IV SA/Wa 1655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez E. U. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015r., którą na podstawie art. 184 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013r, poz. 1650 ze zm., dalej jako "ustawa") oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. U. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2014r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia w/w cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Mianowicie w dniu [...].09.2014r. pan E. U. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu w trybie art. 181 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2014r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na pobyt czasowy stwierdzając, że nie wykazał on, iż zachodzi wobec niego wyjątkowa sytuacja osobista, wymagająca jego obecności w Polsce. Przywołana przez wnioskodawcę okoliczność oczekiwania na narodziny dziecka, na skutek urodzenia przez partnerkę cudzoziemca [...] dziecka, nie może być uwzględniona. Natomiast przywołana w toku postępowania okoliczność kontynuacji rozpoczętych w dniu 1 października 2013r. studiów niestacjonarnych w [...] Akademii Nauk nie stanowi w ocenie organu wyjątkowej sytuacji osobistej wymagającej obecności Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższego rozstrzygnięcia, strona złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz udzielenie jej wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a. Pełnomocnik cudzoziemca wskazał m. in., że cudzoziemiec we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wskazał m. in. na następujące okoliczności: 1) fakt, że jest jedynym żywicielem w związku z P. W.; 2) konieczność udzielenia pomocy partnerce życiowej, która z uwagi na zagrożoną ciążę musiała leżeć; 3) urodzenie przez nią [...] dziecka, którego był ojcem; 4) potrzebę opieki nad znajdującą się w szoku i rozpaczy partnerką przez zapewnienie jej pomocy po wyjściu ze szpitala, pomocy przy załatwianiu formalności związanych z pogrzebem dziecka i jego organizacji. Pomimo, że Cudzoziemiec udokumentował powyższe okoliczności Wojewoda [...] stwierdził, że skarżący nie dołączył dokumentów potwierdzających jego wyjątkową sytuację osobistą. W dalszej części odwołania pełnomocnik strony zwrócił uwagę na to, że cudzoziemiec prosił o umożliwienie mu kontynuacji nauki i zdania egzaminów w [...] Akademii Nauk. Również i ta okoliczność nie wydała się Wojewodzie [...] istotna. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając powyższe odwołanie stwierdził, co następuje. Zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na tym terytorium, jeżeli: jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej lub obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga jego wyjątkowa sytuacja osobista, lub obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 184 ww. ustawy udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, odmawia się cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 i 3-5. Natomiast w myśl art. 100 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W dniu 10.09.2014r. pan E. U. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski na podstawie art 181 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu wniosku przywołał fakt, że pozostaje w związku z P. W., która spodziewa się ich wspólnego dziecka. Cudzoziemiec planował z nią przyszłość. Prosił o przedłużenie mu o 6 miesięcy okresu ważności karty pobytu. Jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji wpłynęło zaświadczenie o urodzeniu dziecka w dniu [...].09.2014r. przez P. W., jednak urodziło się ono [...]. Jednocześnie cudzoziemiec zmodyfikował przesłanki ubiegania się o pobyt czasowy. Mianowicie wskazał, iż powodem złożenia przez niego przedmiotowego wniosku był zły stan zdrowia matki jego dziecka. Następnie w dniu 29.10.2014r. cudzoziemiec dołączył dodatkowo zaświadczenie ze [...] Akademii Nauk nr [...], informujące o tym, że jest on studentem wymienionej uczelni na kierunku zarządzanie, a planowany termin ukończenia studiów to 30.09.2016r. Organ odwoławczy ustalił, że cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z terminem ważności do dnia [...].09.2014r. Po upływie okresu ważności powyższego zezwolenia cudzoziemiec nie opuścił terytorium RP i zdecydował się na dalszy pobyt na tym terytorium w sposób nielegalny. Następnie stwierdził, iż za wyjątkową sytuację osobistą wymagającą obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy uznać taką, która