IV SA/Wa 1659/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 22 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. S., obywatela [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wydaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 191, poz. 1133), zwanej dalej ustawą o abolicji. Skarga została sporządzona przez radcę prawnego, a w petitum skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji administracyjnej w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek pełnomocnika skarżącego nie został poparty jakąkolwiek argumentacją, przez co oceny zasadności wniosku należało dokonać w oparciu o całokształt faktów i okoliczności znajdujących odzwierciedlenie w zebranym dotychczas materiale postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. W ocenie Sądu, zebrany w toku obu postępowań materiał nie dostarcza podstaw do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnoodwracalnych skutków. Zebrany materiał w szczególności nie wskazuje, aby zapadły decyzje administracyjne zobowiązujące skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też decyzje o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (cfr. art. 9 ustawy o abolicji). W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji