IV SA/Wa 1666/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącej C. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2008r. Marszałek Województwa [...]działając na podstawie art. 140 ust. 2 pkt 1, art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne ( Dz. U. z 2005 r. Nr 238 poz.2019 ze zm.) w zw. z art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Spółki E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z ujęcia wód podziemnych, orzekł o udzieleniu Spółce E. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej z utworów czwartorzędowych z własnego ujęcia składającego się z 7 studni głębinowych: 3C, 7B, 9B, 11B, 19, 20A, 21 A, zlokalizowanych na terenie byłych Zakładów [...] w W., w ilości: Q śr.d. = 2 437,73 m3/d; Qmax.h = 182,83 m3/h; przy zatwierdzonych zasobach eksploatacyjnych ujęcia wynoszących 573 m3/h, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków: - przy poborze wody nie będzie przekraczana zatwierdzona wydajność eksploatacyjna poszczególnych studni; - urządzenia służące do poboru i rozrządu wody utrzymywane będą w należytym stanie technicznym; - ilość pobieranej wody kontrolowana będzie przez odczytywanie i notowanie wskazań wodomierzy 1 raz na tydzień; - pomiary wydajności eksploatacyjnej studni i poziomu zwierciadła wody w studniach prowadzone będą 1 raz w roku. Ważność niniejszej decyzji Marszałek ustalił na okres 20 lat, tj. od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2028r. stwierdzając jednocześnie, iż pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W uzasadnieniu decyzji Marszałek wskazał, iż pismem z dnia 30 grudnia 2005 r., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz pozwoleń sektorowych, w tym m.in. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z ujęcia wód podziemnych. Załączone do wniosku dokumenty nie spełniały wymagań określonych w art. 132 ustawy - Prawo wodne i Wnioskodawca uzupełnił je przy piśmie z dnia 25 września 2006 r., przedstawiając aneks do operatu wodnoprawnego. W trakcie postępowania do Wojewody [...]wpłynęły uwagi i zastrzeżenia Syndyka Masy Upadłości Zakładów [...]S.A. w upadłości, z siedzibą w W. przy ul. [...], dotyczące własności oraz użytkowania działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego korzystania z wód, tj. poboru wody podziemnej oraz C. Sp. z o.o., z siedzibą w W., która podniosła, iż przedmiotowe postępowanie wodnoprawne jest prowadzone na podstawie nieaktualnej dokumentacji (operatu wodnoprawnego), zwłaszcza w zakresie własności działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego korzystania z wód, a także w kwestii stanu technicznego urządzeń wodnych służących do poboru wody. Ponadto Strona uznała, iż planowany sposób korzystania ze środowiska, tj. pobór wody podziemnej, będzie naruszał jej prawo do nieruchomości oraz urządzeń wodnych, nabytych w trakcie prowadzonego postępowania. W odpowiedzi, pismem z dnia 24 kwietnia 2007 r., spółka E. potwierdziła fakt zmiany użytkownika wieczystego działek, na których usytuowane są urządzenia wodne oraz zaprzeczyła zarzutom dotyczącym stanu technicznego urządzeń wodnych, załączając dokumentację fotograficzną. Na uwagi C. Sp. z o.o. odpowiedział również Zakład [...]Sp. j., będący stroną postępowania, zaznaczając, iż okoliczności przytoczone przez C. Sp. z o.o. nie stanowią podstawy do wydania decyzji odmownej; a także Konsorcjum [...]wskazujące, iż sprzeciw C. Sp. z o.o. nie znajduje uzasadnienia formalno-prawnego w sprawie oraz szkodzi interesom odbiorców usług "E. " Sp. z o.o. Ponadto pismem z dnia 20 lipca 2007 r., Wnioskodawca uzupełnił wniosek o dodatkowe informacje dotyczące lokalizacji studni służących do poboru wody. W celu dodatkowej oceny zasadności wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego pismem z dnia 6 grudnia 2007 r., wystąpiono do Wydziału Zarządzania Kryzysowego [...] Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o określenie, czy studnie głębinowe wchodzące w skład przedmiotowego ujęcia stanowią źródło zaopatrzenia ludności w wodę pitną w wypadku wystąpienia wyjątkowych zagrożeń. Odpowiedź uzyskana dnia 21 grudnia 2007 r. była negatywna. Po przeanalizowaniu posiadanej dokumentacji Marszałek Województwa [...]wskazał, iż Spółka "E. " pełni istotną rolę w systemie energetycznym Miasta [...] W.. Zapewnienie odpowiednich warunków działania tej Spółce umożliwi zachowanie bezpieczeństwa zaopatrzenia w paliwo oraz energię rejonu południowo-zachodniego dzielnicy [...] Jeden z takich warunków stanowi regularna dostawa wody. Zwrócił uwagę, iż Spółka "E. " jest dostawcą wody dla wielu podmiotów gospodarczych funkcjonujących na terenie byłych Zakładów [...] a Spółka C. jest jedyną stroną postępowania, występującą z wnioskiem o odmowę pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu podnoszone przez nią argumenty są niewystarczające do odmowy udzielenia tego pozwolenia, a ponadto nie zaistniały przesłanki określone w art 126 ustawy Prawo wodne uzasadniające wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Marszałek podkreślił, iż z uwag złożonych przez C. Sp. z o.o. wynika, że część działek, znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedmiotowego korzystania z wód, została objęta ochroną konserwatora zabytków, nie stwierdzono jednak, że pobór wody podziemnej w jakikolwiek sposób narusza warunki tej ochrony. W związku z tym nie stwierdzono zaistnienia żadnej z ww. okoliczności determinujących odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego. Pismem z dnia 28 lipca 2009r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożyła Spółka C. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego A.S.. W związku ze zmianą art. 4 ust. 3 ustawy Prawo wodne, dokonaną art. 146 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227), z dniem 15 listopada 2008 r. funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw, w sprawach określonych ustawą Prawo wodne, pełni Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało przedmiotowe odwołanie Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. W odwołaniu Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 19 i 20 k.p.a. i art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez wydanie decyzji przez niewłaściwy organ, - art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne poprzez brak ustaleń, że pobór wody podziemnej w żaden sposób nie narusza warunków ochrony zabytków, w związku z wydaną w toku postępowania decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2007 r. o wpisie do rejestru zabytków obiektów znajdujących się na tym samym terenie, na którym posadowione są studnie, oraz ustanowieniu strefy otoczenia obejmującej ten teren, - art. 128 ust. 1 pkt 9b ww.ustawy, w związku z brakiem w decyzji ustaleń i warunków co do sposobu postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych, - art. 131 ust. 1 i ust. 2 pkt 1ww. ustawy w związku z brakiem w operacie wodnoprawnym aktualnych informacji odnośnie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu zamierzonego korzystania z wód, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sprawie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcia istnienia decyzji o wpisie obiektów do rejestru zabytków. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarką Wodną działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne po rozpatrzeniu odwołania Spółki C. Sp. z o.o., reprezentowanej przez radcę prawnego A.S. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]września 2008 r., postanowił uchylić pkt II. 3 zaskarżonej decyzji i orzekł, iż "ilość pobieranej wody kontrolowana będzie przez odczytywanie i notowanie wskazań wodomierzy 1 raz na tydzień; w przypadku awarii wodomierza studnia zostanie wyłączona z eksploatacji do czasu jego naprawy. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał mocy. W pierwszej kolejności Prezes KZGW odniósł się do zarzutu braku właściwości Marszałka Województwa [...]do wydania decyzji w pierwszej instancji. Za bezzasadny Prezes KZGW uznał zarzut dotyczący barku właściwości Marszałka Województwa [...]do wydania decyzji. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozstrzygnięcie Marszałka o udzieleniu Spółce E. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z jej ujęcia, podjęte zostało na podstawie operatu wodnoprawnego, uzupełnionego w toku postępowania organu I instancji aneksem i pismami wyjaśniającymi wnioskodawcy z dnia 6 listopada 2006 r. i 29 grudnia 2006 r. Z materiału tego wynika, że ujęcie składa się z siedmiu studni nr 3C, 7B, 9B, 11B, 19, 20A i 21 A, eksploatowanych w ramach zasobów eksploatacyjnych ustalonych w dokumentacji hydrogeologicznej zatwierdzonej decyzją Prezesa Centralnego Urzędu Geologii z dnia [...]marca 1971 r., znak: [...] w ilości 573 m3/h. Wg informacji podanych w operacie łączna wydajność eksploatacyjna wszystkich studni wynosi 427 m3/h. W toku postępowania odwoławczego Wnioskodawca złożył Aneks Nr 