IV SA/Wa 1663/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W. i A. W., M. D., H. R., J. R. i R. D. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę IV SA/Wa 1663/06 UZASADNIENIE Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., po rozpatrzeniu wniosku Gminy W., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na modernizacji ulicy [...] na odcinku od Al. [...] do ulicy [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z treścią zapisu i rysunkiem planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. oraz Uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., jak również spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie. W wyniku rozpoznania odwołania W. i A. W., S. D., D. D. i M. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Burmistrz Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycji jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r., która ustala, że teren na którym będzie realizowana zamierzona inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...]. Na obszarze tym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi, dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie funkcji usługowych ponadlokalnych II i III stopnia obsługi i innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Wyklucza się natomiast lokalizowanie obiektów których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałaby poza granice inwestycji. Zdaniem organu bezspornym jest więc, że modernizacja ulicy [...] mieści się w ustaleniach obowiązującego planu. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się organ wskazał, że sposób i rodzaj zabudowy, szczegółowe warunki techniczne, rodzaj urządzeń zabezpieczających przed uciążliwościami inwestycji, a także kwestie uprawnień do terenu planowanej inwestycji nie należą do przedmiotu niniejszego postępowania, ponieważ dotyczą innego etapu realizacji inwestycji, a mianowicie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz uzyskania pozwolenia budowlanego. Dlatego też podniesione przez odwołujących w tym zakresie argumenty nie mogą być uwzględnione na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a winny zostać podniesione w toku postępowania związanego ze staraniami inwestora o prawa do terenu oraz z wydaniem pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest wyłącznie przesądzenie, czy inwestycja jest zgodna z planem. Dlatego też jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, że ochrona praw osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu dotyczy tylko zakresu objętego ustaleniami obowiązującego planu. Nie można natomiast chronić tych interesów w zakresie jakim chronione są one prawem budowlanym. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli W. i A. W., D. D., M. C. i M. D.. Uzasadniając swoją skargę skarżący wskazali, że decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. jest dla nich krzywdząca, ponieważ jej skutkiem będzie uszczuplenie terenu stanowiącego ich własność, na co nie wyrażają zgody. W toku postępowania sądowego zmarła skarżąca D. D. i w jej miejsce wstąpił następca prawny R. D.. Skarżący M. C. w toku postępowania - w dniu 13 lipca 2006 r. zbył udział w działce przy ul. [...] i w jego miejsce wstąpili nabywcy H. i J.R.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wskazało ponadto, iż nie można uznać zarzutów skargi, ponieważ przedmiotem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie są stosunki własnościowe jak również prawo do gruntów planowanej inwestycji. Pozyskanie terenów dla celów przedmiotowej inwestycji nastąpi w późniejszym terminie na innym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjno-budowlanego, w którym organ na wniosek inwestora orzeka w drodze decyzji zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie Gmina W. wystąpiła z wnioskiem do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji ulicy [...] na odcinku Al. [...] do ul. [...]. Burmistrz Gminy W. powołując się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. W pkt 2 decyzji przytoczył warunki wynikające z ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego. W. zatwierdzonego Uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] października 1992 r. Nr [...], poz. [...], wskazując, że jest to teren położony w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], gdzie preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi, a dopuszcza utrzymanie i lokalizowanie funkcji usługowych ponadlokalnych II i III stopnia obsługi oraz innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. W dalszej części wskazał ustalenia komunikacyjne wynikające z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [..] czerwca 1998 r. i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. Nr [...], poz. [...]. Jak wynika z treści decyzji organu pierwszej instancji ulica [...] liczy 2100m długości i na odcinku 250m jest wykonana z trylinki, zaś na odcinku 56m z asfaltu. Przedmiotowa inwestycja dotyczy jedynie modernizacji ulicy na odcinku długości 1250m, poprzez realizację nawierzchni asfaltobetonowej z podbudową tłuczniową z odwodnieniem studzienkami podłączonymi do kolektora deszczowego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że rozstrzygające znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania, w sprawie. W dacie orzekania przez organy obu instancji w niniejszej sprawie obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzony Uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r., oraz Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru nr 1- Al.[...] zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy W .Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., dotyczący części ulicy [...] na odcinku między ulicami [...] i Al. [...]. Stosownie do regulacji art. 40 ust.1 i art. 43 wyżej cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jeżeli zatem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu, zgodnie z którymi celem regulacji jest zapewnienie dostępu wszystkich podmiotów do komunikacji i infrastruktury technicznej, to organy administracyjne w świetle art. 43 cytowanej ustawy nie mogą odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają charakter promesy wiążącej organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w tym sensie, że przesądza ona o możliwości realizacji na danym terenie inwestycji. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności i uprawnień osób trzecich. Inwestor dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę jest zobowiązany wykazać swe prawa do terenu i wskazać szczegółowe rozwiązania techniczne. Oznacza to, że zarzuty skarżących, które związane są z zagrożeniem prawa własności zaskarżoną decyzją będą mogły być podnoszone dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Z przyczyn wymienionych powyżej, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.