IV SA/Wa 1636/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ekologicznego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Ekologicznego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w całości. Dnia 14 września 2011 r. Ekologiczne Stowarzyszenie [...] z siedzibą w L., zwane dalej "Stowarzyszeniem" wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji sklasyfikowanej jako instalacja do składowania odpadów, z wyłączeniem odpadów obojętnych, o zdolności przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności ponad 25.000 ton na terenie Zakładu "E." Sp. z o.o. w miejscowości L. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji w zakresie, w jakim ta decyzja nie została uchylona. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzje mogą wywołać nieodwracalne skutki. Wskazano, że wątpliwym jest by w przypadku złożenia w kwaterze B2 odpadów, nawet w wypadku uchylenia decyzji przez Sąd, z tej kwatery następnie zostały usunięte. Nadto usuwanie raz złożonych odpadów stanowiłoby dalsze poważne zagrożenie dla środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, iż w ppsa brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji. Stowarzyszenie uprawdopodobniło, iż wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Niewątpliwie, rozpoczęcie składowania odpadów w nowej kwaterze, jak również ewentualna konieczność usunięcia złożonych w niej odpadów, będzie stanowiło istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a przy tym nie będzie to sytuacja obojętna dla środowiska. Ponadto po rozpoczęciu procesu składowania odpadów w nowej kwaterze, potencjalne następcze czynności zmierzające do przywrócenia stanu kwatery sprzed umieszczenia w niej odpadów (opróżnienie), będą wymagały zastosowania stosunkowo dużego nakładu sił i środków. Zatem, skorzystanie z uprawnień wynikających z udzielonego pozwolenia zintegrowanego przez podmiot na rzecz którego wydano zaskarżoną decyzję mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków dla środowiska. Skutkiem powyższego, wniosek Stowarzyszenia o udzielenie ochrony tymczasowej zasługuje na uwzględnienie, dlatego też Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.