IV SA/Wa 1650/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia odwołania P. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2008 r. orzekającą o czasowym odebraniu P. P. psa utrzymywanego na jego posesji w Z. przy ul. [...] i przekazaniu do Fundacji [...] z siedzibą w Ż. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania. Pies na posesji P. P., znajdującej się w Z. przy ul. [...], trzymany był na uwięzi, która spowodowała rozległe rany na szyi psa. Pies ten w dniu 20 października 2007 r. został zabrany z posesji przez pracowników Fundacji [...] i przewieziony do Kliniki Weterynaryjnej w W., gdzie został natychmiast poddany zabiegowi chirurgicznemu, bowiem rana była rozległa i głęboka. Szczegółowe badania kliniczne ujawniły dalsze obrażenia wymagające kolejnych zabiegów chirurgicznych. Według lekarza weterynarii rany na szyi psa powstały wskutek niewłaściwego jego uwiązania. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego czasowe odebranie psa właścicielowi posesji, na której był przetrzymywany, było uzasadnione. Na powyższą decyzję skargę wniósł P. P., zarzucając naruszenie jego praw konstytucyjnych m. in. prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji RP), oraz przepisów procesowych przez Burmistrza Miasta Z. a m. in. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 28, 73 § 1, 74 § 2, 77, 79 § 2, 81, 93, 95 kpa, a także art. 212, 268 i 276 kodeksu karnego i art. 6 i 7 kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż organy uniemożliwiły mu wypowiadanie się w przedmiocie składanych zeznań przez świadków i zadawania pytań świadkom. Ponadto Kolegium w sposób nierzetelny przeprowadziło postępowanie, poprzez niewykorzystanie dowodów wskazujących na rażące łamanie prawa przez Burmistrza Miasta Z. i funkcjonariuszy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2008 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji Burmistrza Miasta Z. podnosząc, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie, brał udział G. B. – radca prawny Urzędu Miasta Z., który nie był zarejestrowany w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W., jak również w Krajowej Izbie Radców Prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie stwierdził, ażeby została ona wydana z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, z przyczyn wskazanych w piśmie skarżącego z dnia 28 listopada 2008 r. należy stwierdzić, iż kwestia uprawnień G. B. do wykonywania zawodu radcy prawnego nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Jak wynika z pisma Burmistrza Miasta Z. G. B., który w dniu 13 maja 2008 r. prowadził rozprawę administracyjną w niniejszej sprawie, był zatrudniony w Urzędzie Miasta Z. od 1995 r. na stanowisku radcy prawnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.). Stosownie do treści ustępu 1 tego artykułu zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 tej ustawy może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane m. in. schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne. Zgodnie z art. 2 przepisy ustawy regulują postępowanie ze zwierzętami m. in. domowymi. Nie ulega wątpliwości, iż pies jest zwierzęciem domowym. Zgodnie bowiem z definicją legalną (art. 4 pkt 17 ustawy) przez zwierzęta domowe rozumie się zwierzęta tradycyjnie przebywające z człowiekiem w jego domu lub w innym pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza. W myśl art. 6 ust. 2 ustawy przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć m in. umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie potwierdza, iż pies przebywający na posesji skarżącego doznał obrażeń, których charakter wskazuje na wypełnienie dyspozycji normy art. 6 ust. 2 pkt 4 i 14 w/w ustawy. Prawidłowo zatem Burmistrz Miasta Z. zastosował przepis art. 7 ust. 1 tej ustawy orzekając o czasowym odebraniu psa właścicielowi. Należy podkreślić, iż przepis ten nie uzależnia orzeczenia o czasowym odebraniu zwierzęcia od wystąpienia znamion czynu zabronionego, po stronie właściciela lub opiekuna zwierzęcia. Przesłanką istotną i wystarczającą do czasowego odebrania zwierzęcia jest jego traktowanie w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Stwierdzone przez właściwe służby okaleczenie psa było wystarczającą okolicznością do skorzystania przez organ z uprawnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 w/w ustawy. Zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść skutku wskazanego przez skarżącego, bowiem organy nie mogły naruszyć przepisów prawa, których nie stosują. W niniejszej sprawie nie miały zastosowania również przepisy kodeksu karnego, jak również cywilnego, a zatem nie mogło dojść do ich naruszenia przez organy. Organy działały na podstawie przepisów prawa publicznego, a mianowicie ustawy o ochronie zwierząt i kodeksu postępowania administracyjnego i Sąd nie stwierdził, ażeby dopuściły się ich naruszenia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.