pojawiła się nagle, była niezależna od niego i uniemożliwiała jego wyjazd z Polski. Powołane przez cudzoziemca tj. ciąża partnerki i plany dotyczące wspólnej przyszłości z nią nie stanowią wyjątkowej sytuacji osobistej cudzoziemca, która wynikła nagle, niezależnie od niego oraz uniemożliwiała mu wyjazd z Polski (nadto dziecko urodziło się [...]). Ponadto okoliczność kontynuowania przez zainteresowanego nauki w [...] Akademii Nauk w L., na którą powołał się on w trakcie postępowania przed organem I instancji także nie stanowi wyjątkowej sytuacji osobistej. W ocenie organu II instancji wobec E. U. nie ma podstaw do udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 181 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. U. Zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 181 ust. 1, art. 187 ust. 1 pkt 1 (przepis ten nie ma ustępów – uwaga Sądu) ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach poprzez zaniechanie zastosowania, w sytuacji gdy cudzoziemiec spełnia wymienione w tych przepisach przesłanki do uzyskania zezwolenia na pobyt na terenie Polski. Dalej naruszenie przepisów postępowania: - art 77 kpa, 80 kpa poprzez nieprawidłową i jednostronną ocenę dowodów, w szczególności dokumentów wskazujących na kontynuowanie nauki przez cudzoziemca; - art. 7 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w odniesieniu do szczególnej sytuacji życiowej cudzoziemca; - art. 9 kpa poprzez zaniechanie udzielenia informacji o przesłankach i dowodach, potrzebnych do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, ze względu na kontynuowanie nauki na studiach. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, wywołanych niniejszym postępowaniem, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd na wstępie wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014r., poz.1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego – zarówno z powodów podniesionych w skardze, jak i uchybień, które byłby Sąd zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na tym terytorium, jeżeli: 1) jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej, lub 2) obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga jego wyjątkowa sytuacja osobista, lub 3) obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na dyspozycję art. 181 ust. 2, zezwolenie takie może być wydane jedynie na okres realizacji celu, ze względu na który zostało udzielone, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy, przy czym zezwolenia tego, można udzielić także, gdy okoliczności ubiegania się o to zezwolenie nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące ( art. 181 ust. 3). Z powyższego wynika, że zamiarem ustawodawcy było legalizowanie w trybie art. 181 w/w ustawy wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych od nich sytuacjach. W bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym dawnego art. 33 ust. 1 i art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach akcentowany był wyjątkowy charakter tych regulacji. W wyroku z dnia 15 listopada 2006 r. (sygn. akt V SA/Wa 1237/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że celem rozwiązania przyjętego w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jest legalizowanie wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi, powstałymi niezależnie od nich. Z kolei w wyroku z dnia 30 października 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 1566/14) sąd stwierdził, że art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zawiera konstrukcję prawną, odnoszącą się do wyjątkowych zdarzeń, która nie może być przedmiotem rozszerzającej wykładni. Wyjątkowa sytuacja osobista określona w art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, musi być rzeczywiście niepowszednia, szczególna, nietypowa, a jednocześnie wymagająca pobytu na terenie Polski, celem uregulowania ważnej, indywidualnej sprawy. Zdaniem Sądu zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielane na podstawie powyższego przepisu służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w specyficznych, niestandardowych i niezależnych od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że w dacie wystąpienia do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 181 ust. 1 ustawy, cudzoziemiec wskazywał fakt pozostawania w związku partnerskim oraz oczekiwanie na urodzenie się dziecka pochodzącego z tego związku. W toku postępowania administracyjnego – po złożeniu wniosku - sytuacja faktyczna uległa zmianie bowiem partnerka cudzoziemca urodziła dziecko [...]. Z tego względu ocenie w świetle przesłanek podanych w art. 181 ustawy mogła podlegać później podnoszona okoliczność tj. opieka nad partnerką ze względu na jej stan psychiczny po utracie dziecka (to było akcentowane w odwołaniu), a także nowa okoliczność nie podnoszona we wniosku, ale w toku postępowania przed wydaniem przez organ I instancji decyzji tj. podjęcie studiów. Organy bowiem orzekają co do zasady na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania. W ocenie sądu orzekającego fakt urodzenia [...] dziecka jest sytuacją niecodzienną, nagłą i traumatyczną, zwłaszcza dla matki tego dziecka, co mogłoby uzasadniać zastosowanie art. 181 ust. 1 pkt 2) ustawy wobec skarżącego ze względu na potrzebę wsparcia dla jego partnerki i wobec tego konieczność pozostania cudzoziemca na terenie Polski. Jednakże, co podkreślił organ I instancji dotychczasowa "historia" pobytu cudzoziemca na terytorium RP spowodowała, że organy uznały, że nieuzasadniona będzie ochrona prawna cudzoziemca na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 2) ustawy. W tym miejscu należy podkreślić, że w procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu organ został wyposażony w swobodę decyzyjną, co oznacza, że "może" udzielić takiego zezwolenia. Skoro uzyskał swobodę decyzyjną oznacza, że nawet przy spełnieniu przez cudzoziemca jednej z przesłanek wymienionych w art. 181 ust. 1 ustawy organ jest władny odmówić legalizacji pobytu cudzoziemca. Tym samym przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Zatem znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki warunkujące uzyskanie pobytu, jak również okoliczności, które będą usprawiedliwiały odmowę. W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął, że narodzenie [...] dziecka nie stanowi o wyjątkowej sytuacji osobistej cudzoziemca. Sąd nie podziela tej oceny jak już stwierdzono wyżej, niemniej w konsekwencji odmienna ocena tego zderzenia nie miała wpływu na wynik sprawy. Organ bowiem wykazał, że dotychczasowy pobyt skarżącego od 2004r. i ciągłe nieudane próby studiowania w Polsce, jak również nielegalne pobyty (w chwili złożenia wniosku także przebywał nielegalnie – choć nie ma to znaczenia prawnego w świetle normy art. 184 ustawy i nie obliguje organ do wydania odmowy) nie mogą pozostać bez znaczenia przy poszukiwaniu ochrony prawnej. Skarżący bowiem z racji ignorowania przepisów obowiązujących w kraju, w którym przebywa od 2004r. nie może korzystać z dobrodziejstwa innych norm w nim obowiązujących. Jedną z nich jest możliwość udzielenia ochrony na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z tych względów w ocenie Sądu zasadnie organy odmówiły udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w oparciu o wskazywaną przez cudzoziemca podstawę prawną tj. art. 181 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz okoliczność faktyczną jaką była wola pozostania przy partnerce będącej w złym stanie psychicznym. Bezspornie skarżący jako drugą podstawę faktyczną wniosku wskazał podjęcie studiów w [...] Akademii Nauk. Organ słusznie nie zakwalifikował tej okoliczności jako usprawiedliwiającej skorzystanie przez cudzoziemca z możliwości pobytu czasowego jako jego wyjątkowej sytuacji osobistej. Podjęcie studiów było świadomym krokiem podjętym przez skarżącego i nie stanowi nagłej, wyjątkowej czy szczególnej sytuacji. Ta okoliczność bezspornie nie mieści się w kategorii wyjątkowej, niecodziennej sytuacji w rozumieniu tego przepisu. Świadczy o tym fakt, że ustawodawca podjęcie nauki w różnych formach przewidział jako oddzielną i samoistną podstawę ubiegania się o legalny pobyt na terytorium RP (art. 144 i nast., art. 186 ust. 1 pkt 3b) i art. 187 pkt 1 ustawy). Spór w świetle zarzutu skargi sprowadza się do tego, czy organ był związany podstawą prawną wniosku wskazaną przez wnioskodawcę w powiązaniu z jego twierdzeniami oraz wskazywanymi okolicznościami, czy też jedynie owymi okolicznościami faktycznymi. W tym wypadku chodzi o kwestię podjęcia studiów. O ile słusznie w ocenie Sądu organy nie uznały odbywania studiów jako wyjątkowej sytuacji osobistej skarżącego, o tyle bezsporny fakt podjęcia nauki mógłby zostać oceniony ze względu na inny przepis prawa materialnego np. wskazywany w skardze art. 186 ust. 1 pkt 3b) ustawy. W ocenie Sądu wskazana we wniosku okoliczność i podstawa prawna nie determinuje prawnego zakresu rozstrzyganej sprawy. Postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co prawda nie leży w dyspozycji strony, stąd organ samodzielnie nie wszczyna postępowania, ale związany jest jedynie wskazywanymi okolicznościami faktycznymi podanymi przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie taką okolicznością był m.in. fakt podjęcia studiów oraz wola uzyskania zalegalizowania pobytu z tego tytułu. We wniosku oraz pismach składanych do organu cudzoziemiec nie wskazywał konkretnej normy prawa materialnego, w oparciu o którą ubiega się o pobyt. Organy obydwu instancji uczyniły przedmiotem rozważań jedynie art. 181 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tymczasem powinny przeprowadzić ocenę sytuacji skarżącego w kontekście innych możliwych norm przewidujących uzyskanie zgody na pobyt ze względu na fakt podjęcia studiów, czego nie uczyniły. Powyższe uchybienie przepisom prawa procesowego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Przepis art. 144 ustawy przewiduje zezwolenie na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach. Jednocześnie z art. 147 ustawy wyprowadzić należy wniosek, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia z tego tytułu zezwolenia w sytuacji określonej w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9. Tymczasem art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy przewiduje, że udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium nielegalnie. Jako okoliczność ustaloną w toku postępowania i bezsporną należało potraktować to, że skarżący w chwili składania wniosku pozostawał na terytorium RP nielegalnie. Cudzoziemiec bowiem przebywał w Polsce od dnia [...] września 2012r. na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] września 2014r. Tymczasem wniosek w niniejszej sprawie złożył w dniu [...] września 2014r. Z tego względu ubieganie się o zezwolenie na pobyt ze względu na odbywanie studiów w oparciu o wyżej podaną podstawę prawną skutkowałoby odmową udzielenia zgody na pobyt w oparciu o art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy Z kolei podawana przez skarżącego w skardze podstawa prawna tj. art.186 ust. 1 pkt 3b) ustawy - zastosowanie tego przepisu także nie spowodowałaby innego rozstrzygnięcia. Skarżący bowiem nie wykazał, że posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, a organ nie miał obowiązku w tej konkretnej sytuacji dokonywać z urzędu ustalenia tej okoliczności. Skoro skarżący nie wskazywał na etapie postępowania administracyjnego tego przepisu jako podstawy ubiegania się o legalny pobyt czasowy, organ nie miał obowiązku czynić w tym zakresie własnych ustaleń z urzędu. Z tego względu ubieganie się przez cudzoziemca o zgodę na pobyt czasowy na podstawie art.186 ust. 1 pkt 3b) ustawy również nie zakończyłby się wydaniem decyzji udzielającej zgody. Na zakończenie Sąd nadmienia, że również art. 187 pkt 1 a) i b) ustawy nie znalazłby zastosowania w przypadku cudzoziemca. Warunkiem uzyskania zgody jest bowiem złożenie wniosku oraz pobyt na terytorium RP w warunkach legalności (art. 191 ust. 1 ustawy). Ustosunkowując się z kolei do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania wyjaśnić należy, że art. 7 K.p.a. ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Myśl tę rozwija art. 77 § 1 K.p.a., nakładając na organ administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu organy administracji publicznej rozpatrując przedmiotową sprawę, nie dokonały w sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia wszechstronnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów. Nie mniej jednak owo naruszenie przepisów prawa procesowego – jak wyżej wykazano – nie miało wpływu na wynik sprawy. Brak bowiem przeanalizowania stanu faktycznego ze względu na inne przepisy prawa materialnego niż uczynił to organ nie miało w konsekwencji żadnego wpływu na wynik sprawy i zdaniem Sądu nie byłoby usprawiedliwione z tego powodu uchylenie zaskarżonej decyzji. Istotny dla sprawy fakt, jeśli idzie o zastosowanie tych innych przepisów został przez organy ustalony i nie został zakwestionowany tj. nielegalne pozostawanie na terytorium RP. Odnosząc się do argumentacji skargi, w której podniesiono brak podejmowania przez organ działań informujących skarżącego, skład orzekający, uznając je częściowo za zasadne podnosi, że naruszenie tego przepisu nie miało wpływu na prawa skarżącego. Ponadto przepis art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Z tych wszystkich względów skarga podlegała na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.