IV SA/Wa 1636/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. oraz G. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. R. oraz G. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi - W skardze z dnia 1 września 2008 r. (data nadania na poczcie 2 września 2008 r.) skarżące wniosły o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżące wskazały m.in., iż: (-) zaskarżoną decyzję otrzymały w dniu 17 kwietnia 2008 r., (-) po upływie terminu na złożenie skargi powzięły istotną widomość o tym, iż Poczta Polska przeniosła budowę Centrum Pocztowego do L. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniosku i odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Należy podkreślić, iż w świetle ukształtowanego w tego typu sprawach orzecznictwa sądowego, kryterium braku winy po stronie osoby, która dokonuje określonej czynności prawnej - jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Przy dokonywaniu określonej czynności, przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak m. in. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSP 1972/7-8/144). W ocenie Sądu skarżące nie uprawdopodobniły, że przekroczenie terminu nastąpiło bez ich winy. Skarżące otrzymały decyzję w dniu 17 kwietnia 2008 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, liczony od doręczenia decyzji, upłynął zatem z dniem 19 maja 2008 r. W terminie tym skarga założona nie została. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż blisko trzyipółmiesięczne uchybienie terminu było konsekwencją tego, iż dopiero po jego upływie strony powzięły wiadomość o istotnej z ich punktu widzenia zmianie stanu faktycznego, mającej wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie stanowią podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślić należy, iż skargę do sądu administracyjnego składa się w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji. Wskazany wyżej ustawowy termin uznać należy za dostatecznie długi na rzetelne rozważenie przez stronę, czy skorzysta ona ze swoich praw procesowych, czy też nie. W terminie tym strona winna zebrać niezbędne po temu informacje. Termin na wniesienie skargi jest w tej sytuacji kompromisem pomiędzy interesem adresata decyzji, polegającym na jak najszybszym przystąpieniu do korzystania z przyznanych decyzją uprawnień, a interesem innych stron postępowania, polegającym na jak najkorzystniejszym uregulowaniu ich sytuacji prawnej. Termin ten nie może być wydłużany, albowiem prowadziłoby to do sparaliżowania wykonalności decyzji. Przyczyny podane we wniosku nie mogą usprawiedliwiać bardzo znacznego przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Po pierwsze, skarżące nie wskazały dokładnie, kiedy i w jaki sposób dowiedziały się o faktach, którym przypisują znaczenie prawne, po drugie, skarżące nie wskazały, czy fakty te wystąpiły przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czy też po jej wydaniu (wskazały jedynie, iż po wydaniu decyzji powzięły o nich wiadomość). Niezależnie od powyższego wskazać jednak należy, iż zmiany w stanie faktycznym zaszłe po wydaniu decyzji, czy też nieświadomość organu wydającego decyzję administracyjną odnośnie istotnych okoliczności stanu faktycznego, istniejących w dacie wydania decyzji, winny być podnoszone w nadzwyczajnych postępowaniach administracyjnych (odpowiednio art.155 i 145§1 pkt 5 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.