce. Nie wyjeżdżałem." Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemiec przedstawił paszport Nr [...] wydany w dniu [...].06.2012 r. przez przedstawicielstwo dyplomatyczne [...], w którym zamieszczona została informacja: poprzedni paszport Nr [...] wydany w dniu [...].02.2006 r. w N. - zagubiony. 3. Wojewoda [...] pismem z dnia [...].09.2012 r. wezwał pełnomocnika strony o dołączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających jej nieprzerwany pobyt na terytorium Polski od dnia [...].12.2007 r. Materiał dowodowy sprawy uzupełniono o oświadczenie pana M.I. z dnia [...].09.2012 r., z którego wynika, iż przyjechał on do Polski w 2006 r. i od tego czasu utrzymuje kontakt ze skarżącym. 4. W aktach sprawy znajduje się niepoświadczona za zgodność z oryginałem kopia poprzedniego dokumentu podróży cudzoziemca Nr [...] wydanego w dniu [...].02.2006 r. na terytorium B., w którym znajduje się wiza krajowa typu [...] wydana aplikującemu przez konsula w K. w dniu [...].08.2006 r. na okres od dnia [...].09.2006 r. do dnia [...].09.2007 r. oraz stempel stwierdzający wjazd cudzoziemca do Polski w dniu [...].09.2007 r. Informacja dotycząca daty wjazdu cudzoziemca do Polski została potwierdzona przez Zarząd Graniczny Komendy Głównej Straży Granicznej w piśmie z dnia [...].09.2012 r. Nr [...]. 5. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że cudzoziemiec był w dniu [...].03.2012 r. daktyloskopowany w B. 6. Szef Urzędu przywołując treść art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej wskazał, że w przepisie tym ustanowiono domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże, jeśli powyższe domniemanie zostanie obalone przez organ administracji ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. 7. W ocenie organu, uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany (przy uwzględnieniu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach) wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od dnia [...].12.2007 r. 8. Skarżący, ani jego pełnomocnicy, pomimo prawidłowo doręczenia im informacji o prawie wynikającym z art. 10 i 81, nie przedstawili jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że skarżący przebywa na terytorium naszego kraju co najmniej od dnia [...].12.2007 r. 9. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy Szef Urzędu stwierdził, że Wojewoda zasadnie uznał, iż okolicznościami obalającymi domniemanie nieprzerwanego pobytu jest fakt daktyloskopowania cudzoziemca w dniu [...].03.2012 r. na terytorium B. i brak jakichkolwiek dokumentów świadczących o jego pobycie w Polsce w wymaganym okresie. Fakt daktyloskopowania cudzoziemca, czego nie wykazał on we wniosku o udzielenie mu przedmiotowego zezwolenia, w ocenie organu może wskazywać iż w rzeczywistości skarżący zamieszkuje poza Polską, a do naszego kraju przybył jedynie w celu legalizacji swojego pobytu. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski od 2006 r. 10. Również udokumentowany fakt przyjazdu cudzoziemca do Polski we wrześniu 2006 r. i posiadania wizy ważnej do dnia [...].09.2007 r. zdaniem organu nie świadczy o nieprzerwanym pobycie cudzoziemca w naszym kraju w badanym okresie, ani o tym, że przebywał on w Polsce w dniu wejścia w życie ustawy abolicyjnej, tj. w dniu [...].01.2012 r. 11. W opinii organu II instancji powyższe istotne dla sprawy okoliczności potwierdzają, że skarżący w przedmiotowym wniosku zawarł nieprawdziwe informacje, obalając tym samym domniemanie nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski co najmniej od dnia [...].12.2007 r. 12. Szef Urzędu uznał jednocześnie, że oświadczenie pana M.I. dotyczące znajomości ze skarżącym od 2006 r. nie dowodzi nieprzerwanego pobytu skarżącego na terytorium naszego kraju, a ponadto nie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu, zarzucając orzeczeniu: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 1, art. 3 ust. 1 i 4 ustawy abolicyjnej, - art. 10 pkt 1, art. 93a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, - art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - art. 30, 31 i 32 Konstytucji RP 2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj: - art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 52 i 75 k.p.a., poprzez niepodjęcie działań zmierzających do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, brak obiektywizmu przy rozpatrzeniu sprawy, naruszenie zasady informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności oraz pominięcie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych, które nie miały potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wydając niekorzystne