IV SA/Wa 1654/12

Dnia 13 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na import równoległy środka ochrony roślin postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 25 maja 2011 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 29 marca 2012 r. (wniesionym do sprawy o sygn. IV KO 62/12), T.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w przedmiocie udzielenia zezwolenia na import równoległy środka ochrony roślin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ze względu na brak legitymacji skargowej T.K. Na wstępie należy zaznaczyć, że co do zasady w przypadku stwierdzenia braku legitymacji skargowej skarga podlega oddaleniu w wyroku. Nie dotyczy to jednak sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 ustawy Ppsa (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Formalnymi warunkami skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego są: 1) złożenie skargi na akt lub czynności (bezczynności) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określone w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.) – zwaną dalej Ppsa; 2) wniesienia skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 Ppsa); 3) wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 Ppsa przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jedynie dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2004). Stwierdzić zatem należy, że postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W niniejszej sprawie T.K. nie posiada takiej legitymacji. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 Ppsa, jest bowiem podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością, czy też bezczynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. O istnieniu zaś interesu prawnego rozstrzygają przepisy prawa materialnego, powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe, których konkretyzacja następuje w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Postępowanie administracyjne w sprawie objętej skargą toczyło się na wniosek i dotyczyło uzyskania zezwolenia na import równoległy środka ochrony roślin. Podstawę materialnoprawną orzekania Ministra w tej sprawie stanowił przepis art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz.U. Nr 133, poz. 849 ze zm.), zgodnie z którym środek ochrony roślin dopuszczony do obrotu w innym państwie członkowskim lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym może zostać dopuszczony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw rolnictwa na wprowadzenie tego środka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 47b ust. 1 tej ustawy z wnioskiem o wydanie zezwolenia na import równoległy może wystąpić podmiot zajmujący się obrotem środkami ochrony roślin, mający miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo w innym państwie członkowskim lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Wobec tego postępowanie administracyjne w sprawie uzyskania zgody na import równoległy środka ochrony roślin mogło zostać wszczęte jedynie na wniosek określonego podmiotu zamierzającego wprowadzić do obrotu środek ochrony roślin. Skoro jedyną stroną postępowania administracyjnego o zezwolenie na import równoległy określonym środkiem ochrony roślin był podmiot, który złożył stosowny wniosek, to również postępowanie sądowoadministracyjne mogłoby zostać wszczęte jedynie na wniosek tego podmiotu (z wyjątkiem art. 52 § 1 Ppsa). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu przez Sądem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który wynikałby z przepisów prawa materialnego. Brak jest również przepisów szczególnych, które dopuszczałyby możliwość wniesienia skargi przez T.K. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w sentencji.