IV SA/Wa 1627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. - wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi L. C. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. L. C. wystąpił w dniu 14 września 2012 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony motywując go wykonywaniem pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił cudzoziemcowi L. C. udzielenia wnioskowanego zezwolenia, wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji, na skutek którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wywiódł, że cudzoziemiec we wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawarł fałszywe informacje tj. zataił fakt, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem z informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji, Sąd Rejonowy w P. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] skazał L. C. na karę grzywny, za popełnienie czynu określonego w art. 291 § 1 w związku z art. 293 § 1 ustawy Kodeks karny. O powyższej okoliczności cudzoziemiec poinformował organ prowadzący postępowanie administracyjne dopiero podczas przesłuchania w dniu 3 grudnia 2012 r. Wyjaśnił wówczas, że był zatrzymany przez Straż Graniczną w sprawie programów komputerowych i że otrzymał wyrok ze wskazaniem kary, jaką miał zapłacić. Cudzoziemiec uznał, że kara grzywny nie jest poważną karą skoro to tylko kara grzywny. W ocenie organu prawidłowe wypełnienie wniosku poprzez wskazanie informacji o toczących się postępowaniach karnych ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż pozwala organowi administracji na właściwą ocenę przesłanki w postaci zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Wobec tego, że w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie L. C. wiedział o prowadzonym wobec niego postępowaniu przygotowawczym, organ uznał, że zakreślenie niewłaściwych rubryk we wniosku stanowiło celowe działanie cudzoziemca mające ukryć fakt toczącego się postępowania. Skargę do Sądu na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł L. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 80 w związku z art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi wywiódł, że organ drugiej instancji dokonał niewłaściwej rekonstrukcji stanu faktycznego i jego oceny. Zdaniem skarżącego gdyby ocena organu dotycząca okoliczności dotyczącej postępowania karnego wobec L. C. była swobodna, z uwzględnieniem okoliczności osobistych skarżącego jak: zdolności intelektualne, wykształcenie, pochodzenie, znajomość kultury europejskiej, wiedza w dziedzinie stanowiącej materię przedstawionych zarzutów, znajomość języka polskiego, doprowadziłaby do wniosku, że cudzoziemiec nie miał świadomości, że po uzgodnieniu kary z prokuratorem nadal toczy się przeciwko niemu postępowanie. Ponadto skarżący podniósł, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w zaskarżonej decyzji nie wykazał, że skarżący świadomie zataił informacje o toczącym się postępowaniu. Dalej, skarżący wskazał, że organ ograniczył się do wykładni gramatycznej przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Tymczasem powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, że stosowanie tego przepisu powinno zostać poddane wykładni celowościowej i organ powinien wziąć pod uwagę tylko informacje mające znaczenie w sprawie i mogące stanowić samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący stanął na stanowisku, że przyczyną odmowy są tylko takie okoliczności, które dotyczą przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie lub warunkujące wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. W myśl art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573, ze zm.), stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Dokonując literalnej wykładni tego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "cudzoziemcowi odmawia się" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Tym samym nie można przyjąć, iż przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". A zatem orzeczenie o odmowie udzielenia zezwolenia jest obligatoryjne i nie jest zależne od woli orzekającego organu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na str. 6 w części E pkt VIII, na pytanie czy toczy się przeciwko Panu postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, skarżący zaznaczył odpowiedź: "nie". Skarżący podpisał również oświadczenie znajdujące się we wniosku, z którego wynika m.in., iż jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Tymczasem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Komenda Powiatowa Policji w P. w dniu [...] czerwca 2012 r. wydała postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów o to, że w okresie od dnia 1 czerwca 2010 r. do 16 marca 2012 r. w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył od n/n osoby nielegalne oprogramowanie w postaci: Office 2003 Professional, Nero Burning ROM 7, PRO Evolution Soccer 6, Winrar 3.61 o łącznej wartości 744 zł, które następnie zainstalował na swoim komputerze czy działał na szkodę firm Microsoft Corporation, Nero AG, Konami, Eugene Roshar reprezentowanych w Polsce przez Stowarzyszenie Polski Rynek Oprogramowania tj. o czyn z art. 291 § 1 KK w zw. z art. 293 § 1 KK. Jednocześnie skarżący w dniu 27 czerwca 2012 r. został przesłuchany w charakterze podejrzanego w obecności tłumacza języka wietnamskiego. W toku przesłuchania skarżący przyznał się do przedstawionego mu zarzutu, złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze i wyraził zgodę na zaproponowaną mu karę, która została uzgodniona z Prokuratorem Prokuratury Rejonowej w P. tj. przy zastosowaniu art. 58 § 3 KK grzywna w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł, przepadek dowodów rzeczowych. Sąd Rejonowy w P. II Wydział Karny w sprawie sygn. akt [...] w dniu [...] października 2012 r. orzekł wobec skarżącego wyrok skazujący, który został jemu doręczony zgodnie z oświadczeniem złożonym do protokołu przesłuchania strony w dniu 3 grudnia 2012 r. Wobec powyższego należy zgodzić się w oceną dokonaną przez organy administracji, iż skarżący w dniu 14 września 2012 r. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na str. 6 w części E pkt VIII, podał fałszywe informacje stwierdzając, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ zasadnie uznał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, że miał on świadomość prowadzonego wobec niego postępowania i brak jest podstaw do kwestionowania tej okoliczności. Skarżący w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 27 czerwca 2012 r. przyznał się do zarzucanego mu czynu i poddał się zaproponowanej mu karze. Jak wynika z przesłuchania z dnia 3 grudnia 2012 r. karę grzywny zapłacił dopiero w dniu 30 listopada 2012 r. po otrzymaniu wyroku, co wskazuje, że w dniu składania wniosku miał świadomość niezakończonego postępowania karnego. W tej sytuacji nie mają znaczenia podnoszone w skardze okoliczności dotyczące zdolności intelektualnych skarżącego, jego wykształcenia, pochodzenia, znajomości kultury europejskiej, wiedzy w dziedzinie stanowiącej materię przedstawionych zarzutów, znajomość języka polskiego. Wobec zaistnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, organ był zobligowany do wydania decyzji odmownej. Wbrew sugestii skarżącego, zatajenie we wniosku faktu, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne nie może być uznane za informację, która nie ma znaczenia w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy o cudzoziemcach, jak to już wyżej wyjaśniono, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, dopuszczającym pewien zakres swobody decyzyjnej organu administracyjnego. Słusznie zatem organ uznał, iż w sprawie nie było zasadne badanie, czy w przedmiotowej sprawie zachodziły okoliczności określone w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie miałoby to wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.