dla skarżącego rozstrzygniecie organ posiłkował się zasadą domniemania, pomimo, że nie dotyczyła ono faktów powszechnie znanych lub znanych organowi z urzędu. Organ uchybił tym samym obowiązkowi zebrania i przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego, czym naruszył treść art. 75 k.p.a. 2. Szef Urzędu powołując się na okoliczność daktyloskopowania skarżącego w B. w marcu 2012 r. uznał, że fakt ten stanowi wystarczający dowód na potwierdzenie tego, że cudzoziemiec nie przebywał w Polsce w sposób nieprzerwany, oraz, że udzielił fałszywych informacji, pomijając istotną dla sprawy kwestię, że fakt ten nie dotyczy okresu od [...].12.2007 do [...].01.2012 r. 3. Organ bezpodstawnie odmówił wiarygodności oświadczenia M.I. w sytuacji, w której świadek ten mógłby potwierdzić fakt wieloletniego przebywania skarżącego w Polsce. To, że przedmiotowe oświadczenie nie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, nie powinno w ocenie skarżącego podważać jego mocy dowodowej. 4. Brak dowodów na okoliczność, że skarżący w okresie od dnia 20 grudnia 2007 r. do 1 stycznia 2012 r. nie przebywał w Polsce w sposób nieprzerwany, obligowało organ do udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. V. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organy nie wyjaśniły bowiem wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, dokonały dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego podania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów cudzoziemca. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wymaga wzięcia pod uwagę następujących uregulowań: 1. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). 2. Z przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym. Zakres postępowania administracyjnego wyznaczany jest treścią hipotezy normy prawnej mogącej być podstawą wydawanej decyzji. Powyższe dotyczy także postępowania prowadzonego po raz drugi przez organ wskutek złożenia przez stronę odwołania, czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było wyjaśnienie, czy skarżący spełnia warunki do otrzymania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 3 ust.1 ustawy abolicyjnej. Istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy uregulowania ustawy abolicyjnej przedstawiają się w następujący sposób: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy abolicyjnej określa ona zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; b) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; c) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. 2. Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy abolicyjnej wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. 3. Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1 uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. 4. Do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (art. 3 ust. 5 ustawy). 5. Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, m.in. jeżeli: - nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia; - w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje; VIII. Orzekające w niniejszej sprawie organy oparły swe decyzje o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski na dwóch przesłankach : 1) przyjęły, że skarżący nie spełnił wymagania nieprzerwanego, nielegalnego pobytu w Polsce w okresie wymaganym ustawą dla zalegalizowania pobytu w Polsce. Ustalenie to organy poczyniły na podstawie uzyskanych informacji, że skarżący w dniu [...] marca 2012 r. był daktyloskopowany w B. 2) uznały, że skarżący zawarł we wniosku o zalegalizowanie pobytu fałszywe informacje, ponieważ w rubryce 5 wniosku dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wskazał, że "Byłem tylko w Polsce. Nie wyjeżdżałem", natomiast faktowi temu przeczy informacja o daktyloskopowaniu skarżącego w B. w marcu 2012 r. Każda z przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski określonych w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia w trybie abolicji. W ocenie Sądu, ustalenia organów dotyczące zaistnienia obu negatywnych przesłanek udzielenia zezwolenia nie znajdują uzasadnienia. Zostały one oparte jedynie na dowodach pośrednich, nie zaś na faktach, które wskazywałyby wprost, że skarżący rzeczywiście opuścił Polskę na okres nie pozwalający przyjąć, że jego pobyt w Polsce był nieprzerwany. 