IV SA/Wa 1634/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia zwolnić P. W. od kosztów sądowych P. W. (dalej: "skarżący"), w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF z dnia 24 września 2014 r. wynika, że od dnia 1 października 2013 r. skarżący jest bezrobotny. Gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, jest właścicielem mieszkania o pow. 48 m2. Posiada oszczędności w wysokości 2.000,00 zł. Otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 764 zł. Zarządzeniem z dnia 26 września 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie: - wyciągów z kont bankowych; - kopii dokumentów (lub oświadczenia) wskazujących wysokość stałych miesięcznych opłat ponoszonych miesięcznie w gospodarstwie domowym, - dokumentu potwierdzającego wysokość otrzymywanego zasiłku, - zaświadczenia z urzędu pracy o statusie bezrobotnego. Przy piśmie z dnia 2 października 2014 r. skarżący nadesłał żądane dokumenty i oświadczenia. Wynika z nich m. in., że skarżący ponosi stałe opłaty w wysokości 471 zł – czynsz, 130 zł – media, energia elektryczna – 160, a ostatnio 170 zł co dwa miesiące. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał on, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżący nie pracuje, jest zarejestrowany jako bezrobotny, otrzymuje zasiłek w wysokości 678,71 zł (netto). Co prawda posiada oszczędności w wysokości 2000,00 zł, jednak mając na uwadze, wysokość otrzymywanego zasiłku i wysokość stałych opłat związanych z utrzymaniem mieszania, wskazanych w piśmie z dnia 2 października 2014 r. (ok. 680 zł miesięcznie), należy uznać, że oszczędności te również służą mu do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.