IV SA/Wa 1666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. M., G. M., L. M., M. M. oraz M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - IV SA/Wa 1666/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...], Wójt Gminy D. ustalił na rzecz D. N. zam. w C. warunki zabudowy dla wykonania robót budowlanych polegających na: 1. rozbiórce części sieni (ściany i dach) znajdującej się na działce [...] i budowie ściany konstrukcyjnej wraz z ociepleniem w granicy działek [...] i [...] celem zamknięcia przestrzeni sieni; w wyniku prac budowlanych sień zostanie pomniejszona o jej część obecnie znajdującą się na działce nr [...]. Wysokość sieni pozostanie bez zmian. Istniejący dach w części działki [...] zostanie zaadaptowany, 2. przebudowa części budynku polegająca na zamurowaniu dwóch otworów drzwiowych oraz adaptowanie istniejących ścian na ściany oddzielenia przeciwpożarowego (wykonanie okładzin z płyt GK ognioodpornych), wg załącznika graficznego stanowiącego załącznik nr 3 do decyzji, na działkach nr ewid [...] i [...] w miejscowości C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu w dniu [...] lutego 2013r. odwołania od wyżej wskazanej decyzji, wniesionego przez T. M., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Za własne przyjęło ustalenia faktyczne, poczynione w sprawie i nie stwierdziło uchybień ani w zakresie prawa procesowego, ani przepisów prawa materialnego, które zostały zastosowane w sprawie. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegi w Warszawie wnieśli T. M., M. M., L. M., G. M. i M. K., wnosząc o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej p.z.p) w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o p.z.p. wyrażającym się w przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie zbędne jest dokonywanie analizy cech sąsiedniej zabudowy, ponieważ celem zamierzonej inwestycji jest przebudowa obiektu już istniejącego, podczas gdy powyższe stwierdzenie w sposób rażący naruszą zasadę dobra sąsiedzkiego oraz w sposób błędny intepretuje wskazane przepisy, 2. art. 3 pkt 7 i 7a ustawy prawo budowlane, wyrażające się w przyjęciu, że wniosek inwestora nie dotyczy w istocie robót budowlanych, podlegających reżimowi dokonania analizy urbanistycznej sąsiedniej zabudowy, podczas gdy sam inwestor posługuje się pojęciem przebudowy, a treść jego wniosku wskazuje, że w następstwie owej przebudowy nastąpi zmiana parametrów użytkowych i technicznych obiektu budowlanego, 3. art. 138 § 2 kpa wyrażającym się w tym, że treść zaskarżonej decyzji stoi w oczywistej sprzeczności z treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dnia [...] listopada 2012 roku; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] listopada 2012 wskazuje na konieczność przeprowadzenia stosownej analizy, gdyż odstąpienie od jej sporządzenia pozbawione jest podstaw prawnych, podczas gdy w decyzji z dnia [...] lutego 2013 roku wskazuje na brak konieczności dokonania stosownej analizy, 4. art. 107 § 3 kpa wyrażającym się w tym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia ustawowych wymogów; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkowało się do żadnego zarzutu podnoszonego w odwołaniu i nie rozpoznało (zweryfikowało) postępowania organu I instancji pod kątem merytorycznym, a jedynie skopiowało stwierdzenia, zawarte przez organ I instancji w odpowiedzi na odwołanie. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2013 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 2013 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako u.p.z.p.), do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy niezbędne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej ; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd podziela ustalenia, poczynione przez organy administracji obu instancji, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki ww. przepisu. Organy przeprowadziły analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588). Z analizy tej wynika, że na przedmiotowym terenie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa. Organy obu instancji – zdaniem Sądu- prawidłowo uznały, że zakres wykonania robót budowlanych dotyczy jedynie zmian w istniejącym obiekcie budowlanym, nie przewiduje powstania nowej zabudowy. Stanowisko organów w tym zakresie znajduje swoje potwierdzenie zarówno w doktrynie jak i w linii orzecznictwa, cytowanej w uzasadnieniu decyzji SKO. Nadto zakres wykonania robót budowlanych wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w M., wydanego dnia [...] marca 2012 w sprawie sygn [...]. Postanowieniem tym Sąd Rejonowy nakazał D. N. (m.in.) wydanie części działek, przesunięcie na własny koszt ogrodzenia, znajdującego się na tych działkach, wydanie części pomieszczenia sieni w budynku mieszkalnym, przeniesienie instalacji elektrycznej do części budynku mieszkalnego (vide postanowienie na k. 34 akt sądowych). Porównanie wniosku i decyzji o ustalenie warunków zabudowy z treścią powołanego postanowienia Sądu Rejonowego świadczy- zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej- iż wniosek D. N. i wydana decyzja organu I instancji zmierzają do należytego wykonania wyroku Sądu Rejonowego. Niezrozumiałe jest zatem postępowanie skarżących, którzy pomijają milczeniem tę zasadniczą kwestię, że wystąpienie przez D. N. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest jedynie przejawem obowiązku wykonania prawomocnego postanowienia Sądu. Wykonanie tego postanowienia nie może nastąpić w żaden inny sposób jak przez uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, następnie (w razie jej uprawomocnienia się) pozwolenia na budowę i w ostatniej kolejności- wykonania czynności, wskazanych w treści postanowienia Sądu Rejonowego w M. Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu, ze względu na fakt, że objęte decyzją roboty budowlane mają nastąpić w już istniejącym obiekcie budowlanym, nie zasługuje na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p) w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie – jak trafnie uznały organy- zbędne jest dokonywanie analizy cech sąsiedniej zabudowy. Z tych samych przyczyn nie doszło też do naruszenia art. 3 pkt 7 i 7a ustawy prawo budowlane. W szczególności używane przez inwestora w treści wniosku określenia nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia wadliwości decyzji, skoro organy mają obowiązek dokonywania własnych ustaleń i następnie dokonania subsupcji tych ustaleń pod obowiązujące przepisy prawa. Sąd nie stwierdził też uchybienia art. 138 § 2 kpa. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji co do tego, czy jest ona oczywiście sprzeczna z treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dnia [...] listopada 2012 roku jest zbędna. Sąd bowiem dokonał analizy zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji i nie stwierdził uchybień, które prowadziłyby do konieczności wyeliminowania ich z porządku prawnego. W tej sytuacji nawet zaistnienie ewentualnej sprzeczności zaskarżonej decyzji z treścią decyzji wydanej przez SKO w dniu [...] listopada 2012 podczas rozpoznawania odwołania od uprzednio wydanej decyzji organu I instancji, nie może wywrzeć skutku polegającego na uchyleniu zaskarżonej decyzji. Sąd podziela bowiem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalenia co do braku podstaw dokonywania analizy. Z tej między innymi przyczyny nie doszło do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Zdaniem Sądu nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia ustawowe wymogi; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji ustosunkowało się do zarzutów, podnoszonych w odwołaniu i dokonało weryfikacji postępowania organu I instancji. Ponieważ SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie czyniło ustaleń odmiennych niż ten organ, a akceptacja tych ustaleń może zyskać odzwierciedlenie w powieleniu stwierdzeń, zawartych w odpowiedzi na odwołanie, sporządzonej przez organ I instancji. W razie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji i podzielenia stanowiska organu I instancji co do meritum sprawy, ewentualna lakoniczność uzasadnienia organu II instancji nie wpływa zasadniczo na jego negatywną ocenę i nie uprawnia Sądu do wyeliminowania decyzji z porządku prawnego. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.