IV SA/Wa 163/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo "[...]"E. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2010 r. nr [...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego E. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo "[...]" E. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] listopada2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2010 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie reklamy [...] – konstrukcji mocowania ekranu [...] na terenie działki nr [...] położnej przy drodze krajowej nr [...] w R.. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że tablica reklamowa, której budowa jest przedmiotem przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce nr [...] zgodnie z załącznikiem graficznym, w odległości, która nie narusza przepisu art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem organu nośnik reklamowy nie narusza cyt. przepisu ustawy o drogach publicznych, to jako oświetlony naruszałby przepis art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), który zabrania umieszczania w pobliżu dróg urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepianie albo wprowadzający w błąd uczestników ruchu. W ocenie organu uzgadniającego reklama ze względu na znaczną powierzchnię, będąc reklamą podświetlaną, stanowiłaby znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego przez oślepianie kierowców oraz poprzez koncentrowanie na sobie ich uwagi, a w konsekwencji odwrócenie jej od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność. Organ podkreślił, że reklama byłaby usytuowana w obszarze skrzyżowania dwóch ważnych dróg krajowych - drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr[...]. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że reklama jest adresowana do kierujących pojazdami zwłaszcza, że jej lokalizacja jednoznacznie wskazuje, że adresowana jest do uczestników ruchu poruszających się drogą krajową. W istocie reklama, niosąca podaną w atrakcyjnej formie informację, przyciąga uwagę kierowców, a przez to spowalnia w ocenie organu ich reakcje w warunkach rosnącego natężenia ruchu drogowego. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakim jest lokalizacja nośników reklamowych Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ma w tej dziedzinie zapobiegać wypadkom, a więc działać w znacznej mierze prewencyjnie, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Nie jest to subiektywna ocena organu, a przede wszystkim dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest sprawą priorytetową. Z tego względu zarządca drogi, który jednocześnie pełni funkcję organu zarządzającego ruchem, nie udzielił zgody na działanie sprzeczne z obowiązującymi przepisami. GDDKia uznał ponadto za bezpodstawne zarzuty naruszenia art. 7, 10, 11, 77 Kpa. Podniósł, ze w analizowanym przypadku mamy do czynienia z dwoma sprzecznymi ze sobą interesami, interesem strony i interesem społecznym. Organ przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu, tj. bezpieczeństwu ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] nad interesem strony, zwłaszcza że reklama nie jest urządzeniem, bez którego przyległy teren nie mógłby funkcjonować. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaznaczył, że jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją reklam w rejonie dróg krajowych. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo "[...]"E. S. zarzucając wydanie go z naruszeniem: - art. 124 § 1 Kpa poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej oraz nie sprostowanie błędnie powołanej podstawy prawnej w postanowieniu z dnia 15 września 2009 r., - art. 77 § 1 i § 4 Kpa poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie art. 7 Kpa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 126 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, - art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną jego wykładnię oraz błędne zastosowanie. Podnosząc powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonego jak i poprzedzającego je postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uzgadniając decyzję o warunkach zabudowy po raz pierwszy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych. Zdaniem skarżącego przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż budowa ekranu [...] nie powoduje zmian w ruch drogowym. Ponadto ekran [...] ma zostać posadowiony w odległości 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Nie zostanie więc naruszony zakaz wyrażony w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Inwestycja, która ma być realizowana przy drodze krajowej nr [...] w R. nie jest inwestycją publiczną ze względu na brak realizacji celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Inwestycja ta jest inwestycją o charakterze prywatnym, co oznacza, że podstawą do jej uzgodnienia jest art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust 1. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem w postanowieniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad niewłaściwie, zdaniem skarżącego, powołał przepisy proceduralne oraz błędnie przywołał przepisy prawa materialnego. Ponadto w ocenie skarżącego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powinien ocenić, czy posadowienie ekranu [...] na terenie działki [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa kierowców. Ocena ta powinna znajdować oparcie w uzasadnieniu faktycznym postanowienia. Zarzucił ponadto, że organ nie odniósł się do opinii przedstawionych przez stronę traktujących o technologii stosowanych w ekranach tego typu. Nie zasięgnął także żadnej opinii. Dokonując oceny, czy treści reklamowe emitowane z ekranów [...] wpływają na bezpieczeństwo ruchu drogowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powinien poszukiwać danych statystycznych przemawiających bądź obalających tezę, którą sam postawił. Zaznaczył, że ekrany [...] są zainstalowane przy drogach w całej Polsce. W ocenie skarżącego przed ustaleniem, czy występuje konflikt pomiędzy interesem społecznym, a interesem strony organ jest obowiązany zbadać, czy interes społeczny występuje, a dopiero w dalszej kolejności, czy pomiędzy nim a interesem strony występuje konflikt. Jeżeli konflikt występuje, to ostatnim etapem powinno być rozstrzygnięcie, któremu z tych dwóch interesów przyznać pierwszeństwo. Jego zdaniem interes społeczny w postaci naruszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie występuje, gdyż bezpieczeństwo ruchu drogowego się nie pogarsza wskutek zainstalowania ekranu [...] w pobliżu drogi. Przyjęcie, że ekran [...] godziłby w bezpieczeństwo ruch drogowego jest, zdaniem skarżącego, skutkiem niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego z równoczesnym naruszeniem art. 7 Kpa w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania. Naruszenie przepisu polega na założeniu, że istnieje interes społeczny (słuszny interes obywateli), który należy chronić, gdy w rzeczywistości = interes ten nie występuje. Powołanie się na treść Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 GAMBIT 2005 nie jest w żaden sposób logicznie przez organ uzasadnione, w szczególności zaś organ nie wskazał jaki związek zachodzi pomiędzy treścią przepisów prawa materialnego a treścią programu. Ponadto skarżący zauważył, że przedmiotem sprawy nie były zamiary organu, tylko ocena, czy umieszczenie ekranu [...] przy drodze krajowej nr [...] jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zamiary, plany, czy też wizje nie stanowią faktów ani dowodów i tym samym nie mogą być częścią uzasadnienia faktycznego. Nie mogą być też podstawą rozstrzygnięć podejmowanych przez organ. Zatem skoro organ w uzasadnieniu decyzji powoływał się na swoje zamiary, plany oraz wizje a nie przedstawiał żadnych innych dowodów na stawiana przez siebie tezę, że światło emitowane przez ekran [...] będzie negatywnie wpływało na bezpieczeństwo ruchu drogowego, to zarzut naruszenia art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, co istotny wpływ na wynik sprawy jest w ocenie skarżącego zarzutem w pełni uzasadnionym. Odmawiając uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, tylko ze względu na możliwą treść jak może być na ekranie wyświetlana, wprowadził nową nieznaną zasadę, zasadę niedopuszczalności lokalizacji urządzenia reklamowego w miejscu zachowującym odległość wynikającą z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, tylko ze względu na możliwe do umieszczenia na tym urządzeniu treści, ich kolorystykę i sposób prezentacji także poprzez podświetlenie. W ocenie skarżącego w postępowaniu dowodowym, w przypadku lokalizowania ekrany [...] w odległości mniejszej niż to wynika z art. 43 ust. 1 należy przeprowadzić dowód, że treści wyświetlane na ekranie nie wpływają negatywnie na kierowców. Brak tego dowodu jest wystarczającą przesłanką do odmowy uzgodnienia inwestycji. Natomiast w przypadku, gdy ekran [...] ma być zlokalizowany w odległości większej niż to wynika z art. 43 ust. 1 to w toku postępowania administracyjnego należy przeprowadzić dowód, że treści reklamowe wyświetlane na ekranie [...] oślepiają albo wprowadzają w błąd kierowców tj. wpływają na nich negatywnie. Dopiero skuteczne przeprowadzenie tego dowodu jest przesłanką do odmowy uzgodnienia decyzji. W odpowiedzi ma skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada2010 r. oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. z dnia [...] września 2010 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie reklamy [...] – konstrukcji mocowania ekranu [...] na terenie części działki nr [...] położonej w R. (ul.[...]), przy drodze krajowej nr [...]. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszarów przylegających do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., według którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zatem tryb wskazany w art. 106 k.p.a. będzie miał zastosowanie w sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ zwraca się o wyrażenie stanowiska do innego organu administracji publicznej. Według art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086) zarządcami dróg są organy administracji rządowej, lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Są to w odniesieniu do dróg krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich – zarząd województwa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta). W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Z akt sprawy wynika, że projektowana inwestycja na terenie działki nr [...] w R. (ul. [...]), znajdować się będzie przy drodze krajowej nr [...], zatem bezspornym jest, że w niniejszej sprawie organem, który powinien uzgadniać na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Co za tym idzie, może mieć on decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu głównym. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, które zarządca drogi zobowiązany jest - jako organ uzgadniający - ocenić przez pryzmat regulacji prawnych dotyczących utrzymania i ochrony drogi, do której przylega teren objęty projektem decyzji o warunkach zabudowy. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ nie kwestionuje, iż planowana inwestycja spełnia wymogi art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.), zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach krajowych w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 10 m. Z projektu decyzji wynika, że dla budowy przedmiotowej reklamy [...] – konstrukcji mocowania ekranu [...] , na terenie części działki nr [...], obręb R. ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 15 m od krawędzi jezdni drogi krajowej – ul. [...]. Obiektem budowlanym stosownie do brzmienia art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) są m.in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Z projektu decyzji znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że przedmiotowa tablica reklamowa spełnia powyższe przesłanki. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z zaskarżonego postanowienia, podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji jest naruszenie art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.), który zabrania umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Należy zgodzić się, że zarządca drogi nie może udzielić zgody na działanie sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Jednakże sprzeczność z obowiązującymi przepisami winna być wykazana poprzez zestawienie ustalonego stanu faktycznego z wykładnią treści normy prawnej. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że przedmiotowa reklama ze względu na znaczną powierzchnię, będąc reklamą podświetlaną stanowiłaby znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego przez oślepianie kierowców oraz poprzez koncentrowanie na sobie ich uwagi, a w konsekwencji odwrócenie jej od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza że byłaby ona usytuowana w obszarze skrzyżowania dwóch ważnych dróg krajowych – drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...]. W ocenie Sądu, organ powołując się na art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym jako przepis, który stanowi podstawę odmowy uzgodnienia, nie wykazał, że zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Zastosowanie tegoż przepisu wymaga wykazania, że planowana tablica reklamowa jest urządzeniem wysyłającym lub odbijającym światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzenie w błąd uczestników ruchu. Organ w żaden sposób nie wykazał aby projektowana reklama oślepiała, czy też wprowadzała w błąd uczestników ruchu drogowego. Samo powołanie się na znaczną powierzchnie tablicy reklamowej, fakt jej podświetlenia nie oznacza wprost, że będzie ona oślepiać kierowców. Zatem okoliczność ta wymaga udowodnienia. Organ ponadto w swojej argumentacji skupił się na wykazaniu, że przedmiotowa reklama będzie prowadzić do rozproszenia uwagi kierowców, a nie dokonał pełnej oceny czy zachodzą przesłanki wynikające z art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Również kwestia wprowadzania w błąd uczestników ruchu drogowego nie została udowodniona. Jeżeli przez wprowadzanie w błąd będziemy rozumieć ingerencję w oznakowanie organizacji ruchu drogowego, to organ nie przedstawił argumentacji na czym miałoby wprowadzanie w błąd polegać. Sama bowiem możliwość odwracania uwagi urządzeniem reklamowym kierowców, nie oznacza jeszcze wprowadzania ich w błąd, co do organizacji ruchu drogowego. Wobec powyższego odmowa uzgodnienia projektowanej inwestycji z przyczyn wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, narusza art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Organ w zaskarżonym postanowieniu powołał się na przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 19 kwietnia 2005 r. Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 GAMBIT 2005 oraz stworzony przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad program "Drogi zaufania". Z pewnością założenia wynikające z tych programów są zasadne i należy je realizować. Jednakże programy te są pewną polityką, którą organ chce realizować, nie mogą natomiast być podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji, gdyż nie stanowią obowiązującego prawa. Należy zauważyć, że z obowiązujących przepisów, tj. zarówno ustawy o drogach publicznych, jak i ustawy prawo o ruchu drogowych nie możemy wyciągnąć generalnego wniosku o zakazie budowy urządzeń reklamowych podświetlanych poza pasem określonym w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi naruszenia przez organ art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy podlegającego uzgodnieniu wynika, że działka o numerze ewidencyjnym [...], obręb R., na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej -drogi krajowej ul. [...], której zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Planowana inwestycja w postaci budowy reklamy [...] – konstrukcji mocowania ekranu [...] jest zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust 1 ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli dotyczy ona obszarów przyległych do pasa drogowego. Inwestycja ta, chociażby w związku z obsługą techniczną reklamy [...] , będzie również generowała ruch drogowy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 w/w ustawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający uwzględni powołaną wyżej ocenę okoliczności wpływających na dopuszczalność uzgodnienia projektowanej inwestycji i ewentualnie przeprowadzi postępowanie dowodowe na okoliczność wykazania zaistnienia przesłanek, o których stanowi art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym.