IV SA/Wa 1651/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. J. i M. J. oraz J. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji -oddala skargi- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] sierpnia 2011 r. - zaskarżoną skargami przez K. J. i M. J. oraz J. M. i W. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z [...] maja 2010 r. Decyzją tą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta S. z [...] maja 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego na parterze i pierwszym piętrze z częścią biurowo - mieszkalną na poddaszu wraz z miejscami postojowymi i pasażem pieszo - jezdnym, przewidzianej do realizacji w S. przy ul. [...] i [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...] oraz stwierdzono, że ww decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z [...] maja 2007 r. Burmistrz Miasta S. ustalił warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Pismem z 11 września 2007 r. K. J. złożyła do Burmistrza, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww decyzją ostateczną. Decyzją z [...] września 2007 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] maja 2007 r. Decyzją z [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z [...] stycznia 2008 r. Burmistrz Miasta S. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] maja 2007 r. oraz stwierdził, że ww decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Kolegium uchyliło ww decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z [...] lipca 2008 r. Burmistrz Miasta S. ponownie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] maja 2007 r. oraz stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezapełnienie udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom. Decyzją z [...] września 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1907/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Kolegium z [...] września 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lipca 2008 r. Jak wskazał Sąd, organy administracji nie ustaliły precyzyjnie kręgu stron postępowania. Organ winien nadto zbadać wszystkie kwestie formalne warunkujące wznowienie postępowania, tj. czy osoba wnosząca wniosek jest stroną czy wniosła go w terminie i czy dotyczy on decyzji ostatecznej. Sąd podniósł również, że nie można uznać bez wątpliwości, że w sprawie zachodzi sytuacja z art. 146 § 2 K.p.a., tj. że wszystkie okoliczności w sprawie przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa. Należy tu brać pod uwagę wyrażenie "wyłącznie" zawarte w art. 146 § 2 K.p.a. Organy obu instancji nie miały dostatecznych przesłanek, aby uznać, że taka sytuacja zachodzi w spornej sprawie. Sąd wskazał bowiem, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została wykonana w sposób nieprawidłowy, gdyż granice terenu analizowanego wyznaczono w sposób błędny, niezgodny z przepisami wykonawczymi do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - dalej w skrócie także, jako: u.p.z.p. Zatem, organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności, które mogły mieć wpływ na wydanie rozstrzygnięcia. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie, organ I instancji wydał w dniu [...] grudnia 2009 r. decyzję, w której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] maja 2007 r. oraz stwierdził, że ww decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom. Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Kolegium uchyliło ww decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Burmistrz Miasta S. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] maja 2007 r. oraz stwierdził, że ww decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom. Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1390/10 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2010 r. Sąd wskazał, że w postępowaniu odwoławczym Kolegium nie wyjaśniło wszystkich wątpliwości związanych z oceną prawidłowości decyzji z [...] maja 2007 r., w wyniku, czego doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ winien, zatem ponownie rozpatrzyć odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] maja 2010 r., dokonując szczegółowej analizy materiału dowodowego sprawy pod kątem ustalenia, czy istotnie w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] maja 2007 r. mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja, co dawałoby podstawę do zastosowania art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. czy też zachodzą podstawy do uchylenia decyzji z [...] maja 