2 do operatu wodnoprawnego, którym zweryfikował informacje dotyczące studni nr 9B i 21A podając, iż w przedłożonym organowi I instancji materiale dowodowym omyłkowo przypisano powyższym studniom dane dotyczące sąsiednich studni, przeznaczonych do likwidacji, a więc niezgodnych z wynikami prac geologicznych zebranymi w dodatku do dokumentacji hydrogeologicznej sporządzonym w 2005 r. Weryfikacja dotyczy konstrukcji otworów, ich wydajności eksploatacyjnej, depresji w otworach i zasięgu lejów depresyjnych, współczynnika filtracji ujętej warstwy wodonośnej. Zdaniem organu odwoławczego w wyniku analizy całokształtu materiału dowodowego stwierdzić należy, że wskazane przez Wnioskodawcę omyłki nie mają wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...]. W świetle bowiem zweryfikowanych materiałów dowodowych wydajność eksploatacyjna studni nr 9B wynosi Q = 60 m3/h a nie 74 m3/h, jak podano pierwotnie, natomiast wydajność eksploatacyjna studni 21A wynosi Q = 54 m3/h, a nie 97 m3/h. W konsekwencji łączna wydajność ujęcia wody wynosi 370 m3/h, a zatem jest większa od poboru wody w ilości określonej w decyzji tj. Q max h = 182,83 m3/h. Istotnym przy tym jest, że zweryfikowane zasięgi lejów depresyjnych odpowiadające wydajnościom eksploatacyjnym powyższych studni są mniejsze od pierwotnie podanych w materiale dowodowym tj. dla studni Nr 9B promień leja depresji wynosi R= 125 m, a dla studni nr 21A R = 149 m, (pierwotnie dla studni Nr 9B podano R = 200 m a dla studni nr 21A R = 150 m). W tej sytuacji, zdaniem Prezesa mając na względzie, że bez znaczenia w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego są pozostałe sprostowane przez Stronę dane charakteryzujące studnie (depresja w otworze, współczynnik filtracji), organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji w związku z powyżej opisaną weryfikacją materiału dowodowego. Dalej Prezes KZGW wyjaśnił, iż stronom postępowania umożliwiono zapoznanie się z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Strony nie skorzystały z możliwości złożenia wyjaśnień czy uwag. Odnosząc się do zarzutu odwołania iż w decyzji pierwszej instancji brak jest ustaleń, że pobór wody nie będzie naruszać warunków ochrony obiektów objętych w toku postępowania ochroną konserwatora zabytków, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła taka potrzeba bowiem z materiału dowodowego wynika, że studnie przedmiotowego ujęcia ujmują wodę z warstwy wodonośnej naporowej, której strop występuje w strefie głębokości 11,3 - 24,0 m p.p.t, a nad tą warstwą zalegają osady słaboprzepuszczalne o miąższości dochodzącej do 10 m. Oznacza to, że pobór wody nie będzie negatywnie oddziaływał na nieruchomości, w tym obiekty objęte ochroną konserwatora zabytków. Powyższe potwierdza fakt, że ujęcie na terenie byłych Zakładów [...] eksploatowane jest od wielu lat i nie ma żadnych dowodów ani przesłanek, które wskazywałyby na jego negatywne oddziaływanie. W ocenie Prezesa nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut Strony dotyczący braku w operacie wodnoprawnym aktualnych informacji, co do stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód w związku z długotrwałym przebiegiem postępowania. W sprawie bowiem zasadnicze znaczenie ma fakt, że Wnioskodawca na wezwanie organu I instancji uzupełnił materiał dowodowy przedkładając materiały dokumentujące stan prawny nieruchomości w zasięgu oddziaływania planowanego poboru wód podziemnych a w postępowaniu zapewniony został udział wszystkim jego stronom. Po rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji aczkolwiek analizując jej treść z punktu widzenia wymagań, jakie powinno spełniać pozwolenie wodnoprawne na pobór wody podziemnej, określonych przepisami art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne, stwierdził, że w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym organ I instancji nie określił sposobu postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt 9b. W tym zakresie w toku postępowania odwoławczego Spółka E. poinformowała w piśmie z dnia 17 kwietnia 2009 r., że urządzeniami pomiarowymi są wodomierze zainstalowane na rurociągu tłocznym w obudowie każdej studni. Zważywszy, że studnie eksploatowane są przemiennie, w przypadku awarii urządzenia pomiarowego studnia powinna być wyłączona z eksploatacji do czasu naprawy wodomierza. W tej sytuacji Prezes uchylił warunek zawarty w pkt II. ppkt 3 zaskarżonej decyzji dotyczący pomiaru ilości pobieranej wody i nadał mu nowe brzmienie z uwzględnieniem sposobu postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych. Pismem z dnia 26 sierpnia 2009r. C. spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucają naruszenie: 1. przepisów procesowych tj.: a) przepisu art. 125 pkt.3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie w związku z tym, że zaskarżona decyzja organu II instancji i organu I instancji narusza wymagania ochrony dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków; b) przepisu art. 131 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 oraz w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c i d ww. ustawy , poprzez ich niezastosowanie, a to w związku z tym, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o dokument nieodpowiadający wymaganiom ustanawianym przez wymienione przepisy, a więc taki, który nie mógł uchodzić za wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego; 2. prawa formalnego, a mianowicie: przepisu art. 140 ust. 2 pkt. 1 Prawa wodnego , poprzez jego błędne zastosowanie oraz przepisu art. 140 ust. 1 prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie, (wszystkie w brzmieniu obowiązującym w dniu 19 września 2008r.) to jest w dniu wydania decyzji nr [...] przez organ I instancji - Marszałka Województwa [...], która została następnie uchylona w części i w tej części zmieniona oraz utrzymana w mocy w pozostałej części zaskarżoną decyzją Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, a to w związku z tym, iż w dniu 19 września 2008r. organem rzeczowo właściwym do wydania przedmiotowej decyzji był Prezydent [...] W., a nie Marszałek Województwa [...], gdyż zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 PrWod organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 2 jest starosta, wykonujący to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej, a z kolei przepis art. 140 ust. 2 PrWod odsyłał do nieobowiazujacych w dniu 19 września 2008r. przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, dalej zwanej "PrŚrod", to jest do przepisów art. 378 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt. 2, a wydanie przedmiotowej decyzji, a następnie utrzymanie jej w mocy czy też zmiana wyczerpuje przesłankę nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 1k.p.a, która odnosi się do obu decyzji; przepisu art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a to w związku z niedziałaniem przez organ II instancji na podstawie przepisów prawa, w tym przede wszystkim w związku z niezastosowanie normy z art. 19 kpa nakazującej organom administracyjnym przestrzegać swojej właściwości rzeczowej z urzędu, co przejawiło się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji niewłaściwego rzeczowo do jej wydania; art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w związku z uchybieniem obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co przejawiło się między innymi: (a) pominięciem okoliczności istnienia w obrocie prawnym decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] marca 2007r., nr [...] o wpisie do rejestru zabytków obiektów i utworzeniu strefy otoczenia na działkach między innymi nr [...] i [...], na których planowana jest realizacja i eksploatacja studni oraz wynikających z tej decyzji ograniczeń i uwarunkowań, a przyjęciem za wystarczającą okoliczność, iż lokalizacja i eksploatacja studni dotyczy jedynie przestrzeni pod powierzchnią gruntu, podczas gdy ze studniami jest związana również infrastruktura na powierzchni gruntu, w tym między innymi wnioskodawca dokonuje ogrodzenia znacznego obszaru w obrębie studni, co oczywiście wymaga wyjaśnienia mając na uwadze znajdujące się na działkach zabytki i utworzoną strefę otoczenia; (b) pominięciem okoliczności zmiany zatwierdzonych zasobów eksploatacyjnych ujęcia wynoszących, nie jak w sentencji decyzji organu I instancji 573 m3/h, a 427 m3/h (ustalenia organu II instancji), co nie znalazło odzwierciedlenia w decyzji organu II instancji, w konsekwencji sentencja decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym jest oczywiście sprzeczna z ustaleniami w sprawie; (c) pominięciem, iż 7 studni, o których mowa w obu decyzjach nie jest własnym ujęciem wnioskodawcy, a infrastrukturą stanowiącą własność skarżącego, pomimo tego, w rozstrzygnięciu decyzji wskazano, że są to ujęcia własne wnioskodawcy; art. 107 § 1 w związku z art. 140 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, w związku z nieprawidłowym sformułowaniem rozstrzygnięcia decyzji, a mianowicie brakiem dokonania zmiany sentencji decyzji organu I instancji polegającej na dostatecznym jasnym i precyzyjnym określeniu lokalizacji wszystkich studni poprzez użycie jedynie określenia: "(...) na terenie byłych Zakładów [...] w W (...)", podczas gdy w istocie nie wiadomo w takim przypadku gdzie na obszarze około 130 hektarów (cały obszar po byłych ZPC [...] w W.) studnie te są zlokalizowane; Wobec powyższych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności obu wyżej wymienionych decyzji oraz o zasądzenie od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 300,00 zł oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła powyższe zarzuty. Natomiast na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 grudnia 2009r. pełnomocnik Spółki stwierdził, iż wobec wskazanych zarzutów wnioskuje o uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarką Wodną wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 11 grudnia 2009r. o oddalenie skargi wniosła spółka E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż wydana ona została z naruszeniem prawa, uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarką Wodną, którą organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania Spółki C. Sp. z o.o., od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. udzielającej Spółce E. z siedzibą w W., postanowił udzielić pozwolenia wodnoprawnego - orzekł o uchyleniu pkt II. 3 zaskarżonej decyzji i orzekł, iż "ilość pobieranej wody kontrolowana będzie przez odczytywanie i notowanie wskazań wodomierzy 1 raz na tydzień; w przypadku awarii wodomierza studnia zostanie wyłączona z eksploatacji do czasu jego naprawy", jednocześnie w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał mocy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. W niniejszej sprawie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wystąpiła Spółka E., która wnioskowała o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej wykraczający poza zwykłe korzystanie dla celów przemysłowych. Z wydanym spółce U. pozwoleniem wodnoprawnym nie zgodziła się Spółka C.. Najdalej idącym zarzutem skargi był zarzut braku właściwości Marszałka Województwa [...] do wydania decyzji w pierwszej instancji. W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Właściwość organów orzekających w sprawie pozwoleń wodnoprawnych uregulowana została w art.140 Prawa wodnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania do wydania pozwolenia wodnoprawnego właściwy był Wojewoda [...] W toku prowadzonego przez Wojewodę [...]postępowania jednak z dniem 1 stycznia 2008 r., weszły w życie przepisy art. 21 i 19 pkt 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej ( Dz. U. Nr 175, poz. 1462 z późn. zm.), mocą których dokonana została zmiana przepisów art. 140 ust. 2 Prawa wodnego i art. 378 Prawa ochrony środowiska, polegająca na przekazaniu do marszałków województw kompetencji wojewodów w sprawach regulowanych tymi ustawami, a dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowe jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też zasadnie w ocenie Sądu przedmiotowe postępowanie kontynuował Marszałek Województwa [...] jako organ właściwy w sprawie. Bezsporne w sprawie jest, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 140 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego stanowiący, iż marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne, jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zawiera odesłanie do nieistniejącego przepisu ustawy Prawo ochrony środowiska (przepisu istniejącego do wejścia w życie art. 19 pkt 8 ustawy kompetencyjnej), jednakże jak słusznie podniosły orzekające w sprawie organy - analiza zmian dokonanych ustawą kompetencyjną wskazuje, że wolą ustawodawcy wydającego tę ustawę było przypisanie Marszałkowi województwa dotychczasowych kompetencji wojewody m.in. do udzielania pozwoleń wodnoprawnych, jeżeli szczególne korzystanie z wód jest związane z przedsięwzięciami lub instalacjami kwalifikowanymi jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowe jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, czyli są związane z przedsięwzięciami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Prawidłowość powyższego rozumowania potwierdza fakt, iż z dniem 15 listopada 2008r. nastąpiła kolejna zmiana zarówno przepisów ustawy Prawo wodne jak i Prawo ochrony środowiska, z których jednoznacznie wynika iż w przedmiotowej sprawie właściwy jest Marszałek Województwa [...] Strona skarżąca zarzuciła ponadto, iż operat wodnoprawny nie odpowiada postanowieniom art.132 ust.2 pkt 2 li.c . W ocenie Sądu zarzut uznać należy za uzasadniony. Zgodnie z treścią art. 131 ust. 2 ww . ustawy do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się: 1) operat wodnoprawny, zwany dalej "operatem"; 2) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana - w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego; 3) opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym. Co powinno znaleźć się w operacie, który sporządza się w formie opisowej i graficznej ustawodawca uregulował w treści art. 132 Prawa wodnego, enumeratywnie wyliczając poszczególne jego elementy, wskazując m. in. na konieczność umieszczenia w nim stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli oraz obowiązków ubiegającego się o wydanie pozwolenia w stosunku do osób trzecich. W niniejszej sprawie operat sporządzony został w 2005r. i uwzględniał stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli. Bezsporne jest, iż w trakcie prowadzonego postępowania stan prawny wskazanych nieruchomości uległ zasadniczym zmianom co zdaniem Sądu powinno znaleźć odzwierciedlenie w sporządzonym operacie w formie stosownego aneksu. Tymczasem jak wynika z akt sprawy Wnioskodawca uzupełniał dane dotyczące nowych właścicieli przesyłając do organu pisma wyjaśniające wraz z aktami notarialnymi, czym naruszył postanowienia art. 132 ust.2 pkt 2 lit. c). Za uzasadniony Sąd uznał także zarzut dotyczący braku należytego wyjaśnienia i ustosunkowania się do kwestii czy pobór wody nie będzie naruszać warunków ochrony obiektów objętych w toku postępowania ochroną konserwatora zabytków. Organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła taka potrzeba bowiem z materiału dowodowego wynika, że studnie przedmiotowego ujęcia ujmują wodę z warstwy wodonośnej naporowej, której strop występuje w strefie głębokości 11,3 - 24,0 m p.p.t, a nad tą warstwą zalegają osady słabo przepuszczalne o miąższości dochodzącej do 10 m a zatem pobór wody nie będzie negatywnie oddziaływał na nieruchomości, w tym obiekty objęte ochroną konserwatora zabytków. Zdaniem organu odwoławczego powyższe potwierdza fakt, że ujęcie na terenie byłych Zakładów [...] eksploatowane jest od wielu lat i nie ma żadnych dowodów ani przesłanek, które wskazywałyby na jego negatywne oddziaływanie. W ocenie Sądu powyższe stanowisko uznać należy za niewystarczające. Jak słusznie podniosła strona skarżąca w zaskarżonej decyzji pominięto okoliczność istnienia w obrocie prawnym decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] marca 2007r., nr [...]o wpisie do rejestru zabytków obiektów i utworzeniu strefy ochronnej wokół tych obiektów. Organ nie wypowiedział się tej kwestii wskazując jedynie, iż lokalizacja i eksploatacja studni dotyczy jedynie przestrzeni pod powierzchnią gruntu. Brak stanowiska co do kwestii czy ze studniami jest związana również infrastruktura na powierzchni gruntu, a skoro tak to czy będzie to w jakikolwiek negatywny sposób oddziaływać na chronione obiekty i wyznaczoną wokół nich strefę ochronną. Nie wyjaśniono czy dopuszczalna jest jakakolwiek eksploatacja urządzeń wodnych w strefie ochronnej. Wyjaśnienie powyższych wątpliwości jest niezbędne, albowiem stosownie do treści art. 125 pkt 3 pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Wreszcie za uzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące nieuwzględnienia w pozwoleniu wodnoprawnym zmiany zatwierdzonych zasobów eksploatacyjnych ujęcia wynoszących, nie jak w sentencji decyzji organu I instancji 573 m3/h, a 427 m3/h (ustalenia organu II instancji), co nie znalazło odzwierciedlenia w decyzji organu II instancji. Zgodzić się również należy ze skarżącym, iż pozwolenie wodnoprawne nie określa w sposób dostatecznie jasny i precyzyjny lokalizacji studni poprzez użycie jedynie określenia, iż zlokalizowane one są na terenie byłych Zakładów [...] w W. W sytuacji takiej nieodzowne wydaje się określenie numerów działek ewidencyjnych na których studnie te są usytuowane. W pozostałym zakresie Sąd nie podzielił zarzutów skargi uznając, iż nie znajdują one uzasadnienie w świetle zebranego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie w oparciu art. 200 powołanej ustawy Sąd orzekł o kosztach postępowania zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02.163.1348 z późn. zm.).