IV SA/Wa 1630/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Rada do Spraw Uchodźców na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), po rozpoznaniu odwołania Z. D. (dalej: "skarżącej") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta objęła również dzieci skarżącej: I. M. i T. M. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Skarżąca złożyła w dniu 21 maja 2014 r., za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w RP, w uzasadnieniu którego oświadczyła, że "w dniu dzisiejszym ubiegam się o status uchodźcy ze względu na moje dzieci. Mój syn zajmuje się w RP boksem, a córka chodzi do szkoły. One nie pamiętają ojczyzny nie potrafią mówić po [...], tylko po polsku. Chciałabym, aby moje dzieci zakończyły tu edukację, córka chce zostać nauczycielką. Chcę zostać w Polsce, tu czuję się bezpiecznie. Nawet teraz mając kartę pobytu nie wyjeżdżałam z Polski obawiając się o bezpieczeństwo własne i dzieci". Skarżąca wskazała, że w kraju pochodzenia była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, była poddawana przemocy fizycznej i psychicznej: "byłam nękana przez wojskowych". Wnioskodawczym nigdy nie była aresztowana ani sądzona w kraju pochodzenia, nie było prowadzone wobec niej postępowanie sądowe czy administracyjne, nie zadeklarowała przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym czy politycznym. Po przeprowadzeniu postępowania z wniosku o nadanie statusu uchodźcy z dnia 21 maja 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że jest to już kolejny, szósty wniosek skarżącej o nadanie statusu uchodźcy. Organ po przeanalizowaniu materiału dowodowego doszedł do wniosku, że niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą rozpatrywaną wcześniej, zakończoną decyzją ostateczną. Według Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skarżąca nie wskazała żadnych nowych istotnych informacji i dowodów w sprawie, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie postępowania. W związku z powyższym organ uznał, że wniosek należało uznać za niedopuszczalny oraz umorzyć postępowanie administracyjne, zgodnie z przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rozpatrując sprawę w związku z odwołaniem skarżącej od ww. decyzji Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że skarżąca we wniosku będącym przedmiotem niniejszej sprawy, nie wskazał na żadne nowe okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanej nadania statusu uchodźcy. Na podstawie złożonym przez nią oświadczeń oraz wniesionego odwołania brak jest jakichkolwiek podstaw do wydania kolejnej decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy rozstrzygającej co do istoty. Organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone przez skarżącą po raz kolejny zagrożenia dla niej i jej rodziny mają wspólny mianownik, tj. obawa związana z sytuacją w kraju pochodzenia, zaginięcie męża i działalność brata, w szczególności po otrzymaniu niekorzystnych dla niej decyzji oraz oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi. Wskazują, że skarżąca mimo niekorzystnych rozstrzygnięć podejmuje kolejne próby zmierzające do zmiany decyzji i przeforsowania swojego stanowiska. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że w obrocie prawnym znajdują się ostateczne w administracyjnym toku instancji decyzje rozstrzygające co do meritum sprawy skarżącej: 1) decyzja Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i udzieleniu zgody na pobyt tolerowany (zgoda na pobyt tolerowany wygasła z dniem [...].03.2008 r. wobec zrzeczenia się prawa do korzystania z niej); 2) decyzja Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu odwoławczego podczas składania powtórnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych, istotnych w postępowaniu okoliczności. Organy statusowe dokonały analizy porównawczej okoliczności wskazanych we wniosku skarżącej z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach wcześniejszych postępowań. Odnosząc się do sytuacji w kraju pochodzenia, organ odwoławczy wskazał, że sytuacja w [...] nie zmieniła się od czasu wydania decyzji ostatecznej do dnia złożenia kolejnego wniosku, w taki sposób, aby można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji Z. D. Nie wskazują na to żadne dostępne opracowania, a sama skarżąca takich okoliczności nie podnosi. Rada do Spraw Uchodźców podniosła, że zdaje sobie sprawę z faktu, iż w [...], szczególnie w [...], zdarzają się naruszenia praw człowieka, to jednak nie można mówić o sytuacji, w której ma to miejsce powszechnie i nieselektywnie. Sytuacja w kraju pochodzenia skarżącej nie wskazuje na pojawienie się nowej podstawy wniosku uzasadniającej jej obawę przed prześladowaniem. Odnosząc się do wniosków skarżącej dotyczących jej małoletnich dzieci organ odwoławczy podniósł, że od dnia 1 maja 2014 r. organem właściwym do udzielania zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany w zakresie art. 348 i art, 351 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach jest Straż Graniczna. W skardze na ww. decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując na: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. • art. 13 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom, na terytorium RP przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie ww. przepisu i w konsekwencji uznanie, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy; • art. 15 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie ww. przepisu i w konsekwencji uznanie, że skarżąca nie spełnia przesłanek do objęcia ochrona międzynarodową; • art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP przez uznanie, że po powrocie do kraju pochodzenia nie istnieje uzasadniona obawa przez prześladowaniem; • art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP przez stwierdzenie, że nie istnieje ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia, pomimo udzielenia wcześniej ochrony (zgody na pobyt tolerowany); • art. 40 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP przez nie wzięcie pod uwagę, że z dniem 01 maja 2014 r. ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. nr 1650) zostały wprowadzone zmiany w związku z czym zakres przedmiotowy postępowania nie jest tożsamy z wcześniejszymi prowadzonymi wobec Strony postępowaniami o udzielenie statusu uchodźcy; - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 10 § 1 i 2, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym zaniechanie obowiązku zasięgnięcia opinii biegłego psychologa w celu przebadania dzieci skarżącej oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca poddała w wątpliwość prawidłowość prowadzonego postępowania i wskazała na uchybienia w tym zakresie, które doprowadziły w jej ocenie do niesłusznego zidentyfikowania przesłanek umorzenia postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Według skarżącej, Rada do Spraw Uchodźców nie odniosła się w sposób wyczerpujący do przekazywanej przez nią dokumentacji, a która w jej opinii mogła mieć istotne znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Ponadto podniosła kwestię dotyczącą wydalenia jej i jej dzieci, zgodnie z decyzją Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, która z dniem [...] maja 2014 r. stała się decyzją o zobowiązaniu do powrotu. W ocenie skarżącej, w aktualnym stanie prawnym decyzję taką można otrzymać wyłącznie po przeprowadzeniu przez właściwe organy postępowania o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu oraz po zbadaniu w trakcie tej procedury przesłanek przemawiających za udzieleniem skarżącej zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany. Strona wyraziła przekonanie, że zarówno organ I instancji jak i Rada do Spraw Uchodźców powinny wyeliminować z obrotu prawnego decyzję Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne i podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nie narusza prawa. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył wniosek oparty na tych samych podstawach. Ocenie Sądu podlega zatem, czy organy administracji orzekające w sprawie mogły uznać wniosek skarżącej za niedopuszczalny z tego względu, że wystąpiła z nowym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy organy orzekające odmownie rozpatrzyły już takie żądanie, a nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić na czym polega złożenie wniosku opartego na tych samych podstawach. Warto w tym miejscu posłużyć się wytycznymi zawartymi w dyrektywie Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 powyższej dyrektywy, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemca czy sytuacji w kraju pochodzenia, jak również zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Podkreślenia wymaga, że przy ocenie czy podstawy kolejnego wniosku są tożsame znaczenie ma istota powoływanych przez skarżącą faktów, nie zaś forma ich przedstawienia. W rozpatrywanej sprawie należy podkreślić, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy będący przedmiotem niniejszego postępowania jest szóstym wnioskiem skarżącej w tym przedmiocie. Pierwsze postępowanie zostało wszczęte na skutek złożonego w dniu 31 maja 2007 r. wniosku skarżącej, w którym wskazując na istotne przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia poinformowała, że "przyjechała do Polski przeczekać wojnę i ochronić swoje dzieci jako uchodźca i żyć normalnie". Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r, odmówił skarżącej nadania statusu uchodźcy i udzielił zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W kolejnym – drugim wniosku z 6 marca 2008 r., skarżąca podała, że w kraju pochodzenia była prześladowana przez wojsko [...], dlatego zdecydowała się wyjechać do Polski razem z dziećmi. Jej mąż przepadł bez wieści w [...]. Nie ma do czego wracać. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. odmówił Cudzoziemce nadania statusu uchodźcy i udzielił zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] uchyliła ww. decyzję i umorzyła postępowanie I instancji, wskazując, że przedmiotowa sprawa jest tożsama ze sprawa rozpatrywana wcześniej i zakończoną ostateczną decyzją. Kolejny - trzeci wniosek – skarżąca złożyła w dniu 20 lipca 2009 r., We wniosku oświadczyła: "musiałam wyjechać z kraju pochodzenia gdyż byliśmy prześladowani z powodu działalności mojego młodszego brata D. S., ur. [...].09.1977 r., który brał udział w walkach. Przepadł bez wieści w 2003 r. Przychodzili wielokrotnie do domu, szukali brata i mojego męża. Mój mąż zaginął bez wieści w 2005 r. cały czas przychodzili, grozili. Wyjechaliśmy, aby ratować swoje i moich dzieci życie i zdrowie". Skarżąca podała, że w kraju pochodzenia była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, była poddawana przemocy fizycznej i psychicznej: "prześladowali nas grozili z powodu męża i brata". Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. postanowił odmówić nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżona decyzję. W czwartym wniosku - złożonym 12 kwietnia 2011 r., - skarżąca wskazała, że musiała wyjechać z kraju pochodzenia, ponieważ jej mąż zaginął. Została sama z dziećmi. Za namową brata wyjechali z [...]. Początkowo chciała zostać w Polsce, ale kiedy brat otrzymał status uchodźcy w [...], postanowiła do niego wyjechać. Została deportowana do Polski. Z dodatkowych informacji wynika, że cudzoziemka w kraju pochodzenia była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była poddawana przemocy fizycznej i psychicznej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzją objętych było tróje dzieci skarżącej: R. M., I. M., oraz T. M. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchyliła zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie organu I instancji w części dotyczącej R. M., wskazując w uzasadnieniu, że w dniu 2 lutego 2011 r. syn skarżącej R. M., uzyskał pełnoletniość, przez co nie może być objęty wnioskiem swojej matki. Następnie Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, w części dotyczącej Z. D. oraz dwójki jej małoletnich dzieci: I. M., oraz T. M. Skarżąca w dniu 4 kwietnia 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie w wyroku z dnia 19.12.2012 r. Sygn. Akt V SA/Wa 1050/12 oddalił skargę, stwierdzając, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony (orzeczenie prawomocne). Kolejny - piąty wniosek - skarżąca złożyła w dniu 12 kwietnia 2012 r., Skarżąca oświadczyła: "obawiam się o synów, dlatego w 2007 r. podjęłam decyzję o wyjeździe z kraju pochodzenia. Do mojego domu w [...] często przychodzili wojskowi [...] i [...]; pytali się o męża i brata. Obydwaj zaginęli i dotychczas nie wiem jaki los ich spotkał. Wojskowi chcieli żebym podpisywała dokumenty dotyczące brata. Obawiam się wracać do kraju pochodzenia. Moi synowie teraz już dorośli, boję się o nich, gdyż moi braci brali udział w działaniach wojennych. Ze względu na to moje dzieci mogą być prześladowane w kraju pochodzenia". Ponadto skarżąca podała, że w kraju pochodzenia była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, była poddawana przemocy psychicznej: "do mojego domu często przychodzili wojskowi i pytali o męża i brata, chcieli żebym podpisywała jakieś dokumenty". W dniu 30 maja 2012 r. Wojewoda [...] udzielił skarżącej oraz jej małoletnim dzieciom zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do dnia 20 maja 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o umorzenie procedury. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. umorzył postępowanie. Postępowanie zostało ponownie podjęte i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Od decyzji tej skarżąca nie odwołała się. Wniosek o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP, będący przedmiotem orzekania przez organy i kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, skarżąca złożyła w dniu 21 maja 2014 r. Wskazując na istotne przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia poinformowała, że: "W dniu dzisiejszym ubiegam się ponownie o status uchodźcy ze względu na moje dzieci. Mój syn zajmuje się w RP boksem, a córka chodzi do szkoły. One nie pamiętają ojczyzny nie potrafią mówić po [...], tylko po polsku. Chciałabym, aby moje dzieci zakończyły tu edukację, córka chce zostać nauczycielką. Chcę zostać w Polsce, tu czuję się bezpiecznie. Nawet teraz mając kartę pobytu nie wyjeżdżałam z Polski obawiając się o bezpieczeństwo własne i dzieci". Cudzoziemka wskazała, że w kraju pochodzenia była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, była poddawana przemocy fizycznej i psychicznej: "byłam nękana przez wojskowych". Wnioskodawczy nigdy nie była aresztowana ani sądzona w kraju pochodzenia, nie było prowadzone wobec niej postępowanie sądowe czy administracyjne, nie zadeklarowała przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym czy politycznym. W ocenie Sądu po przeanalizowaniu wniosku skarżącej z dnia 21 maja 2014 r. przez pryzmat poprzednich – wyżej powołanych wniosków i decyzji – należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że wniosek ten jest oparty na tych samych podstawach co wnioski poprzednie. Jako przesłanki mające uzasadniać nadanie statusu uchodźcy skarżąca wskazała obawę przed powrotem do kraju pochodzenia, gdzie ona i jej dzieci nie byłyby bezpieczne. Podniosła także, że była poddana prześladowaniom ("byłam nękana przez wojskowych"). Są to więc argumenty, które były już przez skarżącą podnoszone w poprzednio złożonych wnioskach. Zostały one ocenione przed organy w poprzednich (wyszczególnionych wyżej) postępowaniach oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1050/12. Podnoszone przez skarżącą pozostałe okoliczności mające wskazać na zasadności udzielenia ochrony, tj. przede wszystkim aklimatyzacja dzieci skarżącej w nowym środowisku w Polsce i fakt długoletniego przebywania na terytorium RP, nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu, ponieważ wykraczają poza zakres kompetencji przyznanych aktualnie obowiązującymi regulacjami Radzie do Spraw Uchodźców. Organ w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdził, że od dnia 1 maja 2014 r. organem właściwym do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany w zakresie art. 348 i art. 351 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach jest Straż Graniczna. Ponadto organ prawidłowo stwierdził, że nie zachodzą żadne nowe okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek nadania statusu uchodźcy. Taką nową okolicznością faktyczną, która powinna być zbadana w kontekście zaistnienia przesłanek udzielenia ochrony, mogłaby być niekorzystna z punktu widzenia skarżącej zmiana sytuacji w kraju pochodzenia. Organ odwoławczy zbadał aktualną sytuację w [...] (uznając za aktualne informacje o kraju pochodzenia zgromadzone przez organ pierwszej instancji – opracowanie Wydziału Informacji o Kraju Pochodzenia UDSC z 25 kwietnia 2014 r. na temat aktualnej sytuacji w [...]) i nie stwierdził aby sytuacja w kraju pochodzenia skarżącej zmieniła się od czasu wydania decyzji ostatecznej do dnia złożenia kolejnego wniosku w taki sposób, aby można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji skarżącej. W ocenie Sądu kwestia ta została prawidłowo wyjaśniona i znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organy zasadnie uznały, że wniosek z dnia 21 maja 2014 r. jest niedopuszczalny, bowiem deklarowane przez skarżącą obawy są tożsame z tymi, które powoływała już wcześniej i które zostały już ocenione. Tym samym zaistniały podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco i przekonywująco uzasadniona. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.