IV SA/Wa 1653/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. S., E. i H. B. oraz B. R. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. orzekającej ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego tj. budynku kontenerowego na działkach ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] o użytku gruntu [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania przed organem I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż Prezydent W., decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego tj. budynku kontenerowego na działkach ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] o użytku gruntu [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...]. Od w/w decyzji z zachowaniem terminu ustawowego, wpłynęły odwołania M. S. oraz E. i H. B. oraz B. R. Ponadto w dniu [...] czerwca 2009r. do Kolegium wpłynęło pismo organu I instancji, w którym poinformowano Kolegium, iż dla obszaru, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] Nr [...]» poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2008r.) Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego, w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. Jak wynika z akt sprawy dla obszaru, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] lipca 2008r., a zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. B. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji toczyło się od 2004r, Przewlekłość organów doprowadziła w efekcie do umorzenia postępowania. Takie działanie organu zdaniem skarżącego rażąco narusza postanowienia Konstytucji i narusza zasadę zaufania obywateli do organów administracji. Ponadto w dniu [...] maja 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego adwokata J. G., który podtrzymał wniesioną przez B. R. skargę i podniósł, iż bezspornym jest, że przedmiotowe postępowanie administracyjne jest obarczone istotną przewlekłością, która to przewlekłość nastąpiła bez jakiejkolwiek winy skarżącego B. R. Zmiana okoliczności faktyczno-normatywnych, za które uznać należy uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, w chwili gdy w obrocie znajdowała się pozytywna dla B. R. decyzja o warunkach zabudowy nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na bieg postępowania, w szczególności zaś nie może skutkować jego umorzeniem. Przyjęcie takiego sposobu procedowania pozostawałoby w rażącej sprzeczności z zasadą zaufania obywatela do organów administracji (art. 8 k.p.a.) oraz godziłoby w zasadę demokratycznego państwa prawa wynikającego z treści art. 2 Konstytucji RP. Jednocześnie podniósł, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. - o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności przepisów art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. -o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z art. 2 Konstytucji RP. Przy czym wątpliwości strony skarżącej co do konstytucyjności powyższych przepisów dot. takiej ich interpretacji, która sprowadza się do postawienia tezy, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy przez organ 1 instancji skutkuje umorzeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie żart. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. którą Kolegium orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego tj. budynku kontenerowego na działkach ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] o użytku gruntu [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...] i umorzyło postępowania przed organem I instancji. Podstawę umorzenia stanowił fakt, iż dla obszaru na którym znajduje się teren planowanej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2008r.), a zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu stanowisko organu zasługuje na uwzględnienie, albowiem zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji jednak braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustała się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu 1 warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2). Z powołanych przepisów wynika zatem, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Tym samym wydawanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopuszczalne jedynie w przypadku braku na danym terenie obowiązującego miejscowego planu. W przedmiotowej sprawie skarżący B. R. wnioskował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego tj. budynku kontenerowego na działkach ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] o użytku gruntu [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...], w sytuacji gdy dla wskazanego obszaru nie obwiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla obszaru na którym znajduje się teren planowanej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] lipca 2008r., a zatem brak jest podstaw do jego kontynuowania. Zachodziła, więc podstawa do umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie w ocenie Sądu bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostaje podnoszona przez skarżącego przewlekłość toczącego się postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bowiem w świetle uregulowań zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest podstaw do prowadzenia obecnie takiego postępowania. Sąd nie podzielił również wątpliwości pełnomocnika skarżącego co do konstytucyjności powołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.