IV SA/Wa 1630/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 25 września 2011 r. M. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymierzającej mu karę pieniężną w wysokości 80 000 zł za dokonanie poza siecią demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użytku, wymontowania elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Uzasadniając żądanie ochrony tymczasowej skarżący wskazał, iż ewentualne wyegzekwowanie wymierzonej mu kary pieniężnej wyrządziłoby znaczną szkodę, zagrażającą zarówno jego egzystencji jak i funkcjonowaniu prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przesądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 80 000 zł za dokonanie poza siecią demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użytku, wymontowania elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji, na mocy których nałożono na skarżącego karę pieniężną, przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Uiszczenie bowiem kary pieniężnej w wysokości 80 000 zł może rodzić trudności w funkcjonowaniu prowadzonej przez skarżącego firmy, co z kolei może mieć wpływ na zagrożenie jego egzystencji. Ze względu na powyższe, a w szczególności okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej szkody dla skarżącego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.