IV SA/Wa 1662/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 19 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. w przedmiocie odmowy wydania przez Ministra Spraw Zagranicznych uwierzytelnionego odpisu pisma z akt sprawy oraz nierozpoznanie skargi w trybie art. 227 K.p.a. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 lipca 2005 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie odmowy wydania przez Ministra Spraw Zagranicznych uwierzytelnionego odpisu pisma z akt sprawy oraz nierozpoznanie skargi w trybie art. 227 K.p.a. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 sierpnia 2005 r. Minister Spraw Zagranicznych wnosił o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ jako niedopuszczalnej. Zdaniem Sądu, żądania zawarte w skardze M. K. nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego /confer postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1983 r., SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 94/. Właściwość sądu administracyjnego określona jest bowiem w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 wspomnianego przepisu. W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze M. K. mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie wydaje się w nim rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - podlega odrzuceniu. Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji.