IV SA/Wa 1668/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić M. K. od kosztów sądowych, 2). ustanowić radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W dniu 9 listopada 2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Z informacji podanych w nadesłanym formularzu PPF wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem skarżącego jest renta chorobowa w wysokości 580 zł netto miesięcznie. Dochód ten pomniejszany jest o kwotę 330 zł z tytułu zobowiązań alimentacyjnych na dzieci. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając swój wniosek wnioskodawca wskazała, iż jest osobą chorą, przebywa pod stałą opieka lekarską, tymczasowo zamieszkuje u rodziców. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika wzięto pod uwagę opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż wykazał on, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Wnioskodawca uzyskuje wprawdzie dochody w postaci stałej renty chorobowej w wysokości 580 zł netto miesięcznie, jednak należy mieć na uwadze, iż skarżący zobowiązany jest do opłacania świadczeń alimentacyjnych w wysokości 330 zł, co powoduje, iż do jego dyspozycji pozostaje jedynie niewielka kwota ( 250 zł ), niezbędna do pokrycia kosztów codziennego utrzymania. Dodatkowo należy podkreślić, iż skarżący jest osobą chorą, znajduje się pod stałą opieką [...], nie posiada zatem możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy. Skarżący nie posiada również żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych, które mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.