IV SA/Wa 1663/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. K. i E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007r. Starosta [...] działając na podstawie art. 106 § 4 i 5 k.p.a., art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. z 2008 r. Dz. U. nr 25, póz. 150), § 3 ust. 1 pkt 35, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.) - w związku z wystąpieniem Wójta Gminy [...] znak: [...], dot. uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych (zbiornik podziemny o pój. do [...] i LPG, wiaty stacji, budynku z myjnią dwustanowiskową typu Karcher oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] we wsi N., gm. S. postanowił nie uzgodnić warunków realizacji wskazanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego organ przeprowadził dokładne postępowanie dowodowe, oprócz wyjaśnień inwestora, przeprowadził wizję w terenie oraz rozprawę administracyjną. W toku postępowania inwestor zrezygnował z części inwestycji, tj. budowy motelu. Organ I instancji poinformował inwestora o konieczności uzupełnienia brakujących informacji w zakresie określenia źródeł emisji zanieczyszczeń do powietrza, ilości i rodzajów substancji emitowanych do powietrza oraz analizy emisji hałasu na tereny chronione akustycznie, dostarczenia kodów odpadów na każdym etapie przedsięwzięcia oraz określenia wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Organ wielokrotnie wzywał inwestora do złożenia wyjaśnień. Starosta stwierdził, iż z przedstawionej dokumentacji wynika, iż w wyniku działalności planowanej stacji paliw przekroczone zostaną dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem stacji. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej podlegają ochronie akustycznej. Dopuszczalny poziom hałasu na tych terenach nie może przekraczać w porze dziennej (godz. 6°° - 22°°) - 55 dB, w porze nocnej (godz. 22°° - 6°°) - 45 dB. Z załączonych map rozprzestrzeniania się hałasu oraz wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Słupno wynika, iż na terenach zabudowy mieszkaniowe - usługowej w porze nocnej poziom hałasu przekroczy poziom dopuszczalny tj. 45 dB. Po dokonaniu dogłębnej analizy raportu oraz jego uzupełnień Starosta [...] stwierdził, iż tak zaplanowane i zlokalizowane przedsięwzięcie spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska w zakresie emisji hałasu. Pismem z dnia [...] lipca 2008r. W. Spółka z o.o. skierowała zażalenie, w którym wniosła o uchylenie i zmianę postanowienia organu I instancji. Żaląca się wskazała, że była wielokrotnie wzywana do składania wyjaśnień, podkreślając, iż organ I instancji w kolejnych postanowieniach nakazywał zwiększenie mocy akustycznej, wobec czego z obliczeń wyniknęły przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasów. Natomiast z praktyki wynika, że modelowanie matematyczne rozprzestrzeniania się hałasu jest zawyżone w stosunku do rzeczywistych pomiarów hałasu. Obliczenia nie uwzględniały też ekranującej roli wysokiej zieleni izolacyjnej przewidzianej wzdłuż granicy działki nr [...] Ponadto, Żaląca się spółka poddała w wątpliwość okoliczność możliwości odmowy uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazując, że organ winien skorzystać z art. 55 ustawy prawo ochrony środowiska, który dopuszcza realizację przedsięwzięcia w wariancie innym np. zaproponowany w raporcie oddziaływania na środowisko. Skarżąca wskazała, że pkt 10 raportu przewiduje propozycję realizacji inwestycji w postaci obsadzenia obrzeży działki krzewami i drzewami pełniącymi rolę naturalnych ekranów. Spółka wskazała, iż zgodnie z przewidywaniami raportu, nie nastąpi przekroczenie standardów ochrony środowiska i standardów emisyjnych poza terenem do którego W. sp.zo.o. posiada tytuł prawny. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 123 i 144 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. 