1. Trzeba zauważyć, że w świetle art. 1 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (do 30 czerwca 2012 r.), a cudzoziemiec przebywał nieprzerwanie w Polsce co najmniej od dnia 20 grudnia 2007r. i w dniu wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 2012 r.) jego pobyt w Polsce był nielegalny. Literalna wykładnia powyższych przepisów prowadzi w ocenie Sądu do wniosku , że okresem istotnym z punktu widzenia oceny zaistnienia przesłanek z art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej jest okres od dnia 20 grudnia 2007 r. do dnia wejście w życie ustawy abolicyjnej. W tym okresie bowiem osoba składająca wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony musi wykazać się nieprzerwanym, nielegalnym na dzień wejścia w życie ustawy pobytem na terytorium RP. Stosownie do art. 21 ustawy abolicyjnej ustawa ta wchodzi w życie dniu 1 stycznia 2012 r. Oznacza to, że okresem, który organ rozpatrujący wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy abolicyjnej powinien brać pod uwagę jest okres od dnia 20 grudnia 2007 r. do dnia 1 stycznia 2012 r. Orzekające w niniejszej sprawie organy przyjęły natomiast, że okresem, w którym powinno odbyć się badanie zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej jest okres od dnia 20 grudnia 2007 r. do dnia orzekania (tj. wydania decyzji w sprawie). Z taką interpretacją w ocenie Sądu nie sposób się zgodzić. Z tego też względu nie można uznać, że zgromadzone w sprawie dowody w postaci informacji o daktyloskopowaniu skarżącego w B. w marcu 2012 r. obalają domniemanie o jego nieprzerwanym pobycie w Polsce. Nie odnoszą się one bowiem do okresu wymaganego do udzielenia zezwolenia. 2. Z powyższego względu nie znajduje również uzasadnienia stanowisko orzekających organów, że w niniejszej sprawie zaistniała negatywna przesłanka do udzielenia zezwolenia, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. W sytuacji, gdy skarżący w rubryce dotyczącej pobytów zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat nie ujawnił faktu wyjazdu do B., a wyjazd ten miał miejsce w marcu 2012 r., czyli w okresie, który nie miał znaczenia z punktu widzenia oceny przedmiotowego wniosku, nie można uznać, że okoliczność ta dawała podstawę do wydania negatywnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Sądu, gdyby nawet uznać, że skarżący składając przedmiotowy wniosek świadomie zataił tę informację, to nie miała ona istotnego znaczenia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym omawianej materii nie budzi wątpliwości stanowisko, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje, jest uzasadniona tylko wówczas, gdy przekazana informacja mogła mieć znaczenie w sprawie, a wnioskodawca - cudzoziemiec miał świadomość, że informacja nie jest prawdziwa. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ustawy. Wskazane powyżej względy nakazują uznać, że w niniejszej sprawie nie zostało obalone domniemanie, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej. 3. Trzeba ponadto zauważyć, że orzekające organy nie zajęły się kwestią (okolicznością) podstawową dla rozstrzygnięcia sprawy o udzielenie zezwolenia na czasowe zamieszkanie na terytorium Polski, czyli kwestią pobytu skarżącego w Polsce w wymaganym ustawą okresie. W ocenie orzekających organów dowodem na okoliczność pobytu skarżącego na terytorium RP nie mogło zostać uznane oświadczenie pana M.I. z dnia [...] września 2012 r. potwierdzające znajomość ze skarżącym od 2006 r., ponieważ nie zostało ono złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. W ocenie organów oświadczenie to miało jedynie charakter dokumentu prywatnego, którego moc dowodowa nie została uregulowana w przepisach k.p.a. O ile należy zgodzić się z orzekającymi organami, że informacje zawarte w oświadczeniu Pana M.I. z dnia [...] września 2012 r., wobec niezłożenia ich pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, nie mogły zostać uznane za dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a., to obligowały organy do ich weryfikacji. W ocenie Sądu weryfikacja zeznań M.I. odnośnie charakteru i czasu trwania jego kontaktów ze skarżącym wymaga przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania tej osoby w charakterze świadka. Orzekające w sprawie organy nie zweryfikowały w żadne sposób wiarygodności informacji przestawionych przez skarżącego na okoliczność daty zawarcia znajomości przez niego znajomosci z cudzoziemcem M.I., odstępując od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wskazanego wyżej cudzoziemca. W konsekwencji powyższego nie można uznać, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący. Powyższe naruszenie przepisu postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik w sprawy, w następstwie czego zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Szef Urzędu przeprowadzi dowód z przesłuchania cudzoziemca M.I. IX.Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.