2007 r. i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Wobec powyższych wytycznych Sądu, Kolegium postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] maja 2007 r. Burmistrza Miasta S., a konkretnie w zakresie dokonania porównania dwóch analiz znajdujących się w aktach sprawy, tj. analizy pierwotnej, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2007 r. oraz analizy wykonanej w trakcie postępowania wznowieniowego z [...] sierpnia 2009 r. uzupełnionej [...] lutego 2010 r. Decyzją z [...] sierpnia 2011 r. - obecnie zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wobec treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oraz zarzutów odwołujących się, dokonał szczegółowego porównania treści praw lub obowiązków ustalonych w ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wznowienia z treścią praw lub obowiązków, które byłyby ustalone w decyzji, która mogłaby zapaść w wyniki wznowienia postępowania, a w szczególności ocenę zgodności poszczególnych postanowień tej decyzji z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przytoczył treść art. 59 ust. 1, art. 50 ust. 1 , art. 86, 60, 61 ust. 1, art. 64, art. 53 ust. 3 i 4 u.p.z.p. oraz wskazał, że w niniejszej sprawie zamierzenie inwestycyjne zostało ustalone poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wniosek inwestorski odpowiada wymogom art. 52 u.p.z.p., a prowadząc postępowanie wznowieniowe uzupełniono ustalenia pełnego kręgu stron postępowania i zapewniono im czynny udział w postępowaniu. Pierwotny projekt decyzji o warunkach zabudowy, również ponownie wykonany projekt oraz opinie w sprawie oceny obu analiz, zostały sporządzone przez osoby z uprawnieniami urbanistycznymi (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.). Nadto decyzja z [...] maja 2007 r. została uzgodniona z organami wskazanymi w ustawie (art. 53 ust 4 pkt 1-11 u.p.z.p.). Analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu została dokonana w sposób prawidłowy (na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 64, poz. 1588 - dalej w skrócie: rozporządzenie), a obszerne wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu decyzji (brak naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 146 § 2 K.p.a.). Kolegium podniosło, iż w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzono dowód z pisemnej opinii osoby wykonującej obie analizy, tj. architekt A.K. oraz dowód z pisemnej opinii innego, niezależnego dla sprawy biegłego (urbanisty architekta) G. F. Z obu opinii (tj. z dnia [...] lipca 2011 r. i [...] lipca 2011 r.) wynika, że obie analizy nie różnią się niczym w ustaleniach dotyczących warunku z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Jeśli chodzi o części graficzne analiz, to obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia wokół działki budowlanej. Obszar od 60 m do 120 m został ustalony na podstawie szerokości frontu działek inwestorskich i to on stanowi podstawę do ustalenia kontynuacji linii zabudowy. To na nim przeprowadzono szczegółową analizę poszczególnych wskaźników zabudowy i porównano je ze wskaźnikami nowej inwestycji. Natomiast obszar większy został wyznaczony jedynie do analizy istniejących funkcji w kwartale zabudowy, a więc daje możliwość oceny, jakie przeznaczenie terenu dominuje na tym większym obszarze. Kolegium uznało, że obszerne wyjaśnienia z obu opinii na ten temat są wystarczające dla uznania, że tzw. większy obszar ma jedynie funkcję pomocniczą w stosunku do tzw. właściwego obszaru mniejszego. W sprawie nie doszło do deformacji obszaru analizowanego, gdyż jego granice wyznaczały kwartały zabudowy występujące w zabudowie śródmiejskiej. Ze względu właśnie na charakter śródmiejski obszaru, wskazane jest analizowanie cech zabudowy w granicach kwartału zabudowy, w którym zlokalizowany jest teren inwestycji. Poszerzenie obszaru analizowanego przy drugiej analizie nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa, nie wpływa na ustalenia wynikające z analizy pierwszej i spełnia jedynie funkcję pomocniczą - służy przedstawieniu szerszego kontekstu funkcjonalnego i nie ma istotnego wpływu na wnioski wynikające z przeprowadzonej analizy. Dalej Kolegium podniosło, że jeśli chodzi o części tekstowe analiz, to w obu opiniach porównano wskaźniki i parametry stanu zagospodarowania terenu znajdującego się w obszarze analizowanym i wskazano, że brak jest różnic w ich treści, co w konsekwencji powoduje ustalenie jednoznacznego zakresu zgodności planowanej inwestycji