2001, Nr 79, póz. 856 ) oraz na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 48 ust. 3, art. 376 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 pkt 35 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko po rozpoznaniu zażalenia z dnia [...] lipca 2008r. W. Spółki z o. o. z siedzibą w W. na postanowienia Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków realizacji omawianego przedsięwzięcia postanowiło uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi organ wskazał, iż uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu. W tym przypadku aktem tym jest decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Uzgodnienie dotyczy oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ wyspecjalizowany, uzgadniający działa, opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia, a odmawiając uzgodnienia opiera się na przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Kolegium zaskarżonemu postanowieniu można zarzucić brak precyzyjnej oceny zgodności proponowanego rozstrzygnięcia z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeśli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym zdaniem Kolegium organ I instancji naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego tj.art.7, 8, 9, 80 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego doszło również do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym sformułowanej w art. 10 k.p.a., albowiem w aktach sprawy brak jest zawiadomienia skierowanego do stron (pisemnego lub w formie obwieszczenia), przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wniesienia uwag, opinii, złożenia wniosków. Ponadto organ odwoławczy ustosunkował się do wniesionych zarzutów, podnosząc iż w aktach sprawy brak jest projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co zdaniem organu skutkuje niemożnością zbadania przez strony i organ odwoławczy legalności wydanego orzeczenia. Zdaniem Kolegium - organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu dokładnej podstawy prawnej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., na którym się oparł. Ani sentencja postanowienia, ani jego treść nie przywołują i nie przytaczają treści przepisu, z którym jest niezgodne zamierzenie inwestycyjne. Organ winien dokonać subsumpcji ( tj. wykładni i zastosowania danego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którym opiera się rozstrzygnięcie ). Organ odwoławczy wskazał, iż akta zawierają wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ([...] z dnia [...] marca 2006 r.). Jak wynika z mapy działka dla działki inwestorskiej (nr ew. (...) ) istnieje funkcja terenu oznaczona symbolem MN/U. Funkcja podstawowa to działalność gospodarcza o charakterze usługowym, nieuciążliwa produkcja rzemieślnicza, handel. Przeznaczenie dopuszczalne - towarzysząca zabudowa mieszkaniowa adaptowana i projektowana max. 30 % powierzchni danej inwestycji. Zdaniem Kolegium inwestycja zgodna jest zatem z obowiązującą na tym terenie funkcją. Ponadto organ wskazał, iż przywołana przez organ okoliczność braku zgody sąsiadów nie stanowi przeszkody do negatywnego uzgodnienia. Organ właściwy w sprawie wydania decyzji przeprowadza postępowanie z udziałem społeczeństwa i zobligowany jest wziąć pod uwagę wniesione wnioski, spostrzeżenia i zapisy raportu w zakresie potencjalnych konfliktów społecznych. W ocenie Kolegium nie wyjaśnioną pozostaje okoliczność dlaczego i na jakiej podstawie organ I instancji wzywał inwestora wielokrotnie do uzupełniania materiałów w celu oceny wpływu inwestycji na środowisko. Jak twierdzi Żalący się, organ nakazywał zwiększenie mocy akustycznej, zatem wyjaśnieniu winno ulec dlaczego i na jakiej podstawie organ podejmował takie działania. Ponadto, nie wiadomym pozostaje, dlaczego nie ujął w swych analizach zieleni izolacyjnej. Jednocześnie zdaniem Kolegium na uwzględnienie nie może zasługiwać stanowisko Żalącego, iż można być dokonać pomiarów hałasu emitowanego przez stację z terenów sąsiednich. Dokonanie takich pomiarów byłoby możliwe dopiero po zrealizowaniu inwestycji, a w niniejszym postępowaniu bada się wpływ zamierzenia jeszcze przed jego realizacją; ponadto wskazać należy, dlaczego organ nie rozważył możliwości zawartej w pkt 10 raportu ( przewidywanie działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko). Wskazane tam rozwiązania mają na celu ograniczenie uciążliwości inwestycji, zmniejszenie hałaśliwości środków transportu, obniżeniu dopuszczalnego poziomy mocy akustycznej niektórych urządzeń, prawidłowej lokalizacji źródeł hałasu, itd. Zarzut w postaci braku zastosowania art. 55 ustawy Prawo ochrony środowiska nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ administracji, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (a nie w postanowieniu uzgadniającym); odnośnie twierdzenia organu I instancji w postaci negatywnego wpływu na środowisko planowanej inwestycji, to również wskazać należy, że nie wiadomym pozostaje czy rozważono możliwość nałożenia na inwestora obowiązków w celu zminimalizowania uciążliwości dla środowiska - zarówno w fazie realizacji przedsięwzięcia jak i w fazie jego eksploatacji oraz czy projekt decyzji zawiera wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym w zakresie ograniczenia wpływu inwestycji na otoczenie. Pismem z dnia [...] września 2008r. A.K. i E.K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. W uzasadnieniu podnieśli, iż Kolegium Odwoławcze uchylając rozstrzygnięcie Starosty wskazało na brak uwzględnienia roli wysokiej zieleni ekranizującej jako środka zapobiegawczego przy rozprzestrzenianiu się hałasu oraz stwierdziło, że modelowanie matematyczne takiego rozprzestrzeniania jest zawyżone. Sformułowanie to zdaniem skarżących jest bardzo ogólne, pozostawiające dużą swobodę interpretacyjną. Zdaniem skarżących przy obliczaniu rozprzestrzeniania hałasu należy opierać się wyłącznie na trwałych środkach ochrony przed hałasem jak ekrany akustyczne itp. z uwagi na fakt, że są one dopuszczane do stosowania w budownictwie na mocy przepisów o wyrobach budowlanych, co daje gwarancję ich jakości i skuteczności akustycznej. Stosowanie "wysokiej" zieleni, jak i ekranu akustycznego daje bardzo dużą swobodę inwestorowi w interpretacji, gdyż nie jest wiadomo, co oznacza konkretnie "wysoka zieleń". Skarżący zauważyli, że stosowanie nietrwałych środków zabezpieczenia przed hałasem nie daje żadnej gwarancji, ani na jej skuteczność akustyczną, ani na to jak ta "wysoka zieleń" zostanie przez inwestora wykonana. Ponadto tego typu nasadzenia na gruncie nie podlegają, tak jak obiekty budowlane kontroli ich stanu "technicznego", więc nie ma gwarancji, jak inwestor będzie dbał o te nasadzenia. Pragniemy zauważyć, że na obecną chwilę działka, na której planowana jest inwestycja, nie jest obsadzona, więc trudno domniemywać, jaki wpływ na rzeczywiste rozprzestrzenianie się hałasu będzie miała roślinność nasadzona przez inwestora oraz po jakim czasie stanie się ona "wysoką". Zdaniem skarżących niezrozumiałe jest na jakiej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zalicza inwestycję do nieuciążliwych, a tylko takie inwestycje są dopuszczone do realizacji - zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Zdaniem skarżących brak zgody sąsiadów, zwiększona emisja pyłów, gazów, oparów paliw, poziomu hałasów, emisja ścieków, powinna stanowić przeszkodę do negatywnego uzgodnienia warunków realizacji. W ocenie skarżących wszystkie te wyżej wymienione czynniki znacznie pogorszą komfort życia sąsiadującym mieszkańcom, a ponadto spowodują obniżenie wartości ich nieruchomości, bo któż w przyszłości będzie chciał nabyć np. dom jednorodzinny (a takie zabudowania w obecnej chwili sąsiadują z działką [...]) w strefie zagrożenia wybuchem lub pożarem. Skarżący podnieśli, iż już obecnie inwestor eksploatuje na sąsiedniej działce stację LPG bez żadnych stosownych pozwoleń. Inwestor nie był w stanie przedstawić w Starostwie Powiatowym w P. żadnych dokumentów stwierdzających o zgodności obecnie funkcjonującej stacji z przepisami, nie ma zgody Miejskiego Zarządu Dróg na wjazd z ulicy W.. Skarżący podnieśli, iż temat ten poruszany również był na spotkaniu z udziałem przedstawiciela Dyrekcji MZD (z panią G.) w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu [...] listopada 2007 r. Komunikacja w obrębie planowanej inwestycji tym bardziej będzie uciążliwa, gdyż zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego obecny wjazd z ul. W. na ul. S. będzie zamknięty. Zgodnie z planami inwestora ruch wjazdowy z planowanej inwestycji będzie odbywał się ulicą S., a dalej prowadzony będzie bocznymi drogami aż do trasy B. - R. Na takie rozwiązanie Zarząd Dróg w P. nie wyraził zgody. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wskazane kryteria orzekający w sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylające postanowienie Starosty [...], który nie uzgodnił warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych (zbiornik podziemny o pój. do [...]) i LPG, wiaty stacji, budynku z myjnią dwustanowiskową typu Karcher oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] we wsi N., gm. S. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie przekroczył kompetencji wynikających z postanowień art.138 § 2 k.p.a. w związku z art.123 i 144 k.p.a. uchylając rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może wydać orzeczenie kasacyjne, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ma miejsce w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 226). Trafnie podkreślono w piśmiennictwie, że brak ten nie może być sanowany w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne również wtedy, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, które czynią sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi drugiej instancji na zastosowanie art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zasadnie wskazało, iż uzasadnienie postanowienia pierwszoinstancyjnego nie zawierało wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Starosta Płocki w zasadzie ograniczył się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy podsumowując w ostatnim zdaniu, iż po dokonaniu dogłębnej analizy raportu oraz jego uzupełnień tak zaplanowane i zlokalizowane przedsięwzięcie spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska w zakresie emisji hałasu. Zauważyć jednak należy, iż powołana przez Starostę analiza powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto jak wynika z akt sprawy Starosta kilkakrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia niezbędnej dokumentacji i złożenia wyjaśnień, jednakże w treści zaskarżonego postanowienia brak przeprowadzonej przez organ analizy przedstawionej dokumentacji. Nie zawarto zatem w uzasadnieniu szczegółowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Starosta stwierdził, iż zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w ponadto sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej podlegają ochronie akustycznej. Dopuszczalny poziom hałasu na tych terenach nie może przekraczać w porze dziennej (godz. 6°° - 22°°) - 55 dB, w porze nocnej (godz. 22°° - 6°°) - 45 dB. Z załączonych map rozprzestrzeniania się hałasu oraz wyrysu z Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Słupno wynika, iż na terenach zabudowy mieszkaniowe - usługowej w porze nocnej poziom hałasu przekroczy poziom dopuszczalny tj. 45 dB. Jak słusznie wskazało Kolegium z powyższego stwierdzenia nie wynika jednak , który z przepisów powołanego rozporządzenia zdaniem Starosty został naruszony oraz o ile przekroczony zostanie dopuszczalny poziom hałasu. Organ II instancji rozpatrując zażalenie dopatrzył się również naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady czynnego udziału stron. W ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, iż zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym zapewnia jej czynny udział podczas całego postępowania, tj. od chwili jego wszczęcia do zakończenia, a w szczególności bezpośrednio przed wydaniem decyzji (postanowienia). W razie uprawomocnienia się postanowienia organu I instancji, orzeczenie takie -jako wadliwe- podlegałoby konieczności wyeliminowania go z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ( a więc wznowienie postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Organ odwoławczy wskazał również na braki w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, które należy uzupełnić i które mają bezpośredni wpływ na przyznanie wnioskowanej pomocy. Wyjaśnieniu winny ulec m.in. brak rozważenia innego wariantu realizacji inwestycji oraz wskazania działań mających na celu zmniejszenie uciążliwości planowanego zamierzenia. Jednocześnie zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż brak pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji przez właściwego zarządcę drogi oraz zarzuty dotyczące zlokalizowania w pobliżu innej stacji LPG - są bezprzedmiotowe dla niniejszego postępowania. Za bezzasadne natomiast uznał Sąd stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., iż organ pierwszej instancji powinien w istocie uzgodnić projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska - postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zatem przedmiotem uzgodnienia jest nie projekt decyzji lecz planowane przedsięwzięcie, dlatego organ pierwszej instancji nie musiał, dysponować projektem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wobec wskazanych uchybień organ wyższego stopnia w sytuacji konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w tak znacznej części nie mógł wydać orzeczenia merytorycznego, zatem koniecznym stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dlatego też Sąd działając na podstawie art.151p.p.s.a. oddalił skargę.