z istniejącą w terenie funkcją. Z obu analiz wynika bezspornie, że możliwe jest ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kwestią sporną w sprawie pozostawał warunek z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p., tzn. kontynuacja istniejącej w terenie zabudowy, czyli spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz z pkt 5, tzn. zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Odnośnie tzw. warunku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, Kolegium wskazało, że zgodność planowanego zamierzenia z tym przepisem potwierdza załącznik graficzny analizy, na którym zabudowa o funkcji usługowej lub mieszkalno- usługowej oznaczona jest symbolem "U", "MNU". Nie ma, zatem wątpliwości, że planowana zabudowa stanowi kontynuację istniejącej na tym terenie funkcji. Ponadto, ustalone w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy odpowiadają dyspozycjom rozporządzenia. Kolegium dokonało szczegółowej oceny i porównania wszystkich poszczególnych wskaźników zabudowy. Organ odwoławczy po dokonaniu dowodów w postaci obu analiz i obu opinii urbanistycznych na temat tych analiz, uznał że wskaźniki oraz cechy zabudowy w sąsiedztwie terenu inwestycji i analiza całości zagadnień odnoszących się do wymogów kształtowaniu ładu przestrzennego w obszarze śródmiejskim dają podstawę do wyciągnięcia tych samych wniosków, co do możliwości realizacji formy zabudowy i intensywności wykorzystania terenu stanowiących jednocześnie wnioski z oceny możliwości realizacji inwestycji określonej przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, Kolegium wskazało, że działki nr ew. [...],[...],[...] posiadają dostęp do drogi publicznej, a inwestor posiada na swoim gruncie infrastrukturę (media), wystarczające do obsługi obiektu. Nadto grunty objęte wnioskiem, uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Tym samym, łączne spełnienie się warunków z art. 61 ust 1 u.p.z.p., stosownie do art. 64 ustawy w zw. z jej art. 56, obligowało organ do ustalenia warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem. Dodatkowo, Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja zawiera wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich , które inwestor musi zabezpieczyć. Odnośnie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., Kolegium wyjaśniło, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zatem decyzja taka winna chronić interesy osób trzecich. Ochrona ta nie może być tak daleko idąca, jak na kolejnych etapach postępowania zmierzających do realizacji inwestycji (np. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, decyzja o pozwoleniu na budowę). W aktualnie toczącym się postępowaniu bada się jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, a w przypadku wystąpienia takiej zgodności, organ orzekający zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej (art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Hipotetyczne obawy, co do naruszenia prawa własności nie mają racji bytu z uwagi na fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy stanowi swoistego rodzaju promesę uzyskania pozwolenia na budowę. Jednak, aby uzyskać pozwolenie na budowę, inwestor zobowiązany jest wstąpić na drogę postępowania administracyjnego, toczącego się w ramach przepisów prawa budowlanego. Na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, inwestor uzyskuje jedynie ogólną informację, czy możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Skoro celem niniejszego postępowania jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami szczególnymi, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana tylko w tych właśnie granicach. Z kolei przez przepisy szczególne rozumie się te dotyczące: ochrony środowiska, ochrony wód, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony zabytków, a także dotyczące odpadów, dróg publicznych itp., nie zaś te obejmujące prawo budowlane czy przepisy wykonawcze do tej ustawy. Z tej samej przyczyny, a więc wyłączania się kompetencji organu orzekającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i organu architektoniczno-budowlanego, w niniejszym postępowaniu, nie rozstrzyga się o usytuowaniu obiektów w stosunku do granic nieruchomości czy istniejących obiektów, a więc o warunkach techniczno- budowlanych. K. J. i M. J. w skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] sierpnia 2011 r., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego: • art. 52 ust 2 pkt 1 i art. 61 ust 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p.; • art. 6, art. 74 i art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.); • § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.; oraz naruszenie prawa procesowego: • art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; • art. 146 § 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wykonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezgodna z przepisami prawa, gdyż parametry planowanej zabudowy odbiegają znaczenie od średniej ustalonej dla terenu analizowanego w zakresie: wskaźnika zabudowy do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej-gzymsu, wysokości kalenicy. Stopień uciążliwości planowanej inwestycji zwiększa przewidziana w analizie możliwość lokalizowania planowanych budynków w granicach działek sąsiednich. Skarżący wskazali również, że organ nie dokonał analizy zgodności ustalonych warunków zabudowy z możliwością ochrony praw osób trzecich zawartych w pkt 9 decyzji oraz pominął kwestię wpływu inwestycji na środowisko, czym naruszył art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących usytuowanie planowanej inwestycji w odległości 1-2 m od okien ich domu uniemożliwi rodzinie normalne korzystanie ze swojej własności, ograniczy dostęp do światła słonecznego, wpłynie w sposób znaczący na zwiększenie zanieczyszczeń i hałasu związanego z ruchem pojazdów, a w konsekwencji spowoduje utratę rekreacyjnych cech działki skarżących. Nadto realizacja inwestycji ze względu na jej duży zakres zakłóci dotychczasowy charakter ulicy [...]. Z kolei J. M. i W. M. w skardze podnieśli, że organ nie dokonał wnikliwej oceny poszczególnych postanowień decyzji z [...] maja 2007 r. pod kątem ich zgodności z u.p.z.p. W ocenie skarżących żadna z działek sąsiednich, dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana tak, aby pozwalała określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Planowana zabudowa w sposób rażący narusza charakter zabudowy sąsiednich działek. W sprawie zawyżono wskaźnik średni wielkości dla obszaru analizowanego będącego przedmiotem sporu. Skarżący wskazali, że trwają prace nad przygotowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który miałby objąć teren zabudowy śródmiejskiej będący przedmiotem niniejszego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. - w odpowiedzi na skargi - wniosło o ich oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 21 listopada 2011 r. uczestnicy postępowania L. L. i M. L. wnieśli o oddalenie skarg. Podnieśli, iż skarżący sformułowali swoje zarzuty nieuwzględniając przeprowadzonego, uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, które miało miejsce po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z 8 grudnia 2010 r. Postępowanie to prowadzone było pod kątem ustalenia czy decyzja o warunkach zabudowy z [...] maja 2007 r. została wydana zgodnie z przepisami u.p.z.p. oraz czy istniała podstawa do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. W ocenie uczestników stanowisko organu w tym względzie zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, należy uznać za prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skarg. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] sierpnia 2011 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta S. z [...] maja 2010 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja została wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1390/10). Oznacza to, iż organ rozpoznając sprawę po wyroku uchylającym poprzednio wydaną w sprawie decyzję - stosownie do art. 153 P.p.s.a. - był związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w tymże orzeczeniu Sądu, związanie to odnosi się również do Sądu obecnie orzekającego w sprawie. W powołanym wyroku Sąd wskazał, że organ winien szczegółowo porównać treść praw i obowiązków ustalonych w decyzji z [...] maja 2007 r. z treścią praw i obowiązków, które byłyby ustalone w decyzji, która mogłaby zapaść w wyniku wznowienia postępowania pod kątem zgodności z przepisami u.p.z.p. W szczególności organ powinien: po pierwsze wyjaśnić, na jakiej podstawie w decyzji ostatecznej dopuszczono odstępstwo od średniego wskaźnika powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości jej kalenicy; po drugie wyjaśnić, co było podstawą dla wyznaczenia w analizie sporządzonej na potrzeby postępowania nadzwyczajnego obszaru analizowanego dzieląc go na podobszary bliższego i dalszego sąsiedztwa (Sąd uznał, iż nie jest to uchybienie jednakże wymaga szczegółowego uzasadnienia dla przyjętego rozwiązania); po trzecie - po wyjaśnieniu powyższych kwestii - wydać decyzję odpowiadającą przepisom art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę obecnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zastosowało się do wytycznych Sądu przedstawionych wyżej i wydało decyzję zgodną z prawem. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że analiza zagospodarowania terenu z [...] marca 2007 r. stanowiąca integralną cześć decyzji z [...] maja 2007 r. została uzupełniona i rozszerzona o analizę wykonaną [...] stycznia 2008 r. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2009 r. Burmistrz Miasta S. sporządził kolejną analizę z [...] sierpnia 2009 r., która z kolei została uzupełniona [...] lutego 2010 r. Ocena Kolegium ww analizy w konfrontacji z analizą wykonaną [...] marca 2007 r. stanowiła m. in. przyczynek do uwzględnienia przez Sąd administracyjny skargi na decyzję z [...] czerwca 2010 r. ( wyrok z 8 grudnia 2010 r.). W związku z powyższym Kolegium ponownie rozpoznając sprawę zleciło przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w wyniku którego zostały sporządzone dwie opinie, tj. z [...] lipca 2011 r. i [...] lipca 2011 r., na okoliczność porównania obu analiz zagospodarowania terenu pod kątem ustalenia, czy istotnie w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] maja 2007 r. mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja, co dawałoby podstawę do zastosowania art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. czy też zachodzą podstawy do uchylenia decyzji z [...] maja 2007 r. i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Z obu powołanych opinii wynika, że analiza zagospodarowania terenu sporządzona na potrzeby postępowania nadzwyczajnego prowadzi do takich samych wniosków jak analiza stanowiąca integralną część decyzji z [...] maja 2007 r., w szczególności, gdy chodzi o warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Obszar analizowany w opracowaniu z [...] sierpnia 2009 r. uzupełnionym w dniu [...] lutego 2010 r. został wyznaczony zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia wokół działki budowlanej. Obszar został podzielony na dwa obszary - szerszy objęty analizą dalszego sąsiedztwa (dla tego obszaru analizowano jedynie funkcje) oraz węższy objęty analizą bliższego sąsiedztwa (dla którego przeprowadzono pełną analizę). Według opinii z [...] lipca 2011 r. wyznaczenie bliższego sąsiedztwa odpowiada wymogom z § 3 ust. 2 rozporządzenia, natomiast wyznaczenie obszaru dalszego sąsiedztwa służy jedynie przedstawieniu szerszego kontekstu funkcjonalnego i nie ma wpływu na wnioski wynikające z przeprowadzonej analizy. Opinia z [...] lipca 2011 r. również zawiera ww wnioski i wyjaśnia zasadność tak wyznaczonego obszaru analizowanego. Słusznie zatem Kolegium uznało, że obszerne wyjaśnienia z obu opinii na ten temat są wystarczające dla uznania, że tzw. większy obszar ma jedynie funkcję pomocniczą w stosunku do tzw. właściwego obszaru mniejszego. Obie analizy realizują zatem cel wynikający z przepisów u.p.z.p., obie zawierają te same ustalenia, co do wyników określających wskaźniki kształtowania nowej zabudowy na zasadzie kontynuacji cech zabudowy wskazując na dopuszczalność inwestycji z punktu widzenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zauważyć należy, iż analiza spornego obszaru wykazuje, że: 1) wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi od 0,10 % do 0,75 %, średnio 0,29 %. Tymczasem działka objęta wnioskiem 0,50 %. Powyższe wskazuje, że planowana inwestycja mieści się w granicach obowiązujących w terenie analizowanym. Odstępstwo uzasadniono faktem, że teren inwestycji znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, przez którą rozumieć należy zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w planie miejscowym centrum miasta lub dzielnicy miasta (§ 3 pkt 1 rozporządzenia). Z tego właśnie powodu wskaźnik intensywności zabudowy dla działek inwestorskich ustalono na 50 %. W tej materii istotne znaczenie ma fakt, iż na dwóch działkach tzw. bliskiego sąsiedztwa wskaźnik ten jest wyższy i wynosi: dla działki nr ew. [...] - 0,59, a dla działki nrew. [...] -0,75 (opinia z [...] lipca 2011 r.); 2) odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - gzymsu, podnieść należy, iż analiza tzw. bliższego sąsiedztwa wskazuje, iż na tym terenie istnieją budynki usługowe i mieszkalne wielorodzinne, których gzymsy są wyższe od ustalonej w decyzji wysokości 8 m i wynoszą np. działka nr [...] - 12 m, działka nr [...] - 14 m, czy działki nr [...] do [...] -12 m; 3) uwaga powyższa dotyczy także wysokości głównej kalenicy ustalonej w decyzji z [...] maja 2007 r. na 10,5 m, bowiem na terenie analizowanym znajdują się budynki o wyższych parametrach, tj. na działce nr [...] czy nr [...] do [...] - 12,5 m, a na działce nr [...] - 14,5 m. W świetle powyższych ustaleń zgodzić się należy z organem odwoławczym, że budynek będący przedmiotem decyzji z [...] maja 2007 r. nie będzie dominował wysokościowo w kwartale zabudowy zawartym pomiędzy ulicami: [...], [...],[...] i [...]. Nadto, w obszarze analizowanym istnieją już dwa pasaże (ciągi) pieszo - jezdne, które obsługują po kilkanaście działek, budynków usługowych, handlowych i parkingi. Tym samym, nowoplanowana inwestycja wpasuje się swoim charakterem w zabudowę już istniejącą. W obu przywołanych wyżej opiniach porównano wskaźniki i parametry stanu zagospodarowania terenu znajdującego się w obszarze analizowanym i wskazano, że brak jest różnic w ich treści, co w konsekwencji powoduje ustalenie jednoznacznego zakresu zgodności planowanej inwestycji z istniejącą w terenie funkcją. Z obu analiz wynika bezspornie, że możliwe jest ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (do których szczegółowo ustosunkowało się Kolegium w zaskarżonej decyzji). Tym samym w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] maja 2007 r. mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja. W ocenie Sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z [...] sierpnia 2011 r. w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji przez Sąd administracyjny, uczynił zadość przepisom prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Kolegium w sposób wyczerpujący zebrało i rozpatrzyło cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polegało zaś na szczegółowym ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów (treść sporządzonych w sprawie analiz zagospodarowania terenu, dwie uzupełniające akta sprawy opinie: tj. z dnia [...] lipca 2011 r. i [...] lipca 2011 r.) z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi i uzyskaniu jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych, co z kolei stworzyło podstawę do wyrażenia stanowiska, które nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.). Nie można, zatem podzielić stanowiska skarżących o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa. Zarzuty obu skarg (ponad te omówione wyżej) sprowadzają się do kwestionowania inwestycji z punktu widzenia naruszenia interesu osób trzecich - skarżących. Skarżący mylnie uważają, iż na tym etapie procesu inwestycyjnego, tj. uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest uzyskanie ochrony interesów osób trzecich z punktu widzenia prawa budowlanego, ochrony środowiska i innych przepisów mogących regulować możliwość i techniczne warunki wznoszenia budowli. Tymczasem istotą postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest dokonanie oceny przez organ czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie jest dopuszczalne w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z powołanym zarzutem strona skarżąca wiąże niewłaściwą ochronę interesów osób trzecich ze względu na to, iż ochrona w powyższym zakresie nie może być na tym etapie oceniana tak, jak w kolejnym postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę. Ustalenia decyzji w tej części uznać trzeba za wystarczające. Decyzja o warunkach zabudowy określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które należy zapewnić w trakcie przygotowań i realizacji zamierzenia. Na tym etapie przygotowania inwestycji, wymagania w wymienionym zakresie mogą mieć jedynie charakter ogólny. Natomiast ich konkretyzacja i uszczegółowienie nastąpi w trakcie dalszych etapów, w szczególności w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy nie dopatrzono się ani w materiałach sprawy, ani tym bardziej we wskazanej wyżej argumentacji skarżących podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania wskazanych w skargach (art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a.) i to w takim stopniu, że mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa materialnego, tj. powołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy. Kierując się, zatem przedstawionymi wyżej względami Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - skargi, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, oddalił.